PlusInterview

Red Rocket is een karakterstudie van een gluiperd: ‘Het was nodig om in zijn hoofd te kruipen, hoe ongemakkelijk dat ook voelt’

In Red Rocket, een innemend verhaal over een uitgerangeerde pornoster, toont onafhankelijk filmmaker Sean Baker (51) opnieuw zijn scherpe oog voor de zelfkant van Amerika. ‘Het was soms guerrilla-filmmaken.’

Joost Broeren-Huitenga
Mikey (Simon Rex) en de 17-jarige Strawberry (Suzanna Son) in Red Rocket. Beeld Universal Pictures International
Mikey (Simon Rex) en de 17-jarige Strawberry (Suzanna Son) in Red Rocket.Beeld Universal Pictures International

Héél even heeft hij maar nodig, een paar dagen, een week hooguit. Gewoon een bank om op te slapen tot hij zijn zaakjes weer op orde heeft. Smekend en toch blakend van het zelfvertrouwen staat Mikey Saber op de stoep bij zijn ex Lexi en haar oude moeder, in de openingsscène van Sean Bakers Red Rocket.

Mikey is een uitgerangeerde pornoacteur en keert nu met hangende pootjes terug naar zijn geboortedorp Texas City. Of nou ja: Mikey doet niet aan hangende pootjes, alleen aan branie en gladde praatjes. Natúúrlijk lult hij zich binnen bij Bree, en natúúrlijk blijft hij niet maar een paar dagen, en natúúrlijk zoekt hij geen eerlijk baantje maar gaat hij gewoon weer aan de slag voor de plaatselijke drugsdealer. Intussen papt hij aan met de 17-jarige Strawberry, die achter de toonbank van een donutwinkel staat. Voelt hij echt iets voor haar, of ziet hij gewoon een nieuw ‘talent’ dat hij uit kan buiten?

Het knappe van Red Rocket is dat van meet af aan duidelijk is dat Mikey een gluiperd is, maar je toch sympathie voor hem blijft voelen. Onafhankelijk filmmaker Sean Baker is een specialist in dit soort antihelden, in films die achter het dunne laagje vernis van de Amerikaanse droom kijken.

Verkiezingscampagne

“Ik had een zogenaamd objectief portret kunnen maken van de relatie tussen Mikey en Strawberry,” zegt Baker als we hem spreken via Zoom. “Lekker zwart-wit, de grote boze wolf tegenover het onschuldige lammetje. Maar ik wilde iets complexers. Red Rocket is een karakterstudie van deze vent, van hoe hij denkt en welke invloed dat heeft op anderen. Dus het was nodig om af en toe in zijn hoofd te kruipen, om te flirten met zijn perspectief, hoe ongemakkelijk dat misschien ook voelt.”

Het is niet moeilijk om in Mikey, met zijn vlotte babbel en uitbuitersmentaliteit, ook een verwijzing naar de grotere Amerikaanse cultuur te zien. Dat zet Baker extra kracht bij door zijn film nadrukkelijk te plaatsen tijdens de verkiezingscampagne van Donald Trump en Hillary Clinton in 2016.

Toch wijst Baker de voor de hand liggende vergelijking tussen Mikey en Trump nadrukkelijk van de hand. “Politiek is zeker een thema in de film, maar het gaat me niet om één specifieke partij – het is eerder een aanklacht tegen de politiek in het algemeen. Tegen de absurditeit van die verkiezingen en hoe erover gepraat werd. Het was als een realityshow, het ging geen moment meer over beleid of leiderschap.”

Ook los van de Trumpbordjes die her en der in de voortuintjes prijken is Texas City een politiek beladen plek, zonder dat daar in Red Rocket veel woorden aan vuil worden gemaakt. De rokende schoorstenen van de olieraffinaderijen die in vrijwel elk shot aan de horizon staan, zeggen genoeg.

Red Rocket. Beeld Universal Pictures International
Red Rocket.Beeld Universal Pictures International

Dat Red Rocket in zo’n oliestadje moest spelen, stond vast voor Baker, in wiens films de locaties vaak minstens zo belangrijk zijn als de plot – zie alleen al de verlopen motels in de schaduw van Disneyland uit zijn voorgaande film The Florida Project (2017). “Samen met een van mijn producenten reed ik langs de hele Golfkust,” vertelt Baker. “We stopten in elk raffinaderijstadje, net zolang tot we de juiste plek vonden. Texas City had alles: het uiterlijk, de geschiedenis, de nabijheid van steden als Galveston en San Leon.”

Een bescheiden productie

De enige locatie waarvoor Baker ‘valsspeelde’, zoals hij het zelf zegt – die hij dus niet in Texas City zelf vond, terwijl de film wel doet alsof dat zo is – is de donutwinkel waar Strawberry werkt, met de nogal suggestieve naam Donut Hole. “In het scenario werkte Strawberry in een foodtruck, dus we waren helemaal niet op zoek naar een donutwinkel,” zegt Baker. “Maar toen we hier langsreden, wist ik direct dat ik er iets mee moest. Die plek had alles wat ik zocht: de raffinaderijen in de achtergrond, de kleuren, de seksuele connotaties. Zo werk ik het liefst – zien wat de wereld me geeft en dat omarmen.”

Die werkwijze verhoudt zich moeilijk tot het Amerikaanse studiosysteem, waar men houdt van gegarandeerde resultaten. Hoewel Baker dus met The Florida Project een wat groter podium wist te bereiken, en zelfs een Oscar-nominatie binnensleepte voor de bijrol van Willem Dafoe, is ook Red Rocket weer een bescheiden productie. “Het was soms guerrilla-filmmaken,” zegt hij lachend. “Soms moesten we improviseren, een shot draaien in het openbaar terwijl we de vergunningen nog niet rond hadden. Zoals de scène waarin Mikey naakt door het stadje rent – daar hadden we boze buren en de politie in onze nek. Zenuwslopend, natuurlijk, maar het had ook wel wat – alsof we weer klierende jochies van dertien waren.”

Red Rocket is te zien in Cinecenter, City, Eye, FC Hyena, Filmhallen en Kriterion.

Regisseur Sean Baker. Beeld Mondadori Portfolio via Getty
Regisseur Sean Baker.Beeld Mondadori Portfolio via Getty

Acteursregisseur

Sean Baker bouwde inmiddels een stevige reputatie op als regisseur van niet-professionele acteurs, mensen die hij cast omdat hun levens lijken op de personages die ze neer moeten zetten. Dat deed hij ook voor Red Rocket, in de bijrollen rond het centrale trio van Simon Rex (Mikey), Bree Elrod (Lexi) en Suzanna Son (Strawberry), die wel al acteerervaring hadden. “Maar voor mij zijn dat niet twee groepen tegenover elkaar, de acteurs en de niet-acteurs,” legt Baker uit. “Het zijn allemaal individuen, met elk zijn eigen vaardigheden en grenzen. Dat is een kwestie van aftasten – waar is iemand comfortabel mee, waarin moet je ze ondersteunen of juist afremmen? Ik doe geen repetities, maar we doen wel allerlei workshops samen, zodat iedereen zich veilig voelt en gesterkt om hun eigen ideeën of commentaar te uiten. Dat is wat we steeds benadrukken: geef het je eigen stem, gebruik je eigen ervaringen.”

Meer over