PlusGalerierecensie

Duo-expositie: Yang is de stilist, terwijl Qin lekker ruig dingen bij elkaar smijt

Michelle Chang Qin en Mickey Yang presenteren herkenbare voorwerpen in nieuwe combinaties en toepassingen. Een deel van de oude betekenis blijft overeind, maar er ontstaat ook een nieuwe beeldtaal.

Edo Dijksterhuis
Michelle Chang Qin en Mickey Yang in Ellen de Bruijne Projects.  Beeld Jeroen de Smalen
Michelle Chang Qin en Mickey Yang in Ellen de Bruijne Projects.Beeld Jeroen de Smalen

In J.G. Ballards roman The Crystal World (1966) reist een arts door het oerwoud van Kameroen. Na verloop van tijd merkt hij dat zijn omgeving langzaam maar zeker kristalliseert: planten, dieren en zelfs mensen. Het is alsof de wereld stolt in een blinkende onbeweeglijkheid. Het is angstaanjagend en toch slaan noch de arts noch de overgebleven junglebewoners op de vlucht. Hoewel het kristalliseren een zekere dood betekent, zijn ze betoverd door de schoonheid ervan.

Dit verhaal is het uitgangspunt voor de tentoonstelling Heading into the forest, never to walk back again in Ellen de Bruijne Projects. Gastcurator Sergi Rusca bracht er nieuw werk van Michelle Chang Qin en Mickey Yang voor samen.

Behendige vormenmenger

Mickey Yang, die hoge ogen gooit sinds haar afstuderen aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunst in Den Haag en het winnen van de Heden Startprijs, staat bekend als een behendige vormenmenger. Als kind van Singaporees-Chinese migranten in Nederland is zij altijd op zoek naar een universele beeldtaal waarin Oost en West kunnen samengaan zonder dat dit al te expliciet wordt.

Het afgelopen jaar heeft zij zich toegelegd op werken in metaal met een sterk grafisch karakter. Soms is het resultaat uitgesproken figuratief, zoals het mannetje met wapperende stropdas die een windvaan siert met de titel Terry is out of the office again. Andere keren geldt dat minder, zoals bij Chrystallised Jaw die herkenbare tanden heeft maar ook een soort schelp is.

Yangs wandwerken lijken op glas-in-loodramen, maar dan zonder het glas, en het lijnenspel suggereert een onleesbare kalligrafie. Dan is er ook nog een grote mobile die doet denken aan de beroemde kinetische werken van Alexander Calder, behalve dat de primaire kleuren ontbreken en de geometrische vormen plaats hebben gemaakt voor peulen en wolken.

Kunsthistorische geheugenspier

Terwijl Yangs werk de kunsthistorische geheugenspier activeert, klinkt in Qins werk het alledaagse leven door. Haar installatie van elastiek, pallets, aarde en de restanten van een parasol is een kruising tussen een vlot, een landschap en een geïmproviseerd podium.

De parasol keert terug in het grootste werk in de tentoonstelling, maar is amper als zodanig herkenbaar. De steel steekt omhoog als een antenne en is afgetopt met een peertje. De baleinen zijn geknakt en gespalkt als de poten van een kreupel insect. En dan is er ook nog een verbinding met een lantarenpaal, waardoor dit mysterieuze geheel iets onbestemd technologisch krijgt.

Net als in Ballards verhaal laten Yang en Qin voorwerpen transformeren zonder ze helemaal los te weken van hun oude vorm en betekenis. Yang is daarbij de stilist, terwijl Qin lekker ruig dingen bij elkaar smijt. Doordat kleur hoegenaamd afwezig is in het werk van beide, vormt het een goed kloppend geheel. Dodelijk zijn deze sculpturen waarschijnlijk niet, maar ze zetten wel de deur open naar een nieuwe visuele grammatica.

Heading into the forest, never to walk back again
Michelle Chang Qin & Mickey Yang
Waar Ellen de Bruijne Projects, Singel 372
Te zien t/m 30/7

Meer over