PlusFilmrecensie

Fin de siglo: een sferische mijmering over intimiteit tussen mannen

In Fin de siglo (End of the Century) geeft filmmaker Lucio Castro een draai aan het bekende genre waarbij vooral tijdsbeperkingen ervoor zorgen dat uit een seksuele ontmoeting tussen twee mannen geen diepe ­gevoelens kunnen ontstaan. Maar de debuutfilm van de Argentijnse regisseur transformeert dit wat banale ­uitgangspunt tot een poëtische overdenking, door te spelen met flashbacks en flashforwards, met wat is geweest en wat had kunnen zijn.

Tijdens zijn verblijf in Barcelona ziet de 40-jarige Argentijn Ocho ­(Juan Barberini) vanaf zijn balkon de Spanjaard Javi (Ramon Pujol). De seksuele ontmoeting die volgt is doordrenkt met een intieme vertrouwdheid – wat Ocho zich dan nog niet herinnert, is dat ze elkaar al eerder hebben ontmoet, twintig jaar ­geleden– maar ook met een terughoudendheid om hun relatie verder vorm te geven. Ocho komt net uit een twintig jaar lange relatie en hoopt het weer goed te maken met zijn ex; Javi heeft een open relatie die buiten­huwelijkse affaires toestaat, zolang hij niet verliefd wordt op een ander. Dan is er nog de afstand: Ocho woont in New York en Javi in Berlijn.

De vertelling onderzoekt wat om ­iemand geven precies inhoudt. In 1999 ontfermt Javi zich over een ­zieke Ocho die hij dan amper kent; in 2019 stellen ze dat iedereen eigenlijk altijd alleen is, ook in een relatie. Als de twee houdingen elkaar lijken ­tegen te spreken, is dat vooral omdat beide mannen bezeten zijn van spijtgevoelens, maar te verlamd zijn om er iets aan te doen.

Het blijkt dat Ocho en Javi in alle opzichten met elkaar zijn verbonden. Zo wordt Ocho geplaagd door beelden van een overleden vriendin, die vóór haar dood haar eicellen heeft ­afgestaan aan Javi, waaruit zijn dochter is geboren.

Er zijn overeenkomsten die te toevallig lijken. Ocho vindt in 1999 een Kiss-T-shirt op straat; in 2019 kijkt hij uit zijn raam en ziet Javi het T-shirt dragen. Deze déjà vu wordt versterkt doordat de acteurs zowel de twintigers als de veertigers spelen.

Juist wanneer Castro zijn blik, zoals Ocho ergens in de film ook Javi adviseert, naar binnen richt, is Fin de siglo het sterkst. Door het langzame tempo en de sferische beelden voelen de scènes soms als een droom of mijmering. Dit wordt vooral versterkt in het derde deel, waarin feit en fictie steeds meer door elkaar lopen.

Fin de siglo

Regie Lucio Castro
Met Mia Maestro, Juan Barberini, Ramon Pujol
Te zien in Cinecenter, FilmHallen, Het Ketelhuis, Studio/K

Meer over