PlusPoprecensie

Flirten met Julio Iglesias: Father John Misty ontdekt zijn innerlijke crooner

Het nieuwe album van Father John Misty is het tegenovergestelde van zijn vorige: weelderige arrangementen vol strijkers en blazers domineren de songs, alles met een perfect gevoel voor dosering.

Stefan Raatgever
null Beeld

Net op het moment dat je denkt de grillen van Josh Tillman alias Father John Misty te kunnen voorspellen blijkt op zijn muzikale kompas het zuiden verruild voor het noorden. Op zijn succesplaat God’s Favorite Customer (2018) domineerde de folkpop. Tillman, een decennium geleden enkele jaren drummer van indiefolkband Fleet Foxes, toonde zich meester in eenvoudig georkestreerde en autobiografische songs. Ze kwamen vaak keihard binnen.

De plaat leek om een vervolg te schreeuwen, maar Chloë and The Next 20th Century is het tegenovergestelde van sober en rauw. Weelderige arrangementen vol strijkers en blazers domineren de songs. Al bij de eerste tonen van openingssong Chloë waan je je als luisteraar in een Amerikaanse cabaretclub in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Een swingritme, een vriendelijk orkestje dat ruimte krijgt voor een instrumentaal intermezzo en Father John Misty die zijn innerlijke crooner ontdekt.

Die glossy benadering kan geweldige ongelukken opleveren, maar niet als de liedjes kloppen. En al bij de tweede song, het Harry Nilssonachtige Goodbye Mr Blue, is duidelijk dat die nog net zo goed op orde zijn als eerder.

Op de bossanova van Olvidado zingt Tillman zelfs even in het Spaans. Op die manier schuur je vervaarlijk dicht langs Julio Iglesias, maar net als op de rest van het album houdt Father John Misty alles met perfect gevoel voor dosering overeind.

POP

Father John Misty
Chloë and The Next 20th Century
(Bella Union)

Meer over