Jury Gouden Strop mild

Vanavond wordt de jaarlijkse Gouden Strop uitgereikt, voor de beste Nederlandstalige misdaadroman. Elke voorspelling is een slag in de lucht. De jury hanteerde bij het aanwijzen van de nominaties voor de Gouden Strop de criteria 'spanning, degelijke opbouw, stilistische en grammaticale correctheid, en een goede plot'. Uit de selectie blijkt echter dat deze criteria uiterst coulant zijn toegepast.

Simone van der Vlugt beschrijft in Blauw water hoe een jonge moeder en haar dochtertje ongevraagd gezelschap krijgen van een tbs'er die liefst zes moorden op zijn geweten heeft. Hij maakt geen aanstalten, weer te vertrekken. De enige getuige van de huisvredebreuk ligt in coma.

De spannende thematiek wordt helaas tenietgedaan door clichématig taalgebruik ('de alarmbellen in haar hoofd gaan rinkelend af, een sirene loeit') en boeketreeksproza ('een golf van tederheid en toewijding gaat door haar heen'). Onbedoeld illustreert Van der Vlugt het gegeven dat zelfs de grootste gevaren, angsten en innerlijke conflicten niet bestand zijn tegen een onnozele schrijfstijl.

Hoofdpersoon Nick Meere, in Pentito rechercheur bij de Amsterdamse politie, ontmoet de Italiaan 'Giovanni La Rocca', en suggereert dat hij hem belangrijke informatie over de Napolitaanse maffia kan toespelen. Auteur Simon de Waal is zelf rechercheur, maar dat betekent nog niet dat hij een goede verteller is. Nick en Giovanni draaien eindeloos om elkaar heen, de slechteriken blijven tweedimensionale schimmen, en de dienstreis van Nick en een naaste collega naar Italië is gegoten in vakantieproza. Vakkennis alleen is geen Gouden Strop waard.

Gesubsidieerd door een Duits-Nederlands samenwerkingsverband van musea schreven Jac. Toes en de Duitser Thomas Hoeps Kunst zonder genade. Iemand kopieert bestaande kunstwerken, waarbij hij het origineel opsiert met een of meer lijken. De Nederlandse politiepsychologe Micky Spijker en de Duitse restaurateur Robert Patati hebben het er maar moeilijk mee. De moordenaar maakt pas laat zijn opwachting, en handelt vanuit een oninvoelbare mix van gevoelsblindheid en grootheidswaan. Geen slecht boek, al hadden de hoofdpersonen meer reliëf verdiend.

Ook in haar tweede thriller, Koude lente, demonstreert Lieneke Dijkzeul haar schrijfkwaliteiten. Het politieonderzoek naar de moord op de zesjarige Melissa komt traag op gang. Intussen houdt de schrijfster haar publiek zoet met een schijnbaar irrelevant zijspoor over een zwakbegaafde jongen wiens 'vrienden' hem voor hun karretje spannen. Later blijkt deze vertellijn belangrijker dan we vermoedden. Dijkzeul heeft voldoende talent om - met een beter boek - ooit de Strop te winnen.

De macht van meneer Miller (2005) is één van de hoogtepunten van het Nederlandse thrillergenre. Niemand was erop bedacht dat Charles den Tex dit kunststukje zou herhalen. In Cel raakt communicatieadviseur Michael Bellicher wederom verwikkeld in absurde situaties, nu door identiteitsdiefstal.

Den Tex' plottechniek staat in Nederland op eenzame hoogte, en ook het verhaaltempo en zijn kernachtige persoonsbeschrijvingen zijn uitzonderlijk. Cel maakt als enige aanspraak op de Gouden Strop. (HANS KNEGTMANS)

Charles den Tex' plottechniek staat op eenzame hoogte. Foto: Koen van Weel/GPD Beeld
Charles den Tex' plottechniek staat op eenzame hoogte. Foto: Koen van Weel/GPD
Meer over