PlusRecensie

Dit was Pinkpop 2022: een vertrouwde editie die muzikaal op safe speelde

De eerste editie van Pinkpop zónder festivalvader Jan Smeets was er vooral eentje van vertrouwde stabiliteit. Pearl Jam ontroerde, terwijl Måneskin verraste.

Stefan Raatgever
Måneskin op Pinkpop 2022. Beeld Harry Heuts
Måneskin op Pinkpop 2022.Beeld Harry Heuts

Drie gure coronajaren trokken voorbij aan de festivalweide in de Limburgse heuvels. Toch gebeurde er veel in de stilte. Festivalvader Jan Smeets legde zijn werk neer, plannen voor een renovatie van het terrein werden gesmeed en er werd permanent gepuzzeld met het doorschuiven van line-ups én dure headliners.

Uiteindelijk voelde Pinkpop vooral vertrouwd. Zelfs met een programma dat door het vele wisselen een beetje voelde als los zand. Opwindende Nederlandse namen werden weggestopt op kleinere podia (Antoon, Froukje, Meau) of ondankbare tijdstippen (Ronnie Flex) ten faveure van de langzaam vermolmende rockgarde (Deftones, Volbeat).

Muzikaal speelde Pinkpop in deze comebackeditie vooral op safe. Publiekstrekkers Metallica en Pearl Jam speelden voor de derde en vierde keer in Limburg. Maar het werkte getalsmatig wel: de dagen waarop zij optraden waren nagenoeg uitverkocht (70.000 mensen), voor Imagine Dragons kwamen er op zondag een kleine 15.000 minder.

Sinds Pinkpop een festival is met headliners uit de mondiale Eredivisie, wordt de rest van het programma haast per definitie de rol van voorprogramma opgedrongen. Dat zal zo blijven, al mag er volgende keer best een mega-act uit de categorie Billie Eilish/Beyoncé/Ed Sheeran komen.

Vernieuwing was er vooral op het terrein zelf. Dat kreeg in het eerste Smeetsloze jaar van het festival een make-over. Podia werden verplaatst, de vlakte – een oude renbaan met de charme van een betonblok – werd, zo goed en kwaad als het gaat, intiemer gemaakt. Hoewel de logistiek – er ontstonden wel erg veel opstoppingen – nog moet worden verbeterd, lijkt Pinkpop klaar voor een nieuw leven zonder het wakende oog van zijn oprichter.

Hoogtepunt

Pearl Jam bleek 30 jaar na die fameuze duik in het publiek precies de verbindende headliner die het festival na twee nogal versnipperde dagen nodig had. Ineens was het daar weer: het besef hoe mooi het is om samen met bijna 70.000 mensen op te gaan in een concert. Een show die jong en oud bijeenbracht, waar Pinkpopdebutanten blijvende herinneringen maakten en mannen op leeftijd zich weer even knapen voelden.

Frontman Eddie Vedder – iets minder sprankelend dan normaal, maar nog altijd de bevlogenheid van de beginjaren binnen handbereik – werkte zich er letterlijk voor in het zweet. De zwaartepunten in de Pearl Jamshow blijven vermoedelijk voor altijd dezelfde: het meeslepende Jeremy, de brille van Better Man en de oorverdovend meegezongen finale van Alive. Alleen gebrokenhartenlied Black ontbrak zaterdagavond. Maar het blijft knap: de prijssongs voelden zo urgent alsof Vedder ze vers had geschreven.

Aangrijpend moment was zijn in memoriam voor de vorig jaar overleden Amsterdamse gitaarhandelaar Søren Venema, van wie Vedder vaste klant en goede vriend was. Met natte ogen noemde hij Venema ‘niet alleen een van de aardigste mensen van Nederland, maar ook van de wereld’.

Hollands glorie

Wanneer kent Pinkpop een Nederlands pop- of rockact als headliner? DJ’s waren er de afgelopen jaren al als afsluiter, maar de nieuwe Oranje-popgeneratie groeit snel door. Maan en Ronnie Flex bespeelden – als openingsact – het hoofdpodium. Debuten waren er van grote beloftes Antoon en Froukje.

De eerste bezorgde zijn kolonie jonge fans de dag van hun leven met een stomende en razendsnelle hitshow. Waar Antoon een richtingloze raket is aangedreven door bijna onuitputtelijke energie, is Froukje een precisiebombardement. Haar elektropopsongs zijn – op slotstuk Ik wil dansen na – geen feestnummers, maar Froukje wist haar publiek te hypnotiseren als een routinier.

De Staat leek van alle polderbands het meest serieus aanspraak te maken op een headlinersplek. De band rond aandachtsmagneet Torre Florim beheerst het grote gebaar tot in het kleinste detail. Nog een paar verbindende hits erbij en Imagine Dragons moet opzij.

Douze points

Niet eerder vertoond: een Songfestivalwinnaar op het hoofdpodium. Duncan Laurence moest het met de Tent Stage doen, maar het Italiaanse Måneskin, vorig jaar winnaar in Ahoy, was de laatste stop voor Pearl Jam. De band was niet onder de indruk van de gelegenheid en stoof en stuiterde over de bühne.

Daarvoor leende het Italiaanse viertal het mantra van de punk: aftikken, gaan en nooit meer omkijken. Op volle snelheid jaagde Måneskin er zijn, nog beperkte, repertoire doorheen. De groep speelt hardrock van het meest rudimentaire soort. Nooit echt origineel, maar wel bijzonder effectief.

Zanger Damiano David – zwarte naveltrui, hoge hakken en genoeg mascara om de complete familie Kardashian te voorzien – bleek daarbij een maniakale aanjager die de massa bespeelde alsof hij het al decennia deed. Hier stond geen platte Songfestivalact maar een serieuze festivalband in wording. Tot David besloot om vanwege een verloren weddenschap zijn toegift in zijn onderbroek te zingen.

Festivalleed

Lange rijen – een half uur wachten was geen uitzondering – vormden zich vrijdagmiddag voor de kramen met gratis water. De thermometer wees 34 graden aan. Zaterdag werd het nóg warmer. Een beproeving voor de fans op een terrein dat nauwelijks schaduwplekken kent.

De EHBO moest vaker in actie komen, maar toen de organisatie het aantal waterpunten vergrootte, was het leed snel geleden. Ook de artiesten moesten zich aanpassen. Singer-songwriter Remme, in de volle zon gepositioneerd, moest zijn set omgooien om de instrumenten even te kunnen koelen en het zweet van de gitaren te drogen.

Ontroering

Schuifelend en met een helpende hand van presentator Eric Corton kwam Jan Smeets (77) het hoofdpodium op. De plek die een halve eeuw zijn tweede huiskamer was, was een hindernis geworden. Hartproblemen en long covid zorgden ervoor dat Smeets zijn grote liefde moet laten gaan.

Juist in het jaar dat zijn vaderlijke adviezen aan de kudde (‘Goed smeren! Vergeet geen water te drinken!’) bruikbaarder waren dan ooit, zweeg Smeets. Een lange ovatie was zijn deel. Tranen biggelden over zijn wangen. Smeets’ levenswerk gaat over op een volgende generatie. Hij heeft iets monumentaals neergezet.

Lange rijen – een half uur wachten was geen uitzondering – vormden zich vrijdagmiddag op Pinkpop voor de kramen met gratis water. Beeld Harry Heuts Photography
Lange rijen – een half uur wachten was geen uitzondering – vormden zich vrijdagmiddag op Pinkpop voor de kramen met gratis water.Beeld Harry Heuts Photography
Meer over