Plus

Graham Parker: een witte en venijnige soulzanger

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Stick to Me van Graham Parker and The Rumour uit 1977.

Peter van Brummelen
null Beeld

Aanstaande donderdag is de Britse zanger Graham Parker jarig. Hij wordt 71 jaar oud.

Terug in de tijd
Graham Parker was in de tweede helft van de jaren zeventig een angry young man uit dezelfde school als Elvis Costello en Joe Jackson. Zijn muziek kwam in energie overeen met de punk van die tijd, maar had daar stilistisch verder weinig mee te maken. Parker was opgegroeid met soulmuziek. Hij hield als jongen vooral van Otis Redding en andere Motownartiesten, maar ook van ska - precies het soort waar in het Engeland van de jaren zestig mods gek op waren.

Voor hij zichzelf in de jaren zeventig professioneel op de muziek stortte, was hij onder meer pompbediende, vrachtwagenchauffeur en flipperkastenmonteur geweest en had hij in Marokko gewoond. Essentieel in zijn doorbraak was de samenwerking met The Rumour, een begeleidingsgroep die bij hem paste als The Band by Bob Dylan. Samen maakten ze een stevig rockende versie van soulmuziek.

Ze hadden hun zinnen gezet op de Verenigde Staten, maar deden het vooral goed thuis in Engeland en op het Europese vasteland, ook in Nederland. Parker trad meermaals op in Paradiso, stond ook op Pinkpop en had hier in 1977 een bescheiden hit met The New York Shuffle.

Waarom nu herbeluisteren?
Hoe populair Graham Parker in de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig ook was – Bob Dylan en Bruce Springsteen waren liefhebbers van zijn muziek, Herman Brood stak er veel van op – je hoort hem nog maar zelden. Over hem geschreven wordt er ook nauwelijks meer. Om een duistere reden is hij, anders dan bovengenoemde Elvis Costello en Joe Jackson, niet doorgedrongen tot de canon van de popmuziek. Op Stick to Me, dat werd geproduceerd door Nick Lowe en verscheen in 1977, horen we hem op zijn best: een witte soulzanger met een heel venijnige voordracht.

Spannend is dat Parker de zo duidelijk door Amerikaanse voorbeelden beïnvloedde muziek zingt met een onvervalst Brits workingclassaccent. Ook in zijn teksten is hij gericht op de Verenigde Staten, zo spelen twee songs op het album zich af in New York: dat nummer The New York Shuffle dus, en ook het breed uitgesponnen, héél broeierige The Heat in Harlem, dat klinkt als een muzikale hittegolf.

Sterk is de cover van I’m Gonna Tear Your Playhouse Down, oorspronkelijk een nummer van de Amerikaanse southernsoulzangeres Ann Peebles. De voorzichtige reggaebeat die in een paar songs opduikt ,was in de tweede helft van de jaren zeventig heel modieus in punk- en newwavekringen. Al die jaren later is het op Stick to Me het enige dat een tikje al te gedateerd aandoet.

Verder luisteren?
Graham Parker is altijd platen blijven maken, maar wat vanaf de jaren negentig van hem verscheen, is hooguit ‘aardig’. De elpees die hij van 1976 tot en met 1980 uitbracht, zijn stuk voor stuk de moeite waard. Het succesvolst indertijd, zeker in Nederland, was in 1979 Squeezing Out Sparks.

Meer over