PlusInterview

Nederlandse animatronics in Fins speelfilmdebuut: ‘Ik googelde gewoon wie de beste was’

In haar speelfilmdebuut Hatching vermengt Hanna Bergholm (42) coming of age, bodyhorror en influencersatire. ‘Ik ben van jongs af aan filmliefhebber, maar zie veel te weinig fascinerende, complexe vrouwelijke personages.’

Joost Broeren-Huitenga
Siiri Solalinna als Tinja in het Finse speelfilmdebuut ‘Hatching’. Beeld Andrejs Strokins
Siiri Solalinna als Tinja in het Finse speelfilmdebuut ‘Hatching’.Beeld Andrejs Strokins

Nadat een vogel het opzichtig perfecte leventje van Tinja’s gezin binnen komt vliegen en door haar moeder de nek wordt omgedraaid, vindt het twaalfjarige meisje in het bos een verlaten vogelei. Ze besluit het zelf uit te broeden. Daar komt al snel narigheid van in de Finse debuutfilm Hatching.

Hoe kreeg u het idee voor de film?

“Scenarist Ilja Rautsi benaderde me met één zin: een jongen broedt een ei uit en daar komt een kwaadaardige dubbelganger uit. Ik was direct enthousiast, maar ik drong er wel op aan dat de hoofdpersoon een meisje moest worden. Het is belangrijk voor me om films over meisjes en vrouwen te maken: ik ben al van jongs af aan een filmliefhebber, maar ik zie helaas veel te weinig fascinerende, complexe vrouwelijke personages.”

“Door de hoofdpersoon een meisje te maken, viel alles op zijn plek: dat ei werd een metafoor voor hoe Tinja delen van zichzelf verborgen houdt, omdat vrouwen nog altijd geacht worden lief en aardig te zijn. En door het broeden was de band tussen moeder en dochter ook direct een thema.”

Tinja’s moeder is degene die het meest de schijn ophoudt: ze is constant bezig met haar sociale media-accounts en haar hele leven lijkt een show.

“De film is geen expliciet commentaar op sociale media, ik denk ook niet dat daar inherent iets mis mee is. Maar we wilden wel iets zeggen over schone schijn en de maskers die we opzetten om onszelf te beschermen. Dat zie je daar wel heel duidelijk gebeuren.”

Hatching mengt satire en coming of age met horrorelementen. Wat interesseert u aan die mix?

“Veel van de verhalen die ik wil vertellen hebben een element van het fantastische, of een zekere duisternis. Bovendien vertel ik mijn verhalen graag vanuit de ervaring van de hoofdpersoon, en horror biedt de mogelijkheid om de innerlijke gevoelens van een personage een externe vorm geven.”

De kwaadaardige dubbelganger uit het ei doorbreekt de schone schijn van dit gezin bruut. Hoe ontwikkelde u dat wezen?

“Het basisidee is dat dit monster een belichaming is van alle dingen die Tinja juist voor haar moeder verborgen wil houden. Slungelig en hoekig, het tegendeel van de perfecte turnster die Tinja moet zijn. Ik zag het als een stinkende tiener die schreeuwt en tiert tegen haar ouders, maar eigenlijk op zoek is naar liefde.”

Veel films kiezen ervoor om zo’n wezen zo veel mogelijk buiten beeld en in de schaduw te houden, maar u toont het onomwonden.

“We wisten van meet af aan dat het wezen veel in beeld zou komen, al bleek het in de montage nog heel nauw te luisteren. Het is niet simpelweg een onbekende dreiging, maar echt een personage op zichzelf, met een relatie tot de hoofdpersoon.”

Hoe kwam u bij de Nederlandse specialeffectsmaker Gustav Hoegen terecht?

“Ik wist dat ik het monster fysiek wilde maken, dus niet met computeranimatie maar als een pop, een animatronic, zodat het echt aanwezig was op de set. Dus ik googelde gewoon ‘beste animatronicmaker ter wereld’ en daar kwam Gustav uit rollen, haha. Vervolgens zag ik dat hij werkte aan films als Star Wars, Prometheus en Jurassic World. Toch hapte hij toe op onze kleine film met vrijwel geen budget, omdat hij iets zag in het verhaal.”

Hatching is te zien in Kriterion en Lab111.

Regisseur Hanna Bergholm: ‘Horror biedt de mogelijkheid om de innerlijke gevoelens van een personage een externe vorm geven.’ Beeld Getty Images
Regisseur Hanna Bergholm: ‘Horror biedt de mogelijkheid om de innerlijke gevoelens van een personage een externe vorm geven.’Beeld Getty Images
Meer over