PlusDe Erelijst

Joe Cockers Mad Dogs and Englishmen was de rock-’n-rollversie van het aloude circus

Peter van Brummelen

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Mad Dogs and Englishmen van Joe Cocker.

null Beeld

Vandaag

in 1969 gaf Joe Cocker zijn eerste concert in de Verenigde Staten. De Amerikanen omarmden de Brit snel. Het live-album Mad Dogs and Englishmen werd in 1970 opgenomen tijdens een gelijknamige tournee.

Terug in de tijd

Het had niet veel gescheeld of Joe Cocker (1944-2014) was nooit doorgebroken als zanger. Na jaren van ploeteren in de marge scoorde de loodgieter uit Sheffield in 1968 onverwacht een enorme hit met zijn uitvoering van With a Little Help from my Friends van The Beatles.

Thuis haalde Cocker er de eerste plaats van de hitparade mee, In Amerika maakte hij in 1969 naam met zijn optreden op Woodstock. Bijna gruwelijk was hoe vaak zijn management hem daarna in de Verenigde Staten liet optreden.

Cocker was in 1970 nog maar net een dag terug van een tournee met zijn eigen Grease Band of hij kreeg te horen dat hij over een week alweer aan de bak kon: er stond een nieuwe Amerikaanse tour gepland langs 48 steden. The Grease Band was inmiddels ontbonden, waar haalde Cocker zo gauw nieuwe begeleiders vandaan?

Studiomuzikant en songschrijver Leon Russell, van wie Cocker het nummer Delta Lady had opgenomen, bracht uitkomst. Hij stelde een groep samen van wel twintig muzikanten die hij kende uit de studiowereld. In een eigen vliegtuig trok het gezelschap door Amerika.

Mad Dogs and Englishmen was de rock-’n-rollversie van het aloude circus. Geruchtmakend was het spektakel om wat zich backstage en on the road afspeelde: heel veel drank (die vooral door Cocker zelf werd weggewerkt), nog veel meer drugs, botsende ego’s en zelfs geweld.

Waarom nu herbeluisteren?

Omdat Mad Dogs and Englishmen, dat werd opgenomen in Fillmore East in New York en verscheen als dubbelelpee, een van de meest opwindende live-albums uit de popgeschiedenis is. Hoeveel mensen er tijdens de tour soms ook op het podium stonden (het aantal kon oplopen tot veertig), ze zorgden met zijn allen voor een heerlijk zompige rocksoulsound.

En Cocker mocht dan doorlopend starnakel zat zijn, hij zong geweldig. Weinig witte zangers die indertijd zo overtuigend soul en blues zongen als hij, rauwer kon bijna niet. Maar hij was allerminst gelukkig tijdens de tour en ook zeker niet erg ingenomen met de plaat en de film die ervan verschenen.

Zijn wrevel trof vooral Leon Russell, die een zo grote rol opeiste dat Mad Dogs and Englishmen goedbeschouwd meer diens project dan van Cocker zelf was. Russell leidde niet alleen de band, hij bepaalde ook het repertoire (nummers van onder meer The Stones en The Beatles, maar ook heel veel soul). Soms verdrong hij zelfs Joe Cocker als zanger.

Niet aardig allemaal, maar de muziek leed er beslist niet onder. Mad Dogs and Englishmen klinkt veel spannender dan de middle of the road-pop waar Cocker later zo’n succes mee had.

Verder luisteren

Van Mad Dogs and Englishmen verscheen in 2005 bij het 25-jarig jubileum een deluxe-edition, bestaande uit twee cd’s met veel extra materiaal. Een jaar later verscheen zelfs een box met wel zes cd’s.

Meer over