PlusConcertrecensie

Gregory Porter pakte muzikaal flink uit op zijn grootste eigen concert ooit

Jazzzanger Gregory Porter (50) gaf woensdagavond in de Ziggo Dome zijn grootste eigen concert ooit. Het werd een meeslepende en bij vlagen emotionele avond.

Stefan Raatgever
null Beeld FERDY DAMMAN
Beeld FERDY DAMMAN

Er zijn weinig artiesten die zo aanstekelijk kunnen lachen als Gregory Porter. Gecombineerd met zijn reusachtige verschijning maakt zo’n lach van oor tot oor nog meer indruk.

De opluchting over het weerzien met zijn fans was woensdagavond in de Ziggo Dome van zijn gezicht af te lezen. Het zijn turbulente jaren geweest voor de jazzgigant die in april 2020 al in de Ziggo Dome zou optreden. De coronapandemie raakte hem op meerdere manieren in het hart. Tragisch was het overlijden van zijn anderhalf jaar oudere broer aan het virus. De broer juist die Porter zo vaak had aangemoedigd te blijven zingen, ook toen in het begin van zijn loopbaan vrijwel niemand zijn stem wilde horen.

Staande ovatie

Porter droeg in Amsterdam al vroeg het aangrijpende No Love Dying aan hem op. Want, zo zei hij, al die liefde die hij voor zijn broer voelde, kon toch niet in één keer ook zijn gestorven?

Het leverde hem een staande ovatie op in de zaal die voor vertegenwoordigers van de jazz en soul maar zelden vol raakt. Nu wel. Het was voor Porter, die zijn loopbaan met de jaren aan glans ziet winnen, zijn grootste eigen concert ooit. Daarvoor wilde hij muzikaal flink uitpakken. Behalve zijn eigen vijfkoppige band met daarin de fenomenale saxofonist Scooter Brown, nam hij vier blazers en negen strijkers mee. Samen zorgden ze ervoor dat de 50-jarige Californische zanger een rijk en weelderig geluid in de rug kreeg.

Racisme

Dat het niet altijd nodig was de liedjes zo vol te proppen was een van de weinige minpuntjes van een verder meeslepend concert. Porters stem is zo honingzoet en ravijndiep tegelijk dat hij maar weinig franje nodig heeft om te imponeren. En dus hadden er rustig een paar instrumentale soli achterwege kunnen blijven.

Wel indrukwekkend: de soulexplosie van Mister Holland waarop Porter op ironische wijze het racisme in zijn jeugd bezingt. Een niet eens zo heel spannend verhaal over de vader van een wit jeugdvriendinnetje die Porter vriendelijk in zijn huis uitnodigt (in werkelijkheid gebeurde het tegenovergestelde, maar dat vertelt het liedje niet), maar Porter is een meesterverteller die bijna elke songtekst tot leven kan zingen.

Zo hing de Ziggo Dome bijna twee uur lang aan zijn lippen. En Porter? Die neuriede tussen de liedjes door van plezier.

Meer over