PlusConcertrecensie

Patti Smith in Paradiso: rock-’n-roll met een bijna religieuze intensiteit

Na de nodige afgelastingen stond Patti Smith dan toch eindelijk weer in haar geliefde Paradiso. De 75-jarige zangeres en dichteres had er zin in en bracht songs van onder meer Jimi Hendrix en Led Zeppelin.

Peter van Brummelen
Patti Smith in Paradiso, rechts haar zoon Jackson op gitaar. Beeld Eva Plevier
Patti Smith in Paradiso, rechts haar zoon Jackson op gitaar.Beeld Eva Plevier

Echt niet dat Bob Dylan in 2016 zelf naar Stockholm ging om zijn Nobelprijs voor de Literatuur te aanvaarden. Collega Patti Smith nam voor hem de honneurs waar. Tijdens een uitvoering van Dylans A Hard Rain’s A-Gonna Fall raakte ze daarbij hopeloos verdwaald in de tekst. Een gevalletje overconcentratie, oordeelde ze later. Ze had het nummer ontelbare malen gezongen in haar leven en kende de tekst van binnen en van buiten.

Moeiteloos

Bij het eerste van twee concerten in Paradiso gaat het wel goed. Ze opent de avond met een cover van Wicked Messenger van Bob Dylan en de tekst rolt haar moeiteloos van de lippen. Dat ze er zin in heeft, is duidelijk. Patti Smith, die opvallend goed bij stem is, gaat er zingend meteen vol in, terwijl ze wild wappert met haar armen. Ja, die heeft zich flink zitten vervelen de afgelopen coronajaren.

Toen in 1977 de punk uitbrak, werd Smith de godmother van het genre genoemd. Ze was ‘al’ voor in de dertig toen. Nu is ze 75. Haar lange haar is inmiddels zilvergrijs, maar verder is er eigenlijk niet zo veel veranderd. Een optreden van de Amerikaanse zangeres en dichteres is nog altijd een gebeuren met een welhaast religieuze intensiteit. Rock-’n-roll is hier een oerkracht.

Als ze tussen twee nummers in komt te spreken over de recente schietpartij in Texas, spreekt ze haar afschuw uit over de Amerikaanse wapenwetten. “We hebben al die wapens helemaal niet nodig,” zegt ze. “Want wij hebben twee dingen: onze vuisten en de elektrische gitaar.”

175ste keer

Hoe vaak heeft ze in haar lange carrière al opgetreden in Paradiso (of zoals zij als veel Amerikanen zegt: The Paradisio)? Zelf houdt ze het er lachend op dat dit haar 175ste keer moet zijn. Bij Dancing Barefoot herinnert ze zich dat het nummer bij een van haar eerste bezoeken aan Nederland door het publiek massaal werd meegezongen. Dat had ze nog nooit meegemaakt. “I was the original Adele.”

Er komen vanzelfsprekend meer van zulke Patti Smith-klassiekers voorbij, van Because the Night tot helemaal aan het einde People Have the Power, maar de setlist bevat ook nogal wat covers. Van Dylan dus, maar ook van Jimi Hendrix (Stonefree) en zelfs Led Zeppelin (Since I’ve been loving you). Het gitaarwerk komt daarbij voor rekening van Patti Smiths zoon Jackson, die al lang een vaste kracht is in haar begeleidingsband.

Opvallend afwezig is Lenny Kaye, de gitarist die Smith al vanaf het begin van haar loopbaan terzijde staat. Pas aan het einde van de show meldt hij zich op het podium, net gearriveerd in Nederland volgens Smith. Hij is op tijd voor het traditionele hoogtepunt van een Patti Smith-concert: haar bewerking van de garageklassieker Gloria (in een heel ver verleden een hit van de groep Them).

Ze moet het nummer vele honderden keren hebben gezongen. Maakt niet uit: als een bezeten priesteres gaat ze het publiek voor in gezang: ‘G! L! O! R! I! A!’ En het is nog altijd even indrukwekkend.

Meer over