Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Hij was maar 9 jaar jonger dan mijn vader: Shakin’ Stevens, mijn eerste vurige liefde

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

Ik ga hier even heel erg met de billen bloot. Over liefde. Over eerste liefde. Getrouw aan de wens van boekenorganisatie CPNB die deze 87ste Boekenweek een ode aan de eerste liefde wil laten zijn.

‘Een eerste liefde overspoelt je met gevoelens en verlangens die je eerder nog niet kende, die je niet kon vermoeden.’ ‘Een nieuwe wereld vol behoeften, driften, onzekerheden en twijfels openbaart zich aan je.’ ‘Eerste liefdes blijven je hele leven nagalmen en blijven zorgen voor een warm gevoel, een lichte verwarring of regelrechte heimwee.’

Deze bloemrijke zinnen komen uit het persbericht waarmee vorig jaar september de namen van Ilja Leonard Pfeijffer en Marieke Lucas Rijneveld bekend werden gemaakt als boekenweekauteurs.

Mijn eerste liefde, als ik heel diep nadenk moet dat een klasgenootje zijn geweest op de Martin Luther Kingschool in Apeldoorn. Joost heette (heet) hij, hij werd een behoorlijk vermaard muzikant en ik zou hem later in professionele hoedanigheid nog tegenkomen. Maar van toen herinner ik me het enige jongetje op mijn verjaardagsfeestje. Het kwam van één kant. In mijn poesiealbum schreef hij op 3 februari 1975 (zeven was ik) ‘Lieve Marjolijn, wees een leuke flinke meid/ die in bange ure (sic)/ moedig door de appel bijt/ ook al is het een zure!’

Au.

Mijn eerste vurige liefde was van een heel ander kaliber: Shakin’ Stevens. Shaky, in mij dagboek, of Mike (want deze Welshe wannabe-Elvis, bekend van hits als This Ole House, Green Door en Oh Julie heet in het echt Michael Barratt).

Begin 1982 was het, ik schreef aan mijn dagboekvriendin Sylvia, ‘Weet je waarom ik het ook zo moeilijk vind om op Shaky verliefd te zijn? Hij is 17 jaar ouder dan ik en maar 9 jaar jonger dan papa. In m’n gedachten ben ik 21 jaar, dan schelen we maar 10 jaar. Ik moet Shaky uit mijn hoofd zetten. Hij kent me niet eens. Ik weet niet eens of hij aardig is, wie weet is het een grote etter. Maar dat past niet bij z’n gezicht en z’n stem, die zijn beide zo zacht. Hij heeft ook van die mooie handen.’

Getrouwd was hij ook nog. ‘Maar als ik dan eraan denk dat ie daarmee z’n vrouw heeft gestreeld... Weet je, op het ogenblik is er een serie op de t.v., een Engelse: De lieverdjes van Grange Hill. Toen ik daar naar keek, dacht ik: “Misschien heeft Shaky daarnaar gekeken.” Toen zag ik hem op een bank zitten, en ineens dacht ik aan zijn kinderen, en zag hem zitten met 2 kinderen tegen hem aangeleund.’

Eerste liefdes. Zucht.

Gelukkig kwamen er latere.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.
Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over