PlusBoekrecensie

Plottechnisch vakwerk van Elizabeth Day, maar de personages komen dit keer minder goed uit de verf

Dirk Jan Arensman
null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

De huisgenoot, de vijfde roman van Elizabeth Day (1978) en de eerste sinds ze internationaal doorbrak met The Party (2017), heeft tot ergens op een derde alle trekken van een tamelijk doordeweekse domestic thriller. Zo eentje waarin een openingszin als ‘Het huis was perfect’, al snel lijkt te druipen van de onheilspellende ironie.

Vertelster in dat eerste deel is Marisa, een 28-jarige maakster van kinderboeken-op-bestelling, die na een moeizame jeugd (verwaarlozing, misbruik) haar leven helemaal op de rit denkt te hebben. Haar nieuwe vriend Jake, een ruim tien jaar ouder, oerstabiel financiëlesectortype, vroeg haar al na drie maanden bij hem in te trekken.

In het eerste hoofdstuk bekijkt ze hun nieuwe Londense optrekje in wat in makelaarsjargon ‘een brede groene straat’ heet, vlakbij een uitstekende buurtschool. Niet onbelangrijk, dat laatste, want het paar kan haast niet wachten op hun eerste kind.

Marisa wentelt zich kortom gelukzalig in een toekomstige gezins- en moederschapsidylle.

Totdat er, schijnbaar om financiële redenen, een kamer verhuurd moet worden, en Kate ten tonele verschijnt, die algauw alle alarmbellen doet rinkelen.

The Usual Suspects

Want waarom voelt die stijlvolle brunette van midden dertig zich zomaar vrij om, pakweg, haar tandenborstel in de gezinsbadkamer te zetten? Waarom bemoeit ze zich bijna obsessief met Marisa’s pogingen om zwanger te worden? En waarom verontrust dat alles Jake niet, met wie de huurster het wel erg gezellig lijkt te hebben?

Marisa’s akeligste vermoedens worden bevestigd wanneer ze het appverkeer tussen de twee onder ogen krijgt. Woedend zint ze op wraak. En dan… wisselt het verhaalperspectief abrupt naar Kate, en volgt een wending à la de slotminuten van The Usual Suspects, waarover we hier niets gaan verraden.

Plottechnisch vakwerk is het. Zoals er wel meer bijzonder geslaagd is aan De huisgenoot, eigenlijk.

Day schrijft mooi en invoelbaar (en deels uit eigen ervaring) over wat het betekent als een kinderwens moeizaam te vervullen blijkt; het intense verdriet rond een miskraam, het zenuwslopende traject van IVF-behandelingen. En spanningsopbouw en actiescènes zijn bij haar ook nu weer in uitstekende handen.

Daar staat helaas tegenover dat niet alle personages dit keer even goed uit de verf komen. Zo is de moeder van moederskindje Jake, Annabelle, een smakelijke maar ook wat eendimensionale schurkin. En de girlpowerontknoping zal het in een verfilming misschien prima doen, op papier voelt hij nogal goedkoop en ongeloofwaardig.

null Beeld

Fictie: De huisgenoot
Elizabeth Day
Vertaald door Lidwien Biekmann en Tjadine Stheeman
Ambo/Anthos, €22,99, 384 blz.

Meer over