Hot Chip in Paradiso mist een beetje menselijkheid en warmte (***)

Een beetje meer menselijkheid en warmte was welkom geweest na de aanslagen in Parijs, maar de Britten van Hot Chip stonden er in Paradiso weer mechanisch bij.

Hans van Lissum
Hot Chip zette de business as usual-schakelaar om in Paradiso. Beeld anp
Hot Chip zette de business as usual-schakelaar om in Paradiso.Beeld anp

Wat doe je als band aan het begin van je Europese tour, daags na een verbijsterende aanslag in 'het Paradiso van Parijs'? Hou je het klein, uit respect voor de slachtoffers? Schroef je je uitbundigheid juist verder op, als een dikke middelvinger naar terreur? Zeg je er iets over? Ga je vragen om nog een minuut stilte? Of is dat overdreven?

Wat wijsheid is, weet niemand. Na de terreur van vrijdag is het alleen maar logisch dat de gevoelens niet dubbel zijn, maar tiendubbel. De Facebookpagina van Hot Chip staat vol met lastminute-Ticketswap-aanbiedingen, voor overgeschoten entreekaartjes, en dat lijkt niet toevallig.

Even ben je daardoor bang dat het een angstige, beladen avond zal zijn; dat iedereen continu schichtig over zijn schouder naar de deuren gaat staan loeren om te checken of de kakelverse geschiedenis zich niet in Amsterdam zal herhalen.

Business as usual
Dat is echter geenszins het geval. Paradiso staat erbij alsof er niets is gebeurd, waarmee die overal al ontraden 'knieval voor angst' gelukkig niet wordt gemaakt. Ook aan de deadpan-Britten van Hot Chip is werkelijk niets bijzonders te zien: die staan als altijd in hun stroevige nerdmodus. Dat is prettig, maar dat ze met geen woord reppen over het drama, voelt als het andere uiterste: de kleinste steunbetuiging was voldoende geweest.

In plaats daarvan wordt de business as usual-schakelaar omgezet. Het resultaat daarvan is een wisselvallig optreden, dat vreemd schakelt van opwindende hoogtepunten naar middelmatige, modderige midtempo­momenten.

Opener Huarache Lights grijpt meteen naar de lurven met die simpele baslijn en hypnotiserende puls, die lekker lang wordt uitgerekt. Night & Day pompt de zaal nog wat verder op, en het is precies wat je nodig hebt in donkere dagen als deze: een feest als een geperfectioneerde fuck you naar diegenen die van mening zijn dat de wereld daar geen recht op heeft.

Mechanisch
Klassiekers Ready for the Floor en One Life stand doen hetzelfde. Die hybrides van dance en pop heeft Hot Chip na vijftien jaar inmiddels onder de knie, maar curieus genoeg wordt het optreden continu naar beneden getrokken door statische, energieloze albumfillers die de aandacht doen verslappen en het geouwehoer doen opstijgen.

Hot Chip zelf staat er wat mechanisch bij: alsof ze zelf niet aan de avond deelnemen. Dat is nu eenmaal hoe ze het doen, en die Kraftwerkachtige distantie past ze over het algemeen ook het beste, maar een beetje meer menselijkheid en warmte konden we eigenlijk wel gebruiken.

Meer over