PlusHet beste van 2021

Dit was het beste van 2021 in de theaters volgens de Paroolrecensenten

null Beeld Tzenko
Beeld Tzenko

Als er een sector is waarvan veel aanpassingsvermogen is gevraagd dit jaar dan is het wel die van de podiumkunsten. Toch is er veel moois te zien geweest. Of het nou toneel, dans of (thuis)cabaret was: 2021 heeft een hoop memorabels gebracht. Gelukkig maar. Hier vindt u waar onze recensenten het meest van hebben genoten.

Hans Smit

Resilience, dat woord gebruikte Wouter van Ransbeek, scheidend creatief directeur van ITA, eerder deze maand toen we het hadden over de toen net begonnen avondlockdown. Veerkracht.

Theatermakers en anderen in de podiumkunsten hebben in de eerste twee lockdowns veerkracht in overvloed getoond. Tegen de klippen op. Plannen aangepast, nieuwe concepten bedacht zoals online voorstellingen, een-op-een optredens, producties opgeschoven en wéér opgeschoven, meegewerkt aan fieldlabexperimenten; ooit zou die vermaledijde corona toch voorbij zijn en de samenleving weer open? We zouden dansen op de podia, in de straat en met Janssen.

Euforisch onthaal

En verdomd, vanaf juni dit jaar kon er veel weer. Niet alles. Het Holland Festival ging nog net wél door, Oerol niet, dat bleef een imaginair eiland, en De Parade ging dit jaar aan Amsterdam voorbij. Testen voor toegang, QR-codes, ze werden de digitale sleutel tot een ouderwets analoge wereld van theater, dans en muziek, als je je ID tenminste niet thuis had laten liggen. De podiumwereld toonde zich het beste jongetje van de klas: met je identiteitsbewijs je kaartje halen bij de kassa van Frascati, buitenom naar de Blincker voor koffie, terug buitenom naar de ingang en dan wéér je rijbewijs laten zien en dán pas naar binnen.

Het wende, het bloed begon weer te stromen, de zaalbezetting nam weer toe, het publiek kwam terug. De maatregelen versoepelden. Bij Koliek van Theater Utrecht zat er ineens weer iemand pal naast me. Meer uitgestelde premières werden eindelijk gespeeld: Trojan Wars van het Nationale Theater, pal voor de eerste lockdown vol in de rem, kreeg een euforisch onthaal, Een oprechte ode aan de ironie van De Warme Winkel ontaardde in een polonaise door de Rabozaal, en ook Soldaat van Oranje kwam weer op stoom.

Maar eind november en nog meer in december ging de rem er weer op, zonder onderscheid. Zo floot de regering ook het veilige culturele leven terug, in de slaapstand. Wederom wordt er een beroep gedaan op de veerkracht. Hopelijk niet te lang, want de rek is er al behoorlijk uit. De resilience is bijna op.

De top 5 van Aybala Carlak (Theater)

1. Mens Boom Dier, Gouden Haas

Maak maar eens een humoristische voorstelling over klimaatproblematiek, en op hoog niveau. Gezelschap Gouden Haas wist heel creatief en beeldend de vinger op de zere plekken te leggen. We moeten onze mouwen opstropen en aan het werk wat het klimaat betreft, maar dan wel met een beetje compassie en zelfspot. De boodschap kwam goed aan, zonder clichés.

Mens Boom Dier, Gouden Haas. Beeld
Mens Boom Dier, Gouden Haas.

2. Granm’ma, Wensley Piqué

Piqué pakt eindelijk zijn ruimte met zijn eerste solovoorstelling, samen met zijn Surinaamse oma in de vorm van een steengoed gemaakte pop. Wat we zien, is een persoonlijk verhaal over oma’s laatste jaren. Wat we voelen, is veel meer. Knap hoe hij eenzaamheid, intimiteit, verveling en humor weet over te brengen aan het publiek. Je voelt de familieband, je voelt Piqués empathie.

Grand’ma Wensley Pique Beeld
Grand’ma Wensley Pique

3. Beyond, Can Bora en Ufuk Senel

De twee makers uit Turkije maakten een esthetisch aangename voorstelling vol homo-erotiek. Het Turkse olieworstelen blijkt een perfecte manier om van lust kunst te maken. Soms is het fijn om even stil te zijn, te kijken, zonder alvast aan het volgende moment te denken. Dat gevoel was er bij Beyond.

Beyond, Can Bora en Ufuk Senel. Beeld Fringe Festival Amsterdam
Beyond, Can Bora en Ufuk Senel.Beeld Fringe Festival Amsterdam

4. Thank You For Your Beauty, Kiriko Mechanicus en Just van Bommel

Het is niet omdat ik ze ken dat ik ze hier noem. Deze twee talenten brengen iets nieuws naar het toneel. Tijdens het Amsterdam Fringe Festival lieten ze zien wat ze kunnen. Ze brachten een ode aan de film aan de hand van live gefilmde filmscènes, maar dan dus op het toneel. Theater is er vaak bang voor, maar multimediaal kan best werken, bewees deze voorstelling.

Thank you for your beauty, Kiriko Mechanicus en Just van Bommel. Beeld Annelies Verhelst
Thank you for your beauty, Kiriko Mechanicus en Just van Bommel.Beeld Annelies Verhelst

5. Hollandsch Glorie, Toneelgroep Oostpool

Een verademing om in coronatijd in het magische Amsterdamse Bos naar een theatervoorstelling te kunnen en zoveel blije mensen bij elkaar te zien. Hollandsch Glorie, een satirische voorstelling over diversiteit, was soms aan de flauwe kant. Maar het blijft een plezier om de bewezen namen Thijs Römer en Michael Schnörr te zien spelen, en talenten als ’Ntianu Stuger, Quiah Shilue en Fjodor Jozefzoon te ontdekken.

Hollandsch Glorie, Toneelgroep Oostpool. Beeld Joris van Bennekom
Hollandsch Glorie, Toneelgroep Oostpool.Beeld Joris van Bennekom

De top 5 van Hans Smit (Theater)

1. Trojan Wars, Het Nationale Theater

Regisseur Noël Fischer blaast je omver met deze eigentijdse versie van Homerus’ Ilias. De speelse tekst van Peer Wittenbols is de basis voor een bij vlagen oergeestige jongerenvoorstelling die ook tot denken aanzet. Gruwelijk, wat mensen elkaar aandoen. De drie bedrijven voelen als één weergaloze theaterervaring die doorloopt in de foyers met rap, performances, drank en eten. IJzersterk spel en oogverblindende vormgeving.

Trojan Wars, Het Nationale Theater. Beeld Bowie Verschuuren
Trojan Wars, Het Nationale Theater.Beeld Bowie Verschuuren

2. Do Not Look Back With Regret, Davy Pieters/Theater Rotterdam

De voorliefde van Pieters voor de esthetiek van het fysieke en het beeld, uitgekristalliseerd in een tedere, verfijnde performance door Klara Alexova en Marlies Heuer. Prachtige stillevens over rouw, waaruit elke kleur is weggefilterd; van elkaar gescheiden door donkerslag, waarna de actrices weer een andere pose hebben ingenomen, als een fotostrip van verdriet, zorg en troost.

Do not look back with regret, Davy Pieters/Theater Rotterdam. Beeld Sanne Peper
Do not look back with regret, Davy Pieters/Theater Rotterdam.Beeld Sanne Peper

3. Koliek, Theater Utrecht

Een wildwaterbaan van taal, soepel en beheerst genomen door Vincent van der Valk, met regisseur Thibaud Delpeut als bedreven bijrijder voor het hypnotiserend klanklandschap. De tekst van Rainald Goetz is een spervuur van deels losse begrippen, deels eloquente volzinnen van ‘Man’ (wie dat ook moge zijn, misschien is hij de eerste mens?), die gemarineerd in drank het bestaan probeert te duiden.

 Koliek, Theater Utrecht. Beeld Ben-Houdijk
Koliek, Theater Utrecht.Beeld Ben-Houdijk

4. Vrouw of vos, Ulrike Quade Company

Een ode aan liefde, die zelfs de metamorfose van een vrouw tot vos weerstaat. Mooie bewerking door Judith Herzberg van het origineel van David Garnett. Het spel van Annelinde Bruijs en Marijn Klaver en de vervreemde verdubbeling van karakters door het gebruik van poppen maken deze sprookjesachtige lunchvoorstelling van Ulrike Quade al net zo mysterieus en wonderschoon als destijds haar Mahler & Kokoschka.

Vrouw of vos, Ulrike Quade Company. Beeld Bas de Brouwer
Vrouw of vos, Ulrike Quade Company.Beeld Bas de Brouwer

5. De Uren, Eline Arbo bij ITA

Regisseur Eline Arbo geeft in haar eerste grotezaalregie een eigenzinnige draai aan Michael Cunninghams klassieker. Bij haar is de schrijver als verteller de spil. Het leven in een dag en een dag uit het leven van drie vrouwen uit drie tijdperken draait zich traag rond hem af op een smalle strook, ingesnoerd als ze zijn in hun verstikkende bestaan.

De Uren, ITA. Beeld Dim Balsem
De Uren, ITA.Beeld Dim Balsem

De top 5 van Wendy Lubberding (Theater)

1. De Uren, Eline Arbo bij ITA

Een fijnzinnige, rake voorstelling met een grote muzikaliteit waarin Arbo het kapitaal van ITA, de acteurs, hun personages met veel warmte liet neerzetten. Ze vielen op door hun fysieke spel en hun stemmen. Het lichtontwerp van Varja Klosse – geel van zonnig tot ziekelijk, blauwzwart als het grote niets, was beeldbepalend.

De Uren, ITA. Beeld Dim Balsem
De Uren, ITA.Beeld Dim Balsem

2. Verdriet is het ding met veren, Erik Whien / Theater Rotterdam

Het boek was al zo mooi en in de toneelbewerking van Jacob Derwig is de meerstemmigheid van dit verhaal over rouw binnen een gezin zo goed overeind gebleven. En ook het ongrijpbare van de kraai. En het verstrijken van de tijd. Beide ongenadig en genadig tegelijk.

Verdriet is het ding met veren, Erik Whien / Theater Rotterdam. Beeld Sanne Peper
Verdriet is het ding met veren, Erik Whien / Theater Rotterdam.Beeld Sanne Peper

3. Granm’ma, Wensley Piqué

Poppentheater is een heel bijzonder vak. Piqué leerde dat vak onder meer bij Duda Paiva en speelt in een bijna woordeloze, maar heel heldere en ontroerende voorstelling met een prachtige omapop (van Rosa Verloop) de laatste levensmaanden van zijn grootmoeder in Suriname na. Een teder en sfeervol eerbetoon.

Grand’ma, Wensley Piqué. Beeld
Grand’ma, Wensley Piqué.

4. One Man Show, Floor Houwink ten Cate / Frascati Producties

Benjamin Moen geeft de identiteitscrisis van ‘de man’ gestalte met heel veel humor en lef en overgave, maar er zit in deze voorstelling ook een bizarre, barokke operascène met een pruik en een jurk en heel veel rook, en dat in Frascati 4, dus bijna bij je op schoot – overweldigend.

One Man Show, Floor Houwink ten Cate / Frascati Producties. Beeld Bas de Brouwer/Frascati
One Man Show, Floor Houwink ten Cate / Frascati Producties.Beeld Bas de Brouwer/Frascati

5. X Y I, Marleen Hendrickx

Een prachtige solo over intersekse. Hendrickx speelt een spel met wel of niet zichtbaar zijn, wel of niet vertellen. Met de stem van Google Maps, haar prachtige zoekende ogen en dansbewegingen die van ‘mannelijk’ naar ‘vrouwelijk’ overvloeien, maakt ze veel indruk.

X Y I, Marleen Hendrickx. Beeld YouTube
X Y I, Marleen Hendrickx.Beeld YouTube

De top 5 van Mike Peek (Cabaret)

1. Inside, Bo Burnham

Het beste cabaretprogramma van 2021 komt uit de Verenigde Staten. Inside is een uniek kunstwerk, dat Bo Burnham schreef, speelde en monteerde in zijn eigen tuinhuisje. Deze Netflixspecial staat bol van de hilarische liedjes, maar Burnham doet veel meer dan grappen maken. Hij koppelt zijn eigen depressie naadloos aan de collectieve ervaring van het coronatijdperk.

Inside, Bo Burnham. Beeld Netflix
Inside, Bo Burnham.Beeld Netflix

2. Niemand anders, Micha Wertheim

Wat Micha Wertheim in het theater kan, lukt hem ook digitaal. Verrassen. Vervreemden. Ontregelen. Thuis achter de laptop, met snorrende webcam, kijken we in de huiskamer van andere ‘bezoekers’. Of toch niet? Na het schijnbaar weifelende begin komt Niemand anders tot een grootse ontknoping: contact is essentieel voor de beleving van kunst, maar uiteindelijk is de mens alleen.

Niemand anders, Micha Wertheim. Beeld Gijsbert van der Wal
Niemand anders, Micha Wertheim.Beeld Gijsbert van der Wal

3. Numero uno, Ronald Goedemondt

Er is geen cabaretier die existentiële paniek zo mooi verpakt als Ronald Goedemondt. In Numero uno praat hij over eenzaamheid en zijn onvermogen om in een gezelschap ruimte op te eisen. Dat zal sommige kijkers misschien niet eens opvallen, want Goedemondt verpakt zijn sores in een klaterende waterval van absurde stand-up. Zijn techniek is van absolute wereldklasse.

Numero uno, Ronald Goedemondt. Beeld
Numero uno, Ronald Goedemondt.

4. Show must go on, Stephanie Louwrier

Dat je geen stereotype alcoholist bent, wil nog niet zeggen dat je geen drankprobleem hebt. In het bombastische Show must go on vliegt Stephanie Louwrier haar innerlijke monster naar de strot. Dat verlangen om aan jezelf te ontsnappen en kritische stemmetjes te verdrinken in een gelukzalige roes. Louwriers indrukwekkende performance laat je naar adem happen.

Show must go on, Stephanie Louwrier. Beeld Bart Grietens
Show must go on, Stephanie Louwrier.Beeld Bart Grietens

5. Ego, Alex Ploeg

In zijn tweede voorstelling stapt Alex Ploeg over van vrijblijvende zelfspot naar oprechte kwetsbaarheid. Hij is daardoor een veel interessantere antiheld geworden, die zich presenteert als woordvoerder van de onzekere, twijfelende en huilende man. Ego heeft een degelijk en vrij serieus fundament, maar gelukkig is Ploeg zijn gevoel voor verbale slapstick niet verloren.

Ego, Alex Ploeg. Beeld Bob Bronshoff
Ego, Alex Ploeg.Beeld Bob Bronshoff

De top 5 van Patrick van den Hanenberg (Musical)

1. 14 de musical, Out of office productions

Schrijver/regisseur Tom de Ket ziet in het levensverhaal van Johan Cruijff een mooie weerspiegeling van de Nederlandse dat-maak-ik-zelf-wel-uitmentaliteit. Antiautoritair en egalitair zijn de kernwoorden van deze verbluffend vormgegeven, zeer geestige voetbalmusical met een glansrol voor Tobias Nierop, die letterlijk over het veld vliegt en Real Madrid vernedert.

14 de musical, Out of office productions. Beeld Ben van Duin
14 de musical, Out of office productions.Beeld Ben van Duin

2. Titanic, de musical, De Graaf en Cornelissen Entertainment

Geen geforceerd scheepsdecor, maar een podiumbrede, hoge doorschijnende trap. Het is het onderdek waar de derdeklaspassagiers gevangen zitten, de salon van de rijke passagiers en de cabine waar de marconist wanhopig contact zoekt met schepen in de buurt. Dat decor bewijst dat minder juist meer is. Een indrukwekkend doek aan het slot met de namen van de 1522 opvarenden die om het leven kwamen, is spectaculair genoeg.

Titanic, de musical, De Graaf en Cornelissen Entertainment. Beeld Roy Beusker
Titanic, de musical, De Graaf en Cornelissen Entertainment.Beeld Roy Beusker

3. Spring Awakening
, OpusOne

Regisseur Koen van Dijk heeft het verhaal van Frank Wedekind over jongeren met flink opspelende hormonen, die klem zitten in het oerconservatieve, laat negentiende-eeuwse Oostenrijk fel neergezet. Met veel decibellen van de fantastische band, de opgestoken middelvinger en wild stampvoeten. Zo komt de vertaling van Daniël Cohen, die naast stijlvol geformuleerde morele overpeinzingen een flinke lading fuck en kut niet schuwt, beter tot zijn recht.

Spring Awakening
, OpusOne. Beeld Neeltje Knaap
Spring Awakening
, OpusOne.Beeld Neeltje Knaap

4. Rocky Horror Show, De Graaf en Cornelissen Entertainment

Sven Ratzke speelt met verve de rol van Frank-N-Furter, die een goed gelukt menselijk wezen heeft geschapen voor zijn seksueel genot. Hij loeit, hij graait waar hij graaien kan, maar gaat met zijn extatische gedrag precies tot aan de rand, waar het nog leuk is. De humoruitstapjes in deze rauwe show zijn in goede handen van Ellen Pieters als assistent van haar onbeheerste baas.

Rocky Horror Show, De Graaf en Cornelissen Entertainment. Beeld Roy Beusker
Rocky Horror Show, De Graaf en Cornelissen Entertainment.Beeld Roy Beusker

5. Muskee - So many roads, Stichting Mooie verhalen i.s.m. Homemade Productions

De musical over blueslegende Harry Muskee van Cuby + Blizzards is helaas (nog) niet buiten Drenthe te zien geweest. Scriptschrijver/regisseur Dick van den Heuvel laat Muskee op zoek gaan naar de laatste rustplaats van Robert Leroy Johnson, de vader van de blues. Een mooi handvat om alle elementen van de blues aan bod te laten komen. Met een geslaagde acteer- en zangrol van Erwin Nyhoff.

Muskee - So many roads, Stichting Mooie verhalen i.s.m. Homemade Productions. Beeld
Muskee - So many roads, Stichting Mooie verhalen i.s.m. Homemade Productions.

De top 5 van Jacq. Algra (Dans)

1. Making dances – dancing replies / Merce Cunningham e.a., Dance On Ensemble

Deze dansers maakten decennia lang furore bij gezelschappen in Nederland en daarbuiten. Tijdens Julidans zagen we dat ze uiterst overtuigende vertolkers zijn van het werk van (post)moderne choreografen Martha Graham, Merce Cunningham en Lucinda Childs. De iconische danskunstwerken combineren ze met nieuw werk van jongere generaties. Dat is de kers op een exquise taart.

Making dances – dancing replies / Merce Cunningham e.a., Dance On Ensemble. Beeld Jubal Battisti
Making dances – dancing replies / Merce Cunningham e.a., Dance On Ensemble.Beeld Jubal Battisti

2. Kopitoto, Lisa en Juju Kusanagi, Yvonne Meier

Borstelige wenkbrauwen, bultige kostuums, een blauwlippige wintergeest en een landschap met heel veel sneeuw. De Japanse Kusanagi Sisters, die zich onder anderen laten inspireren door de Franse filmpionier George Méliès, paren gevoel voor humor met oog voor detail. Dankzij Cinedans kunnen we tijdens de eerste lockdown thuis van hun short film genieten. Vrolijkmakend.

Kopitoto, Lisa en Juju Kusanagi, Yvonne Meier. Beeld
Kopitoto, Lisa en Juju Kusanagi, Yvonne Meier.

3. In Memoriam, Sidi Larbi Cherkaoui, Introdans

Cherkaoui ontwikkelt een universele danstaal. Eerst danst hij duetten met dansers uit de hele wereld, vervolgens deelt hij het resultaat met andere gezelschappen. In Memoriam is zijn eerbetoon aan dierbaren die overleden, waar Introdans het nieuwe seizoen mee mocht openen. Inspirerend mooi blijft de scène waarin alle dansers, begeleid door meerstemmige zang, met synchroon bewegende handen samen een gebed ontvouwen.

In Memoriam, Sidi Larbi Cherkaoui, Introdans. Beeld
In Memoriam, Sidi Larbi Cherkaoui, Introdans.

4. Any attempt will end in crushed bodies and shattered bones, Jan Martens, Grip en Dance On Ensemble

Zeventien eigengereide types en toch een saamhorig ensemble. Martens krijgt het voor elkaar met dansers van totaal verschillende leeftijden, klanken van Górecki en teksten van Kae Tempest. De rebelse Truus Bronkhorst zet hij in het midden. Als ze haar bewegingsfrase-met-gebalde-vuisten overnemen, oogt iedereen kordaat. Hoopgevend.

Any attempt will end in crushed bodies and shattered bones, Jan Martens, Grip en Dance On Ensemble. Beeld PHILE DEPREZ
Any attempt will end in crushed bodies and shattered bones, Jan Martens, Grip en Dance On Ensemble.Beeld PHILE DEPREZ

5. Perry, Perry Gits, Tafel van Vijf Muziektheater

Gits presenteert samen met vier musici een voorstelling over zichzelf: een performer die lekker beweegt, praat, zingt en het publiek verleidt. Maar ook: een zwarte kunstenaar die zich loswurmt uit vermaledijde hokjes. Roze hoeft niet alleen gay te zijn, een man kan twerken, een Amsterdammer spreekt Ghanees. Het zijn eyeopeners voor het publiek.

Perry, Perry Gits, Tafel van Vijf Muziektheater. Beeld Jean van Lingen
Perry, Perry Gits, Tafel van Vijf Muziektheater.Beeld Jean van Lingen

De top 5 van Fritz de Jong (Dans)

1. Freedom, Club Guy & Roni, Slagwerk Den Haag

Mohamedou Ould Slahi zat veertien jaar onterecht vast in Guantánamo Bay. Het choreografenduo Roni Haver en Guy Weizman transformeerde de eerder al tot boek en film bewerkte geschiedenis van de Mauritaniër tot een verpletterende voorstelling, die de gevoelens van angst, onzekerheid en desoriëntatie voelbaar maken. De beukende en kletterende drumritmes van Slagwerk Den Haag brengen niet alleen de trommelvliezen in beroering, maar ook de onderbuik.

2. Baby Don’t Hurt Me, Nederlands Dans Theater 1

Nederlands Dans Theater blonk het afgelopen seizoen uit in het voor livestreams geschikt maken van nieuwe choreografieën. Zo bleef Marco Goeckes virtuoze groepswerk voor NDT 2, The Big Crying, intact op een computerscherm. Emotioneel nog aangrijpender was Baby Don’t Hurt Me. Met hun intuïtieve onderzoek naar menselijke kwetsbaarheden kroop het choreografenduo Imre en Marne van Opstal onder de huid van de dansers én de thuiskijker.

Baby Don’t Hurt Me, Nederlands Dans Theater 1. Beeld Nederlands Dans Theater
Baby Don’t Hurt Me, Nederlands Dans Theater 1.Beeld Nederlands Dans Theater

3. Opus, Leon & The Wolf

Twee rode draden kenmerkten het festival Julidans: de onaantastbare muziek van J.S. Bach en de opkomst van nieuwe Griekse choreografen. Beide lijnen kwamen samen in Opus van Christos Papadopoulos. Vier dansers reageren synchroon op een van de instrumenten in de fascinerende bewerking die componist Kornilios Selamsis maakte van Die Kunst der Fuge. Spannend minimalistisch opgezet, onwaarschijnlijk precies gedanst. En ondanks de strenge vorm: erg aangrijpend.

Opus, Leon & The Wolf. Beeld Patroklos Skafidas
Opus, Leon & The Wolf.Beeld Patroklos Skafidas

4. Knock-Out, ISH Dance Collective, Jakop Ahlbom Company

De theatrale trukendoos van regisseur Jakop Ahlbom en de acrobatische capriolen van choreograaf Marco Gerris gaan perfect samen in deze uitzinnige ode aan knokfilms en Hongkong-cinema. De non-stop enerverende ‘turboslapstickvoorstelling’ strooit kwistig met verwijzingen naar Jackie Chan, de gebroeders Coen en Quentin Tarantino. Het concept is doordacht, het decor imposant, de uitvoering voorbeeldig, de energie aanstekelijk.

Knock-Out, ISH Dance Collective, Jakop Ahlbom Company. Beeld Bart Grietens
Knock-Out, ISH Dance Collective, Jakop Ahlbom Company.Beeld Bart Grietens

5. Pounds Lighter, Shifft

Het crossdisciplinaire gezelschap van Jasper van Luijk presenteerde dit zeer fysieke duet op de Nederlandse Dansdagen. In het voor uiteenlopende locaties geschikte stuk laten de stevig gebouwde Lo Walther Boer en de wat pezigere Jefta Tanate elkaar alle hoeken van de dansvloer zien, terwijl de meditatief bedoelde pianomuziek van Erik Satie ongenadig hard uit de speakers schalt. Het betere gooi-en-smijtwerk.

Jefta Tanate & Lo Walther Boer in Pounds Lighter Shifft
 Beeld Sjoerd Derine
Jefta Tanate & Lo Walther Boer in Pounds Lighter ShifftBeeld Sjoerd Derine
Meer over