PlusMuziekrecensie

Drake kiest op zijn zevende album voor de housemuziek – en daar is niet iedereen blij mee

Drake slaat op zijn zevende album een radicaal nieuwe weg in, en dat nemen veel fans hem niet in dank af. Hij levert een ontspannen housealbum af dat het deze zomer wel eens goed zou kunnen doen aan de rand van het zwembad.

Peter van Brummelen
null Beeld

Zonder noemenswaardige tamtam vooraf ‘dropte’ de Canadese rapper Drake vorige week zijn zevende album Honestly, Nevermind. Zo gaat dat in de wereld van hiphop, maar bij een ster van zijn formaat maakt zo’n onverwachte release doorgaans ook meteen heel veel los. Bij Drake’s zevende ontbreekt de opwinding en sensatie.

Als er over het album wordt gepraat of geschreven, wordt er vooral over gezeurd. Drake slaat een radicaal nieuwe weg in en dat nemen veel fans hem niet in dank af. Rappen doet hij nauwelijks op het album, hij is vooral aan het zingen. En dat doet hij dan ook nog eens op dancemuziek. Hier geen stevige trapbeat, maar zwoele houseritmes.

Dat Drake een liefhebber is van house, de meest soulvolle variant van dance, werd in 2017 al duidelijk op het album More Life in het nummer Passionfruit. De relaxte en sensuele sfeer van dat housenummer bouwt hij verder uit op Honestly, Nevermind. Het levert een lekker ontspannen album op dat het de komende zomer goed zou kunnen doen aan de rand van het zwembad.

Hoewel die hardcore hiphopfanaten het waarschijnlijk niets vinden, gebeuren er muzikaal interessante dingen. In Tie That Binds zit een gitaarsolo die kan worden geclassificeerd als Santana light. En het een tikkie weerbarstige ritme van het intro van Texts Go Green lijkt zelfs te verwijzen naar de Duitse Krautrock van de jaren zeventig.

House

Drake
Honestly, Nevermind
(OVO Sound, Republic Records)

Meer over