PlusRecensie

Pearl Jam imponeert opnieuw op Pinkpop, Eddie Vedder eert Amsterdamse gitaarhandelaar

Dag twee van Pinkpop was de dag van de brille Pearl Jam, van de drukkende hitte en van de verrassende Songfestivalwinnaar Måneskin.

Stefan Raatgever
Leadzanger Eddie Vedder van Pearl Jam bracht een ode aan de vorig jaar overleden Amsterdamse gitaarhandelaar Søren Venema. Beeld ANP /  ANP
Leadzanger Eddie Vedder van Pearl Jam bracht een ode aan de vorig jaar overleden Amsterdamse gitaarhandelaar Søren Venema.Beeld ANP / ANP

Eddie Vedder had een stapeltje papier meegenomen. In fonetisch opgeschreven Nederlands droeg hij zijn herinnering voor aan die regenachtige junidag in 1992. Dé duik van de camerakraan noemde hij pas later toen hij de cameraman van toen op het podium haalde. Maar in de eerste minuten van de show vestigde hij vooral de aandacht op wie er dat weekend van 30 jaar geleden ook op Pinkpop speelden. Extra nadruk kreeg ‘het machtige Soundgarden’.

Niet voor niets. De mannen van Pearl Jam en Soundgarden zijn generatiegenoten uit Seattle en stonden zij aan zij in de kraamkamer van de grunge. Maar hun sporen liepen uiteen. Soundgarden wist nooit volledig los te komen van dat roemruchte tijdperk van de rock. Met de dood van frontman Chris Cornell doofde de vlam van de groep definitief.

Hoe anders verging het Pearl Jam. Terwijl de ene na de andere tijdgenoot wegviel, speelde de groep van Vedder (57) stug door. Albums die zoveel indruk maakten als die uit de jaren 90 kwamen er nooit meer, maar live bleef de reputatie van Pearl Jam alleen maar groeien. Deels als laatste relikwie uit een vervlogen era, deels omdat de band elke keer weer die hypnotiserende bevlogenheid in zichzelf weet te vinden.

Rolling Stones-cover

Zo ook aan het einde van de snikhete tweede Pinkpopdag. Daar bleek Pearl Jam precies de verbindende headliner die Pinkpop na twee nogal versnipperde dagen nodig had. Ineens was daar weer dat besef hoe mooi het is om met een veld met bijna 70.000 mensen samen op te gaan in een concert. Een show die jong en oud bijeenbrengt, waar Pinkpopdebutanten blijvende herinneringen maken en mannen op leeftijd zich weer even knapen voelen.

Vedder, die iets minder sprankelend oogde dan normaal, werkte zich er letterlijk voor in het zweet. De zwaartepunten in de Pearl Jam-show blijven vermoedelijk voor altijd dezelfde: het meeslepende Jeremy, de brille van Better Man en de oorverdovend meegezongen finale van Alive. Alleen gebrokenhartenlied Black ontbrak zaterdagavond. Daarentegen was er een verrassend vitale cover van Rolling Stones’ Street Fighting Men.

Aangrijpend moment was Vedders emotionele in memoriam voor de vorig jaar overleden Amsterdamse gitaarhandelaar Søren Venema, van wie Vedder vaste klant en goede vriend was. Met natte ogen noemde hij Venema ‘niet alleen een van de aardigste mensen van Nederland, maar ook van de wereld.’

Onderbroek

Minder verwacht ander hoogtepunt van de Pinkpop-zaterdag was het optreden van de winnaar van het Songfestival van 2021, Måneskin. De Italiaanse band, die in Ahoy in Rotterdam verbaasde door als eerste rockformatie in 15 jaar te winnen, is sinds z’n zege allesbehalve stilgevallen.

Speelde Duncan Laurence, de eerste Eurovisie-laureaat ooit op Pinkpop, nog op het bescheiden Tent stage, Måneskin speelde op het hoofdpodium als laatste stop voor Pearl Jam. De band omarmde daarvoor een van de punk geleend mantra: aftikken, gaan en nooit meer omkijken.

Op volle snelheid jaagde het Italiaanse viertal er zijn, nog beperkte, repertoire doorheen. Te beginnen met een maximaal opgevoerde versie van prijssong Zitti e’ Buoni en eindigde in een podiumsamenkomst van een nog slechts in onderbroek geklede zanger Damiano David (23) met een groep fans, overigens zonder uitzondering meisjes.

Tussendoor speelde de groep hardrock van het meest rudimentaire soort. Nooit echt origineel, maar wel bijzonder effectief om een van de hitte zuchtende festivalweide in beweging te brengen. David - zwarte naveltrui, hoge hakken en genoeg mascara om de complete familie Kardashian te voorzien - bleek daarbij een maniakale aanjager die de massa voor hem bespeelde alsof hij het al decennia deed. De noodzaak om zijn liedjes te zingen, spatte ervan af. Hier stond geen platte Songfestivalact maar een serieuze festivalband in wording.

Tussen de optredens van beide bands was er een afscheid van Jan Smeets (77), de Pinkpopoprichter die 50 edities lang de pater familias van het festival was. De verdiende ovatie die hem ten deel viel, zorgde alweer voor natte ogen op het podium.

Meer over