PlusMuziekrecensie

Knallend afscheid van The Clash

Combat Rock was het vijfde album van The Clash en het laatste in de klassieke bezetting van de groep. De vinylversie van het jubilerende Combat Rock bestaat uit drie elpees, waarvan de laatste opvallend genoeg slechts aan één kant bespeelbaar is.

Het Parool
De vinylversie van het jubilerende 'Combat Rock' bestaat uit drie elpees. Beeld -
De vinylversie van het jubilerende 'Combat Rock' bestaat uit drie elpees.Beeld -

Er was eens een Arabische vorst die westerse rockmuziek zo verderfelijk vond dat hij het genre verbood. Zijn straaljagerpiloten droeg hij op bombardementen uit te voeren op plekken waar toch werd gerockt. Maar die piloten waren juist rockliefhebbers en luisterden via hun cockpitradio’s naar de door de vorst verboden muziek. Lang verhaal kort: de rockende piloten gingen voorop in een opstand tegen de vorst. Waarna iedereen nog lang en gelukkig danste door de straten van het Arabische land.

Dat is zo’n beetje de strekking van Rock The Casbah, de deels door het ayatollahbewind in Iran geïnspireerde single van The Clash uit 1982. De Britse punkband had er een wereldhit mee. Rock met een flink discoaccent, vrolijk en opzwepend; The Clash wist er zowaar de achtste plaats mee te bereiken van de Amerikaanse Billboard Hot 100, een tot dan onbereikbaar bastion voor alles wat ook maar een beetje naar punk rook.

Levi’s

Combat Rock, het ook in 1982 verschenen vijfde album van The Clash, bevatte nog zo’n kraker: Should I Stay or Should I Go. Daar moet wel bij worden gezegd dat het grote succes van dat nummer – een onvervalste rocker, geïnspireerd door Clashlid Mick Jones’ relatie met zangeres Ellen Foley – pas veel later kwam, en wel toen het begin jaren negentig was te horen in een commercial van Levi’s.

Combat Rock was het vijfde album van The Clash en het laatste in de klassieke bezetting van de groep. Het was het meest succesvolle album van The Clash, in Amerika zelfs goed voor dubbel platina, maar door fans van het eerste uur en critici werd het destijds wat weifelend ontvangen. Tegenwoordig is zo ongeveer iedereen overtuigd van de kwaliteit van de plaat, die geldt als het even knallende als definitieve einde van de groep (vergeet vooral het in 1985 nog verschenen album met de veelzeggende titel Cut the Crap).

Tijdens de opnames van Combat Rock rommelde het al flink binnen de groep. Zanger en gitarist Mick Jones stond in alles lijnrecht tegenover de ook zingende en gitaarspelende Joe Strummer en bassist Paul Simonon. En dan was er ook nog drummer Topper Headon, die zo zwaar aan de heroïne was verslaafd dat hij nauwelijks meer op zijn benen kon staan. Evengoed bedacht diezelfde Headon wel de muziek van Rock the Casbah.

In een la verdwenen

Na al die jaren valt bij herbeluistering van Combat Rock nog eens op hoezeer The Clash thuis was in de meest uiteenlopende genres. Net als op voorgangers London Calling en Sandinista! switchte de oorspronkelijke punkgroep moeiteloos tussen rock, funk, hiphop en, jawel, disco. Op de nu verschenen heruitgave krijgen we er nog veel meer opnames uit de vroege jaren tachtig bij.

Sommige nummers daarvan klinken even spannend als het materiaal dat indertijd op Combat Rock terecht kwam, van andere valt goed voor te stellen dat ze indertijd in een la zijn verdwenen. De vinylversie van het jubilerende Combat Rock bestaat uit drie elpees, waarvan de laatste opvallend genoeg slechts aan één kant bespeelbaar is. Ziet er heel raar uit zo’n gladde plak plastic zonder groef, een beetje als een schaatsbaan voor kabouters.

Peter van Brummelen

Rock

The Clash

Combat Rock + The People’s Hall

(Columbia)

Meer over