PlusAlbumrecensie

Phoebe Bridgers maakt nadrukkelijk 21ste-eeuwse folk

Ze zingt het echt in Moon Song: “We hate Tears In Heaven / But it’s sad that his baby died.” Oef. Tears in Heaven, van Eric Clapton over zijn overleden zoontje, is het nummer waarover nooit iemand iets negatiefs durft te zeggen. Dat het nu gebeurt op Punisher, het tweede soloalbum van Phoebe Bridgers, betekent niet dat de Amerikaanse een loudmouth is.

Punisher is juist een wonder van ingetogenheid. De muziek is traag en kaal en Bridgers verheft zelden haar stem. Haar teksten nemen soms een verrassende wending, dat wel. Openingstrack DVD moet het zonder woorden stellen, maar het instrumentaaltje van net aan een minuut is met zijn vage elektronische geluiden en een desolate viool een prima inleiding op hetgeen komen gaat.

Phoebe Bridgers is 25 en houdt onder meer van Bob Dylan, Neil Young en Joni Mitchell. Je zou haar muziek folk kunnen noemen, maar het is wel nadrukkelijk 21ste-eeuwse folk: akoestische en digitale klanken gaan hier probleemloos in elkaar op. De sfeer is dromerig en geheimzinnig en op een onderhuidse manier soms dreigend. De hoge, wat ijle stem van Bridgers draagt daar veel aan bij.

Punisher is een onder Amerikaanse muzikanten gebruikte term voor al te opdringerige fans. Van zulke fans gaat Phoebe Bridgers in de toekomst vast ook last krijgen, ze heeft het in zich groot te gaan worden.

Meer over