Recensie

In jeugdvoorstelling Snackbar gaat het over misbruik, en dat vergt moed van publiek én acteurs

In de integere jeugdvoorstelling Snackbar leidt één bescheiden frivoliteit af van de pijnlijke aanklacht van een neef en een nicht, en de gekwelde reactie van hun oom, die alles wist, maar de kinderen niet beschermde.

Wendy Lubberding
null Beeld Sanne Peper
Beeld Sanne Peper

Het is de kaalste snackbar ooit. Geen kleurige reclameborden, geen vitrine gevuld met ongebakken kroketten, frikandellen of kaassoufflés, geen pompemmers mayo en geen vettige grote afzuigkap.

Snackbar is een sobere vertelling van schrijver Magne van den Berg en regisseur Timothy de Gilde; scenograaf Julian Maiwald geeft deze al even sober vorm. En dat is precies goed. Zo is er alle ruimte om de pijnlijke confrontatie tussen neef en nicht en hun oom strak op te bouwen.

Badritueel van tante

Neef (Yamill Jones) en nicht (Manouk Pluis) zijn in hun jeugd misbruikt, door hun tante die tijdens logeerpartijtjes het badritueel tot een martelgang maakte. Ze hebben na het overlijden van deze tante in de snackbar afgesproken met hun oom (Michiel Nooter).

Ze willen hem confronteren met het feit dat hij hen destijds niet heeft gered van zijn vrouw. De oom begint enthousiast aan de ontmoeting, hij is blij de kinderen weer te zien. Maar zij aarzelen bij elke stap en zoeken met hun ogen bij elkaar naar een opzetje voor het hoge woord.

De acteurs leveren mooie rollen af. Bij Jones staan alle zintuigen op scherp, hij stompt oom bij de eerste de beste poging tot een knuffel. Pluis heeft de ervaringen zo verinnerlijkt dat een patatje eten nooit meer lukt. En Nooter laat zien hoe de oom het altijd wel geweten heeft, als hij duidelijk te lang wacht nadat zijn neef het hem direct heeft gevraagd. Eerst het blikje bier openen, eerst een slokje. En dan zeggen dat het ook liefde was.

Achter de toonbank

De Gilde en zijn team staan zichzelf in hun integere voorstelling één bescheiden frivoliteit toe: het meisje van de snackbar (Roos Bottinga) barst achter haar witte toonbank af en toe in zingen uit.

Dankzij die keuze kan het jonge publiek makkelijker mee opschakelen; de liedjes bouwen mee aan de emoties die in het verhaal aan bod komen, maar zijn door de andere inkleuring ervan ook even een zijstap uit de pijnlijke aanklacht van de kinderen en de gekwelde reactie van de oom. Alsof je de berg omhoogfietst en af en toe even naast de weg op adem komt. Daarna gaat het telkens weer steil omhoog en Jones en Pluis laten de kinderen dapper doortrappen.

Snackbar, voor een publiek vanaf twaalf jaar, vraagt om moed. Binnen het verhaal is dat de moed van de volwassene om het kind in bescherming te nemen, al moet je opstaan tegen degene die het dichtst bij je staat.

Buiten het verhaal is dat ook: de moed om een jong publiek te informeren dat deze dingen gebeuren, en dat die niet oké zijn. Maar de kinderen in de voorstelling tonen zelf de grootste moed. Zij hebben zich de volwassen rol al heel jong moeten aanleren.

Jeugdtheater: Snackbar (12+)

Door De Toneelmakerij
Gezien 1/3, Theater Bellevue
Nog te zien 18/3 Bijlmer Parktheater, 24/3 Theater Bellevue, 29-30/3 De Schuur Haarlem, 13 t/m 15/4 Theater De Krakeling

Meer over