De erelijst

‘Grace’ van Jeff Buckley klinkt nog altijd als een onvervulde belofte van een van de grootste talenten die de muziek ooit zag

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Grace van Jeff Buckley.

Stefan Raatgever
null Beeld

Vandaag is het 25 jaar geleden dat Jeff Buckley op 30-jarige leeftijd overleed. Hij liet één monumentaal album achter: Grace uit 1994. Hoogste positie hitlijsten: 149 in de VS, 31 in Groot-Brittannië en 84 in Nederland.

Terug in de tijd Eind mei 1997 was Jeff Buckley neergestreken in het Amerikaanse Memphis, waar hij zou gaan werken aan zijn tweede album. Terwijl Buckley en roadie Keith Foti wachtten op het invliegen van de bandleden besloten ze tijdens een autoritje naar de studio een korte stop te maken aan de oever van de Wolf River, een zijriviertje van de grote Mississippi. Foti zette geluidsboxen neer. Led Zeppelins Whole lotta love klonk toen Buckley besloot een duik te nemen.

Hij had de dagen voordien een nogal onvoorspelbare indruk gemaakt. Hij had gepoogd een niet te koop staand huis aan te schaffen en zei te hebben gesolliciteerd als medewerker van een vlindertuin in een dierentuin. Nu, op de avond van 29 mei, was hij echter vrolijk. Inmiddels zelf de song van Led Zeppelin zingend, stapte hij geheel gekleed het rivierwater in. Foti zette intussen de apparatuur weer in de auto.

Toen hij terugkeerde aan de oever was Buckley verdwenen. Pas op 4 juni werd zijn lichaam een aantal kilometer stroomafwaarts gevonden. In zijn bloed werden geen sporen van alcohol of drugs aangetroffen. Buckley is vermoedelijk onder water getrokken door de stroming veroorzaakt door een passerende radarboot. Met zijn zware laarzen aan, kon hij geen weerstand bieden aan de kracht van het water.

Waarom nu (her)beluisteren? Nog altijd klinkt Grace als een onvervulde belofte van een van de grootste talenten die de muziek ooit zag. Buckley zou nu 55 jaar zijn geweest. Hoe ver had hij kunnen reiken? De songs van Grace bieden voor altijd een eerste en ook finale blik op zijn ongekende capaciteiten als zanger. Vocaal zwenkend van jazzfluisteraar tot headbanger bestrijkt hij een terrein waarvoor je normaal gesproken minstens drie zangers zou nodig hebben.

Grace bevat behalve twee uitmuntende eigen composities van Buckley (Grace en Last goodbye) ook wat inmiddels is gaan gelden als de definitieve versie van Leonard Cohens Hallelujah. Waar Cohen de tekst als altijd mummelzingt, maakt Buckley er een magistraal Bijbels vuurwerk van. Desalniettemin werd Grace pas na Buckleys dood erkend als meesterwerk.

Verder luisteren? Buckley was in 1997 halverwege een tweede plaat. De meeste demoversies waren opgenomen. Het album zou My sweetheart the drunk gaan heten. Uiteindelijk verschenen de rudimentaire opnamen postuum als Sketches for my sweetheart the drunk. Het album klinkt precies zoals je zou verwachten: onaf. Wel prachtig: het liedje Everybody here wants you, dat absoluut net zo’n klassieker was geworden als Grace of Hallelujah.

Meer over