PlusFilmrecensie

Na de recente dood van drummer Taylor Hawkins: horrorkomedie van Foo Fighters met gitzwart randje

De plotselinge dood van drummer Taylor Hawkins (50), afgelopen weekend in Colombia, werpt een enorme schaduw over Studio 666. In de horrorkomedie spelen de leden van de Amerikaanse rockband Foo Fighters zichzelf.

Elise van Dam
Frontman Dave Grohl in ‘Studio 666’, een film vol melige humor en groteske horror. Beeld Universal Pictures
Frontman Dave Grohl in ‘Studio 666’, een film vol melige humor en groteske horror.Beeld Universal Pictures

Studio 666

Regie B. J. McDonnell
Met Dave Grohl, Taylor Hawkins, Whitney Cummings
Te zien in Arena, Melkweg, De Munt, Pathé Noord, Soho House

Als Taylor Hawkins ergens om bekendstond bij fans van Foo Fighters was het zijn tomeloze energie en vrolijkheid op het podium. Een soort pretentieloos enthousiasme, dat sowieso afstraalt van bijna alles wat Foo Fighters de laatste jaren deed, zo ook van Studio 666. En hoewel de film een gitzwart randje heeft gekregen met de dood van Hawkins, is het daarmee ook een film die naadloos past in waar hij en de band voor stonden.

De horrorkomedie, die is gebaseerd op een door frontman Dave Grohl bedacht verhaal, is geen grootse cinema, maar dat weten ze zelf ook wel. Zoals ze ook wel weten dat ze, op Grohl na, weinig tot geen acteertalent hebben (gitarist Pat Smear is bijna aandoenlijk in zijn houterigheid). Een deel van de lol zit ’m in de zelfspot van de band.

De film draait om de opnames van het tiende studioalbum van de band. Daarvoor willen ze iets bijzonders doen: muziek maken die grenzen verlegt. Ze nemen hun intrek in een vervallen villa (waar de band ook daadwerkelijk het tiende album opnam), waar Grohl al snel een ‘overweldigend gevoel van dood en onheil’ constateert en binnen de kortste keren wordt geplaagd door omineuze visioenen en curieuze tuinmannen.

Na een bezoekje aan de kelder – nooit een goed idee – raakt Grohl, die bekendstaat als een van de vriendelijkste mensen in de rockwereld, bezeten door een muziekstuk dat hij daar aantreft en af wil maken. Zijn bandleden moeten het daarbij steeds meer ontgelden, en dat heeft lugubere gevolgen.

Helemaal uit de lucht vallen doet de film niet voor een band die in videoclips altijd al graag speelde met verhalende formats waarin ze zelf acteren. Zoals de op de film Falling Down geïnspireerde clip voor Walk of de dubbelrollenkolder in een vliegtuig van Learn to Fly.

Maar een speelfilm is toch andere koek en het probleem van een horrorkomedie is dat het een samenvoegsel is van twee genres die de neiging hebben elkaar te bijten. Zo ook in Studio 666. De melige humor ondermijnt de horror en in de paar sterke horrormomenten voelen de grappen misplaatst.

Maar het is ook typisch het soort genre dat zichzelf niet te serieus neemt en daardoor zo goed past bij een band die in alles, niet in de laatste plaats door Taylor Hawkins, een soort jongensachtige lol uitstraalt. En hoewel het lastig is om na de zo plotselinge dood van Hawkins al die melige humor en groteske horror onbezorgd te verteren, heeft het aanstekelijke plezier waarmee de film gemaakt is, zo ook iets troostrijks.

Meer over