PlusAlbumrecensie

Het zesde album van Sault is een regelrechte tegenvaller

Peter van Brummelen
null Beeld

En daar is nummer 6 alweer. De productiviteit van het Londense muziekcollectief Sault, pas actief sinds 2009, is echt ongekend. Na vijf albums vol heerlijk soul, funk en jazz, slaat de groep rond producer Inflo (echte naam Dean Josiah Cover) op Air ook nog eens een geheel nieuwe weg in. Geen zwoele en swingende klanken dit keer, maar orkest- en koormuziek. Het is, zacht uitgedrukt, nogal wennen.

Sault is een echte muziekperslieveling, zeker thuis in Engeland kan de groep geen kwaad doen bij poprecensenten. En dus gooide The Guardian, de Engelse krant die het meest aan popmuziek doet, er onlangs ook voor Air maar weer eens vijf sterren tegenaan. De recensent daar hoorde iets wat de recensent hier absoluut niet hoort. Laten we er niet omheen draaien: na die mooie albums die eraan voorafgingen is Air een regelrechte tegenvaller.

Heel gedurfd, zo’n radicale koerswijziging, maar echt boeien, laat staan ontroeren doen de stukken op Air niet. Songs zijn het zeker niet, eerder brokken geluid. We horen strijkers en blazers en een koor dat woordloos zingt. De sfeer: nerveus, op het opgefokte af. Is dit een poging tot modern klassiek? Of verwijst Inflo naar de kosmische jazz zoals die in de jaren zestig en zeventig in vooral Amerika werd gemaakt? Hopelijk doet hij op nummer 7 weer ‘normaal’.

Pop

Sault
Air
(Forever Living Originals)

Meer over