PlusSerierecensie

Japan Sinks: Japan houdt van de ondergang

Ab Zagt
Still uit Japan Sinks. Beeld Netflix
Still uit Japan Sinks.Beeld Netflix

Rare snuiters die Japanners. Zij zijn opvallend gefascineerd door het fantaseren over de ondergang van hun land. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk het nucleaire monster Godzilla dat al in 1954 het licht zag. Zijn verwoestende werking is in tientallen films met veel spektakel uitgestald.

Ook een bijzondere plaats in de Japanse cultuur neemt de rampenroman Japan Sinks van Sakyo Komatsu uit 1973 in. Ook dit verhaal is al diverse keren verfilmd: in speelfilms, tv-series, remakes, een rampenparodie (The World Sinks, Except Japan, 2006) en zelfs een animatiebewerking getiteld Japan Sinks 2020 die ook op Netflix is te zien.

Nog recenter is de rampenserie Japan Sinks: People of Hope die sinds kort door Netflix wordt uitgezonden. Het verhaal is verplaatst naar 2023, het jaar waarin rond de kustlijn diverse onderaardse bewegingen worden gesignaleerd, de zogenoemde slow slip events, die door een geleerde als een voorbode worden beschouwd van nog groter onheil.

De man, een fanatiek warhoofd, wordt natuurlijk door de autoriteiten voor gek versleten. Japan zucht onder een enorme bureaucratie. In diverse commissies wordt over het eventuele gevaar gebakkeleid, maar zoals vaker in dit soort rampenscenario’s wordt het gevaar gebagatelliseerd. Vooral de premier is een dwarsligger. Een jonge vergadertijger – type Pieter Omtzigt – meent dat er wel degelijk iets vreselijks staat te gebeuren, maar hij wordt uit het overlegorgaan gezet. Een soort Functie Elders dus.

Al snel wordt duidelijk dat de makers van Japan Sinks: People of Hope het oorspronkelijke romangegeven van bijna vijftig jaar geleden hebben geactualiseerd. Hun serie is klaarblijkelijk bedoeld als een waarschuwing voor de vervuiling, onbekwame politici en de klimaatverandering die door de Japanse gezaghebbers wordt ontkend. Zonnebloemen in oktober! De natuur geeft voldoende waarschuwingen af, maar slechts een enkeling luistert.

Mannen met stropdassen

Netflix heeft niet meteen de hele serie online gezet. Eén aflevering per week, ongebruikelijk voor de abonneezender. In het begin is het lastig om alle mannen met stropdassen uit elkaar te houden. Er wordt aanvankelijk veel te veel overlegd, vergaderd en gedeald. Wie ook meteen hoopt op spectaculaire beelden moet geduld opbrengen. In de tweede aflevering zinkt een onbewoond eiland vlak voor de kust naar de bodem.

De stad die het grootste gevaar loopt is Kato, een stad met rond de veertigduizend inwoners. Om het drama te verstevigen worden ook de privélevens van een aantal betrokkenen belicht, een truc die altijd in de rampenfilms uit Hollywood wordt toegepast. Zo is de jonge ambtenaar gescheiden en valt zijn 9-jarige dochtertje onder de hoede van zijn ex. Verder is er nog een jonge, vasthoudende journaliste die primeur na primeur scoort met het blootleggen van het politieke gemarchandeer. Al met al is het beeld dat van de Japanse politiek wordt geschetst niet bepaald hoopgevend.

Het is de vraag of Japan Sinks: People of Hope net zo veel kijkers op Netflix trekt als de recente producties uit Zuid-Korea (en niet alleen Squid Game). Dat land heeft de afgelopen jaren Japan duidelijk voorbijgestreefd als exportland van hoogwaardige speelfilms en series. Of dit rampendrama dat stramien voor Japan kan doorbreken is duidelijk afwachten.

Serie

Japan Sinks: People of Hope
Regie Shun’ichi Hirano, Nobuhiro Doi, Yohei Miyazaki
Met Shun Oguri, Kenichi Matsuyama, Anne Nakamura
Te zien op Netflix

Meer over