PlusTen slotte

Jean-Paul Belmondo (1933-2021): altijd goed voor wat aandacht

Met zijn gulle lach, zijn gespierde lijf en komische kwaliteiten was Jean-Paul Belmondo, die maandag op 88-jarige leeftijd overleed, een van de meest gevierde Franse filmacteurs aller tijden.

Ab Zagt
Belmondo met Jean Seberg in À Bout de souffle, een film van Jean-Luc Godard.   Beeld
Belmondo met Jean Seberg in À Bout de souffle, een film van Jean-Luc Godard.

Belmondo was jarenlang een lucratief exportproduct voor de Franse cinema, want ook in de rest van Europa was hij met name in de jaren zestig, zeventig en tachtig een kassamagneet. Vooral met films als Borsalino (1970), Animal (1977), Le Professionnel (1981), L’As des As (1982) en Les Misérables (1995) trok hij overal volle zalen.

De acteur stond ook in artistieke kringen hoog aangeschreven. Onder de regie van Jean-Luc Godard maakte hij in 1960 À Bout de souffle, volgens velen de geboorte van de filmstroming Nouvelle Vague. De nieuwe filmgeneratie van Frankrijk brak met realistische, vaak op straat geschoten films met oudere Franse filmmakers, die in hun ogen achterhaalde cinema maakte. Grote regisseurs, onder wie Jean-Pierre Melville en Francois Truffaut, wilden graag met Belmondo werken, omdat zijn naam garant stond voor media-aandacht. Hij overtuigde in zijn hoogtijdagen ook in vrijwel elk filmgenre.

Lange tijd ging zijn eigen voorkeur uit naar actiefilms, waarvoor hij vaak zijn eigen stunts deed. Zijn verleden als bokser – hij vocht in meer dan dertig professionele wedstrijden – zorgde ervoor dat Belmondo, die in de ring zijn neus brak, in fysiek opzicht geen enkel risico uit de weg ging. In de herfst van zijn carrière koos hij voor zwaardere rollen, ook in de theaters van Parijs.

‘Hypnotisch lelijk’

De laatste jaren sukkelde Belmondo met zijn gezondheid. In 2001 kreeg hij een hersenbloeding die zijn gezicht gedeeltelijk verlamde.

Een schoonheid was hij in de klassieke zin niet bepaald. ‘Hypnotisch lelijk’ noemde een filmcriticus hem ooit in zijn beginjaren, doelend op zijn dikke lippen, de wallen onder zijn ogen en de opvallende, grote, platgeslagen neus. Hij bezat niet de klassieke aantrekkelijke kwaliteiten van generatiegenoot Alain Delon, maar Belmondo spatte met zijn onmiskenbare charme en bravoure desalniettemin van het doek.

Hij had verhoudingen met bondgirl Ursula Andress (bekend uit Dr. No), die Belmondo de liefde van haar leven noemde, en de Italiaanse filmdiva Laura Antonelli. In de jaren zestig scheidde hij van zijn eerste vrouw, met wie hij drie kinderen had. Op latere leeftijd trouwde hij met Natty, een danseres uit een televisieshow.

Jean-Paul Belmondo was een Frans filmicoon. Veel van zijn landgenoten zullen hem met liefde herinneren en velen gunnen hem wellicht een staatsbegrafenis. Of hij daarmee akkoord was gegaan, valt te betwijfelen.

Meer over