Recensie

Nieuwe album Coldplay is een mislukte wederopstanding (*)

Waar is het allemaal misgegaan met Coldplay? Zelfs een jubelend gitaarmotiefje kan zevende album A Head Full of Dreams niet redden.

Hans van Lissum
Coldplay's Chris Martin vorige maand in Los Angeles. Het nieuwe album getuigt van bloedeloze luiheid. Beeld AP
Coldplay's Chris Martin vorige maand in Los Angeles. Het nieuwe album getuigt van bloedeloze luiheid.Beeld AP

Klein verzoek: mag het whooohooo-refrein vanaf 1 januari 2016 officieel bij wet verboden worden? Hoewel dit gemakzuchtigste trucje uit de popmuziek sowieso al uit de hand begint te lopen, springt Coldplay er op zijn zevende album A Head Full of Dreams dusdanig kwistig mee om dat het lijkt alsof ze denken dat ze de opwindendste muzikale uitvinding hebben gedaan sinds de elektrische gitaar.

Je kunt niet anders dan je mismoedig met je hoofd in je handen afvragen waar het allemaal is misgegaan. Coldplay is met stip het schoolvoorbeeld van een band die na het eclatante succes van albums als Viva la Vida (2008) voorgoed iets is kwijtgeraakt; alsof ze hun ziel à la Robert Johnson aan de duivel hebben verkocht in ruil voor miljoenen fans en evenzoveel Britse ponden.

De nek omdraaien
De hamvraag is: waarom? Waarom transformeert een band die zo geslaagd zijn eigen draai heeft gegeven aan introspectieve gitaarpop zichzelf plotseling in een platte popmachine, zoals op de oppervlakkige draak Mylo Xyloto uit 2011?

Artistieke progressie is alleen maar toe te juichen, en niemand had van Chris Martin en co verwacht dat ze tot in lengte van dagen op de proppen zouden komen met klonen van hits als Clocks, maar je oude geluid zo koelbloedig de nek omdraaien voor zielloze commercie is toch echt een ander uiterste.

Discoknipoog
A Head Full of Dreams is de overtreffende trap van Mylo Xyloto. Na Chris Martins 'conscious uncoupling' van Gwyneth Paltrow, gedocumenteerd op het ingetogen Ghost Stories van vorig jaar, is dit bedoeld als een glorieuze comeback met twee vuisten in de lucht: duidelijk met een stadion vol fans die hetzelfde doen in het achterhoofd.

De galmende discoknipoog van het openende titelnummer klinkt zodoende niet eens gecomponeerd: het klinkt alsof het op een kille tekentafel is ontworpen. Toch is zo'n exuberante versie van Coldplay in de eerste helft helemaal zo vervelend nog niet. Sterker nog: het is verdomde aanstekelijk. Tot het geheel vermorzeld wordt door een continu herhaald whooohoooo-refrein: een zet zo plat, goedkoop en vervelend dat het de rest van het album eigenlijk niet meer goed komt.

Niet te redden
Niet alleen omdat op de rest van het album wemelt van diezelfde refreinen, maar vooral omdat hier nul moeite is gedaan iets memorabels te schrijven. Birds leunt op van The Cure geleende Close to Me-drums, maar emmert kleurloos voort zonder ergens melodieus boven het maaiveld uit te steken. Amazing Day flirt lafjes met hiphop, Army of One blijft steken in een lui soort sjabloonpop en Everglow is een pianoballade zo onavontuurlijk en flets dat Martin zich in de schaduw van de klassiekers die hij eerder heeft geschreven zou moeten gaan zitten schamen.

De vraag is weer: waarom? Want dan komt single Adventure of a Lifetime ineens voorbij, het enige moment waar de spijker op zijn kop wordt geslagen met een jubelend Afrikaans gitaarmotiefje en een optimistisch soort technicolorfunk. Genoeg om het album te redden is het niet; een onderstreping van de bloedeloze luiheid van de rest des te meer. A Head Full of Dreams is bedoeld als feestelijke wederopstanding, maar heeft nog het meest van een leeggelopen ballon.

A Head Full of Dreams is de overtreffende trap van Mylo Xyloto Beeld .
A Head Full of Dreams is de overtreffende trap van Mylo XylotoBeeld .
Meer over