PlusInterview

Regisseur Aurélia Georges: ‘De Eerste Wereldoorlog bood mijn hoofdpersoon Nélie een uitweg’

In La place d’une autre neemt een arme jonge vrouw tijdens WO I de plek in van een overleden leeftijdsgenoot van gegoede komaf, met dramatische gevolgen. Regisseur Aurélia Georges: ‘De morele vragen die de film oproept zijn nog altijd relevant.’

Joost Broeren-Huitenga
Lyna Khoudri en Sabine Azéma in ‘La place d’une autre’. Beeld
Lyna Khoudri en Sabine Azéma in ‘La place d’une autre’.

De jonge Nélie (Lyna Khoudri) ontvlucht een leven van armoede en prostitutie door tijdens de Eerste Wereldoorlog frontverpleegster te worden. Wanneer Rose (Maud Wyler), een jonge vrouw van gegoede komaf, voor haar ogen sterft, besluit Nélie haar identiteit over te nemen. Dankzij die leugen schopt ze het tot voorlezer in het huishouden van de rijke Eléonore de Lengwil (Sabine Azéma). Regisseur Aurélia Georges volgt Nélie op de voet in La place d’une autre, een film ergens halverwege oorlogsfilm en kostuumdrama.

Hoe ontstond dit verhaal?

“Ik was op zoek naar een boek om te verfilmen, en stuitte op The New Magdalen van Wilkie Collins uit 1873. Het is spannend en meeslepend, met rijke personages, complexe emoties en een scherpe blik op de maatschappij. Het boek speelt in Engeland in de jaren 1870, ik verplaatste het verhaal naar het Frankrijk van 1914, maar ik voelde direct dat het verhaal ook iets te zeggen had over het hier en nu. Over emoties, de relaties tussen mensen, vrouwen, zusterschap – hoe we elkaar behandelen...”

Waarom koos u de Eerste Wereldoorlog als setting?

“Een oorlog is een tijd waarin mensenlevens elkaar op ongebruikelijke manieren kunnen kruisen. Maar de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust, daar hangt te veel aan vast. Ik wilde het verhaal ook niet in het heden plaatsen; ik wil kijkers uit hun dagelijkse levens halen, naar een andere plek brengen, met andere gewoontes, andere kleding. Om ze, in zekere zin, gerust te stellen: het is honderd jaar geleden, het staat ver van mij af, het raakt mij niet. Terwijl de morele en sociale vragen die de film oproept nog altijd even relevant zijn. Hopelijk nemen mensen die mee naar huis.”

[Tekst loopt verder onder trailer]

De film geeft een heel ander beeld van oorlog dan de meeste oorlogsfilms: het perspectief van iemand die wel aan het front is, maar niet vecht.

“Ja. Ik besloot al vroeg in het schrijven dat de film dicht bij de hoofdpersoon zou blijven, iemand die een speelbal van die oorlog is. Ze leeft op straat, zonder perspectief, en plotseling biedt deze oorlog haar een uitweg.”

De film draait volledig om Nélie, maar het grootste drama zit misschien wel in een ander personage: de vrouw wier plek zij inneemt.

“Ja, van de drie vrouwen om wie de film draait, is die rol denk ik het moeilijkst om te spelen, haar woede en wanhoop. En ze maakt de grootste ontwikkeling door: ze begint als een naïef bourgeois meisje, maar wordt dan door de mangel van het leven gehaald.”

Wat waren uw visuele uitgangspunten?

“Ik wilde dat er ruimte was – ruimte voor de personages om elkaar te ontmoeten, tegenover elkaar te staan. En ruimte voor het ongemak van die ontmoeting tussen verschillende sociale klassen. Tegelijkertijd wilde ik, omdat het ook een verhaal over obsessie is, soms juist de aandacht volledig op details leggen. Ik wilde niet alles in taal en dialogen vertellen, maar ook visueel, via terugkerende objecten – een litteken, een hangertje – waaraan betekenis en emotie verbonden wordt.”

La place d’une autre is te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, Het Ketelhuis en Tuschinski.

Regisseur Aurélia Georges: ‘Een oorlog is een tijd waarin mensenlevens elkaar op ongebruikelijke manieren kunnen kruisen.’ Beeld Getty Images
Regisseur Aurélia Georges: ‘Een oorlog is een tijd waarin mensenlevens elkaar op ongebruikelijke manieren kunnen kruisen.’Beeld Getty Images
Meer over