PlusAlbumrecensie

Nienke Dingemans (17) omzeilt behendig de clichés van de bluesrock

Peter van Brummelen
null Beeld

Rock

Nienke Dingemans
Devil on My Shoulder
(Howlin’ Chicken Records)

Vrouwen zetten de toon in de Nederlandse popmuziek van nu, jonge vrouwen welteverstaan. Maar waar zangeressen als Froukje, S10 en Merol heel eigentijds klinken, maakt Nienke Dingemans ouderwetse, zo u wilt tijdloze bluesrock en americana; muziek die het vooral goed doet bij heren op leeftijd.

Dingemans is pas 17 jaar. Evengoed zet ze een strot op die klinkt of ze al een leven vol kommer en kwel achter de rug heeft. Het Engels met Amerikaans accent waarin ze zingt klinkt zo overtuigend dat je zonder problemen zou geloven dat ze ergens in het zuiden van de Verenigde Staten opgroeide in plaats van in het Brabantse Ossendrecht.

Bluesrock is muziek die vaak van clichés aan elkaar hangt. Op haar zes nummers tellende debuut omzeilt Dingemans die clichés handig. De zangeres die ook gitaar speelt (en goed) maakt authentiek klinkende blues, maar is geen strenge purist.

In het nummer Heartache Train gaat de muziek de kant van de country op, in Love Labour Lost verplaatst de actie zich naar New Orleans en horen we behalve gitaren ook trompet, trombone en tuba. Dingemans heeft prima muzikanten om zich heen verzameld, maar zij en niemand anders lijkt hier de baas.

Muzikale bakens worden niet verzet op mini-album Devil on My Shoulder, maar een aangename verrassing is dit eerste visitekaartje zeker. Het maakt ook heel benieuwd hoe Nienke Dingemans op het podium klinkt.

Meer over