PlusConcertrecensie

Pete Doherty is in nuchtere staat een prima muzikant

Ooit was Pete Doherty de vleesgeworden sex, drugs & rock-’n-roll. Maandagavond liet hij in een voor driekwart gevuld Zonnehuis in Noord zien dat hij, tot rust gekomen aan de Franse kust, ook in nuchtere staat een uitstekend concert kan geven.

Roelf Jan Duin
Concert van Pete Doherty in het Zonnehuis. Beeld Eva Plevier
Concert van Pete Doherty in het Zonnehuis.Beeld Eva Plevier

Pete Doherty heeft een transformatie ondergaan, zo bleek maandagavond in ’t Zonnehuis in Amsterdam-Noord. De broodmagere troeteljunk die jarenlang niet uit de tabloids was te slaan, is tegenwoordig een goed doorvoede troubadour die aan de Normandische kust woont. Daar heeft Doherty de rust gevonden die hij in het door hem zo vaak bezongen perfide Albion aan de andere kant van het Kanaal maar niet kon vinden.

Ook muzikaal is Doherty een andere weg ingeslagen. Volwassener. Rustiger. Maar ook: iets minder spannend. Begin deze eeuw gaven The Libertines het na de Britpophausse ingedutte Engelse muziekwereldje een welgemikte trap in de ballen met heerlijk rommelige maar oh zo catchy pubrock. Na twee albums ging de groep van Doherty en medevoorman Carl Barat uiteen, mede vanwege de totaal uit de hand gelopen drugsverslaving van Doherty. Hij werd, zeker toen hij een knipperlichtrelatie kreeg met Kate Moss en opdook met Amy Winehouse, een geliefd doelwit van de Britse roddelpers.

Zoete zomerliedjes

De optredens die hij met zijn nieuwe band Babyshambles gaf, waren minstens zo roerig als zijn privéleven: Doherty kwam vaker niet dan wel opdagen, en als hij al het podium betrad, vaak uren te laat, was hij dusdanig beneveld dat hij nauwelijks meer op zijn benen kon staan. Maar zelfs dan waren er nog die spaarzame momenten waarop Doherty liet zien wat hem zo’n begenadigd artiest maakte: een puntig gezongen refrein, een pakkend gitaarriffje, of dat briljante meebrulanthem Fuck Forever.

Doherty schijnt al een paar jaar clean te zijn, is getrouwd en woont in een landhuis aan de Franse kust, waar hij schildert, gedichten schrijft en muziek maakt. Dit jaar bracht hij samen met de Franse muzikant Frédéric Lo het album The Fantasy Life of Poetry & Crime uit. Het zijn dromerige, zoete zomerliedjes, waarbij Doherty’s akoestische gitaar begeleid wordt door strijkers en blazers. In sommige nummers lijken Doherty en Lo te solliciteren naar de soundtrack voor de volgende James Bondfilm.

Met hond

In ’t Zonnehuis betreden Doherty en zijn band precies op de aangekondigde tijd het podium – met een hond, die er gedurende het hele optreden bij blijft. Zo op z’n gemak als het beest is ook Doherty, die grapjes maakt, soms wat praat met de voor driekwart gevulde zaal, maar bovenal plezier heeft in het musiceren. De meest toonvaste zanger zal hij nooit worden, maar hij is prima bij stem en heeft een solide band bij zich, waarin zijn echtgenote toetsenist is.

Doherty beperkt zich, op een kort stukje van het Babyshamblesnummer Delivery na, tot zijn solowerk. Die liedjes komen live beter uit de verf dan op plaat, waar sommige wat dun klinken. Eigenlijk valt al na een paar nummers de conclusie te trekken dat een nuchtere Doherty in staat is om een behoorlijk goed concert te geven.

En toch hoop je stiekem, tegen beter weten in, dat hij nog een van die onverwoestbare hits van The Libertines gaat spelen. En tegelijkertijd had je, met terugwerkende kracht, gehoopt dat Doherty tijdens al die door drugsexcessen in de soep gelopen concerten uit het verleden even goed en geconcentreerd was geweest als deze maandagavond in ’t Zonnehuis.