PlusFilmrecensie

Indrukwekkende kernenergiedocu I’m So Sorry is ineens akelig actueel

De documentaire I’m So Sorry, over de gevaren van nucleaire energie, is sinds zijn première in Cannes en de vertoning op Idfa afgelopen november alleen maar (akelig) actueler geworden.

Joost Broeren-Huitenga
De Chinese filmmaker Zhao Liang ontpopt zich met zijn confronterende documentaire I’m So Sorry tot chroniqueur van de menselijke ondergang. Beeld
De Chinese filmmaker Zhao Liang ontpopt zich met zijn confronterende documentaire I’m So Sorry tot chroniqueur van de menselijke ondergang.

Nu de gaskraan dicht moet – zowel die van Poetin als die uit Groningen, als het even kan – wordt kernenergie weer steeds vaker genoemd als mogelijk alternatief. Bezint eer gij begint, toont Zhao Liangs poëtische en confronterende documentaire I’m So Sorry. Hij voert ons langs rampgebieden als Fukushima en Tsjernobyl, die nog ontelbare jaren stijf zullen staan van de straling.

De Chinese filmmaker Zhao maakte sinds de vroege jaren nul diverse ontluisterende documentaires over de staat van zijn thuisland. Sinds zijn meesterlijke vorige film Behemoth (2015), over de zowel voor mens als natuur verwoestende praktijken rond kolenmijnen, toont hij grotere ambities. Zhao ontpopt zich tot chroniqueur van de menselijke ondergang.

I’m So Sorry toont hoe mensen nog altijd proberen te leven in de nasleep van de rampen – een ouder echtpaar in Fukushima dat al zeven keer van de ene noodwoning naar de andere werd geschoven; een hoogbejaarde dame die als enige in haar dorp nabij Tsjernobyl bleef wonen. Het zijn warme, menselijke portretjes in het aangezicht van een apocalyps die misschien al onafwendbaar is.

“Is dit het verleden of de toekomst?” vraagt een gemaskerde figuur die Zhao herhaaldelijk opvoert, een poëtische injectie in zijn documentaire. Het antwoord doet er niet toe: kernafval is nog tienduizenden jaren radioactief, een tijdschaal die de mens niet lijkt te overzien. In Fukushima en Tsjernobyl zijn geen verleden en toekomst meer – de tijd staat er stil.

Die gemaskerde figuur is een soort spook van de mensheid, ook al zijn we nog niet uitgestorven. Of nou ja, misschien zijn we dat wel, lijkt Zhao te zeggen – alleen beseffen we het nog niet. Dat is geen vrolijke boodschap, maar indrukwekkend is I’m So Sorry wél.

I’m So Sorry

Regie Zhao Liang
Te zien in De Balie, Eye

Meer over