PlusAchtergrond

Het chanson reikt inmiddels een stuk verder dan Ne me quitte pas

Aya Nakamura staat bij Franse tieners en twintigers bovenaan de Spotifylijstjes.

 Beeld Stephane Cardinale/Corbis via Getty Images
Aya Nakamura staat bij Franse tieners en twintigers bovenaan de Spotifylijstjes.Beeld Stephane Cardinale/Corbis via Getty Images

Dankzij Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps beleeft het Franse chanson een tweede jeugd. Maar, vraagt correspondent Frank Renout te Parijs: mag het een tikkeltje moderner?

Frank Renout

Er ging de laatste maanden een wervelwind over Nederland. De telefoon stond bij ons roodgloeiend. Onze oma’s belden vanuit Nederland. Of we het daar in Frankrijk wel gezien en gehoord hadden. Het chanson was weer helemaal terug!

Er was een serie op tv met Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps, die hun liefde voor het chanson in beeld brachten. De oma’s vielen in katzwijm. De tv-serie, Chansons!, was een succes, werd zelfs een boek en krijgt nu een vervolg.

Kussende stelletjes langs de Seine

En dat is allemaal terecht. Edith Piaf, Jacques Brel en Georges Brassens hebben Frankrijk wereldwijd cultureel op de kaart gezet. Zij zijn iconen, het Franse lied is mondiaal bekend en alleen al bij het woord ‘chanson’ dromen mensen weg bij beelden van het Parijs van weleer, met kussende stelletjes langs de Seine, schrijvers in Café de Flore en schilders op Montmartre.

Maar Piaf, Brel en Brassens overleden in respectievelijk 1963, 1978 en 1981.

Dat doet niets af aan hun kwaliteiten. Maar we hebben onze oma’s wel verteld dat Fransen echt niet Ne me quitte pas fluitend over straat lopen. En dat Milord nog maar mondjesmaat aan bod komt op de Franse radio. Net zoals Wim Sonneveld geen vaste kost is op de Nederlandse radio.

Wij komen op etentjes bij Franse vrienden (of beter: kwámen daar, voor corona). En Aznavour staat er echt niet op de playlist. Ik luister graag naar muziek in de auto. De laatste keer dat ik daar Barbara op de radio hoorde kan ik me niet herinneren.

‘Hét’ chanson zoals Van Nieuwkerk en Kemps dat presenteerden is er een van het verleden. Het is schoonheid van weleer, met een zweem van nostalgie.

Drie nieuwe generaties

Inmiddels zijn er in Frankrijk al weer twee, nee: zelfs drie nieuwe generaties chansonniers opgestaan. Het genre is vernieuwd en overal is schoonheid te ontwaren. Ik hoop dat Nederlanders niet het idee hebben gekregen dat het chanson ophield te bestaan toen Léo Ferré in 1993 ten grave werd gedragen.

Op mijn Twitteraccount (@FrankRenout) heb ik een eigentijdse playlist gezet. Chansons die nú populair zijn en chansons die de afgelopen decennia in Frankrijk zijn uitgegroeid tot moderne klassiekers.

Muzikant en zanger Vianney – 30 jaar oud – is volgens vriend en vijand een van Frankrijks getalenteerdste en populairste hedendaagse troubadours. Een paar jaar geleden stond ik te dansen in een uitverkocht L’Olympia, met superster Gérald de Palmas op het podium. Guillaume Grand zong in 2010 het chanson Toi et moi , wat inmiddels door iedereen in Frankrijk kan worden meegeneuried of meegezongen.

Weet u wie nu wereldwijd de bestbeluisterde vertolkster is van het Franstalige lied? Aya Nakamura. Bij Franse tieners en twintigers staat ze boven aan de Spotifylijstjes.

In 2019 werd de videoclip Au DD van het Franse rapduo PNL wereldwijd twaalf miljoen keer bekeken in de eerste 48 uur. Angèle is jong, Belgisch-Franstalig en een megaster, Grand Corps Malade betovert met zijn diepe stem. De piano van Yann Tiersen zorgt voor tranen, Julien Doré klinkt soms zomers zwoel.

Het Franse chanson is niet dood, het leeft. Of beter: het heeft sterren als Brel en Brassens óverleefd. Ook in de 21ste eeuw staat er soms een zanger op met alleen een gitaar die de harten van de Fransen verovert, soms is het een zangeres die met autotune de hitlijsten in dendert. Wegzwijmelen bij het verleden mag, maar er is nog zó veel nieuws en moois te ontdekken.

Meer over