Het is wachten op een echte klapper op Filmfestival Berlijn

Acteur John Goodman op promotietour in Berlijn voor de film In the ecectric mist. Foto EPA/Joerg Carstensen Beeld
Acteur John Goodman op promotietour in Berlijn voor de film In the ecectric mist. Foto EPA/Joerg Carstensen

Halverwege is de Berlinale nog steeds in afwachting van een film die de gemoederen bezighoudt. Het is allemaal van een grote keurigheid tot nu toe. Voor de Nederlandse film was het een goed weekeinde.

Sommige films zien er op papier veelbelovend uit, zoals In the electric mist, de verfilming van een thriller van James Lee Burke door de Franse regisseur Bertrand Tavernier. Tommy Lee Jones en John Goodman, er kan bijna niets meer misgaan denk je dan, maar vanaf de eerste beelden, als we in de monoloog van een politieman (Jones) terechtkomen, gaan onze gedachten al naar No country for old men van de gebroeders Coen, en dat is een vergelijking die In the electric mist niet kan doorstaan.

Dit weekend vond wel een officieus Nederlands dagje plaats. Terwijl er in de internationale vakbladen al aankondigingen staan voor The storm van Ben Sombogaart ('buzz is already strong for The storm,' schrijft de invloedrijke Variety) ging in de competitie de Duits-Nederlandse coproductie Storm van Hans-Christian Schmid in première. De internationale thriller speelt zich op en rond de burelen van het Haagse Joegoslavië-tribunaal af. Kerry Fox is een aanklager die betrokken raakt bij onfrisse politieke en juridische spelletjes, allemaal bedoeld om de daders van oorlogsmisdaden de hand boven het hoofd te houden. De film is ongetwijfeld goed bedoeld en gaat geen complicatie uit de weg, maar vergeet tijdens het betoog dat een thriller misschien ook zenuwslopend, ja, zelfs onderhoudend, zou moeten zijn.

Storm blijft redelijk overeind door de geweldige actrice Anamaria Marinca, de Roemeense ster van 4 maanden, 3 weken & 2 dagen. Zij is overtuigend als voormalig slachtoffer en getuige voor het tribunaal. Ze komt pas in de tweede helft van de film in beeld, maar trekt als de grote actrice die ze is, alles naar zich toe. Ze spreekt inmiddels ook bijna accentloos Engels en het kan bijna niet anders of zij wordt een van de grote actrices van de toekomst. We nemen aan dat de juryleden in Berlijn inmiddels een uitroepteken achter haar naam hebben gezet.

In het Delphi Filmpalast, in het oude centrum van West-Berlijn, ging zaterdagavond het Nederlandse Kan door huid heen van Esther Rots in première (de film draait sinds twee weken in de Nederlandse bioscopen). De film is opgenomen in het Forum, het wat meer kunstzinnige programma dat in Berlijn naast de competitie loopt. Het publiek in het mooie oude Delphitheater reageerde met een lang applaus op de film over een jonge vrouw (Rifka Lodeizen) die op het Zeeuwse platteland mentaal instort. Rots en Lodeizen namen na afloop plaats op het podium en kregen veel vragen over de soms delirische scènes. ''Zien we wat zij ziet, of gebeurt het allemaal echt?,'' wilde een aantal Duitse toeschouwers weten. Maar Rots liet zich niet verleiden tot een exegese van haar eigen werk. ''Is het niet mooi, dat iedereen met een ander verhaal naar buiten komt?'' Ja, dat vond men wel mooi, hoewel het Forumpubliek meer van het begrijpen dan van het ondergaan is. ''Schon gemacht,'' mompelde een dame tegen haar vriendin bij het naar buiten schuifelen. ''Maar het blijft toch etwas rätselhafte.''

Het teleurstellende niveau van het festival tot nu toe werd bevestigd door de première van Mammoth van de Zweedse regisseur Lukas Moodysson, maker van films als Fucking Amal en Lilya 4-ever. Het had het hoogtepunt van het eerste weekend moeten worden; het liep anders. Na een aantal radicale films waarmee hij misschien wel zijn punt maakte over het onrecht in de wereld, maar tegelijk zijn publiek verloor, had Mammoth zijn internationale productie, zijn Babel moeten worden. Maar de film verzoop vanaf de eerste minuut in naïviteit en goede bedoelingen en werd na twee uur getrakteerd op een woedend fluitconcert van de verzamelde filmpers. (MARK MOORMAN)

Meer over