PlusErelijst

Double Fantasy is het soort album dat we in deze tijden kunnen gebruiken: hartverwarmend, positief en lief

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Double Fantasy van John Lennon en Yoko Ono uit 1980.

Peter van Brummelen
null Beeld

Vandaag in 1980 bereikte het nummer (Just Like) Starting Over van John Lennon de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade. Dat had veel te maken met de dood van Lennon, die een paar weken eerder, op 8 december, was vermoord door een krankzinnige fan. Ook Double Fantasy, het album waarvan de single afkomstig was, werd na een moeizame start na de moord alsnog een groot succes.

Terug in de tijd Voor zijn eerste zoon Julian was Lennon geen erg betrokken vader. Met Sean, de zoon die hij kreeg met Yoko, pakte hij het anders aan. Na de geboorte van de jongen trok pa zich vijf jaar terug uit de muziek om zich geheel op het gezinsleven te storten. Dat speelde zich vooral af in het appartement van de Lennons in het Dakota Building vlakbij Central Park in New York.

Het lange muzikale zwijgen doorbrak Lennon in november 1980 met Double Fantasy, een album dat hij samen met Yoko Ono maakte en waarop hun hervonden geluk een rode draad vormde. Critici waren niet erg enthousiast over de plaat, die ook al geen groot verkoopsucces was. Alles veranderde nadat Lennon voor de entree van het Dakota was doodgeschoten. In de hele wereld bereikte Lennons zwanenzang alsnog de hoogste plaats van de albumlijsten. De critici draaiden ook bij: tegenwoordig geldt Double Fantasy als een hoogtepunt in het solo-oeuvre van Lennon.

Waarom nu herbeluisteren Omdat Double Fantasy het soort album is dat we in deze tijden kunnen gebruiken: hartverwarmend, positief en vaak ronduit lief. Lennon kon zijn hele leven vreselijk cynisch uit de hoek komen. Dat was vaak grappig, maar het is mooi om hem op Double Fantasy zonder ook maar de minste ironie zijn liefde voor vrouw en kind te horen bezingen. Hij en Ono waren als stel door diepe dalen gegaan, hier horen we ze als twee geliefden die elkaar hebben teruggevonden.

Double Fantasy is echt een gezamenlijk werkstuk, waarop John en Yoko om beurten een nummer voor hun rekening nemen. Kritiek op Ono heeft niet zelden een seksistisch of racistisch karakter. Toch vraagt haar zang soms enig incasseringsvermogen van de luisteraar, maar hier zijn Ono’s songs goed te doen. Interessant is Kiss Kiss, waarin ze niet alleen een orgasme lijkt te krijgen, maar waarin ze tevens laat horen bekend te zijn met de new wave van die tijd. Ook Lennon was op de hoogte van die nieuwe stroming. Geïnspireerd om weer zelf muziek te gaan maken was hij onder meer door de B-52's, waarvan de zangeressen hem deden denken aan Ono.

Verder luisteren Van Double Fantasy bestaat ook een Stripped-versie met kale versies van de songs. John Lennon maakte in de jaren zestig trouwens deel uit van een groep uit Liverpool die The Beatles heette. Die jongens maakten ook heel leuke muziek. Vooral de albums Revolver en Abbey Road zijn aanraders.

Meer over