PlusTheaterrecensie

Dit toneelstuk is een soort Temptation Island: ‘Jullie mogen nu de loden staf verzilveren’

Hans Smit
null Beeld Sofie Knijff
Beeld Sofie Knijff

Of we niet willen zwaaien naar bekenden op het podium. En géén foto’s. De voice-over aan het begin van Een Oprechte Ode aan de Ironie legt de gebruiken in een theaterzaal maar even uit; rekening houdend met een nieuw publiek? Zou goed kunnen, voor de nieuwe voorstelling van De Warme Winkel werd een blik sterren uit een andere dan de toneelwereld opengetrokken, goed voor indrukwekkende aantallen volgers op Instagram, en die kunnen óók een theaterkaartje kopen. Vier ‘echte mensen’ spelen mee, bekend van realityprogramma’s zoals Temptation Island en Ex on the Beach. Ze heten Bella, Danicio Codfried, Lesley Versprille en Shirley Cramer en delen hier het podium met ‘echte acteurs’ Florian Myjer, Vincent Rietveld, Ward Weemhoff en Hannah Hoekstra.

Ironie is al jaren het stijlmiddel bij uitstek van De Warme Winkel (DWW), maar het tij zit volgens het acteurscollectief tegen; ironie (het net iets anders bedoelen dan wat je zegt of uitdrukt), wordt misbruikt door politici (die bijvoorbeeld Holocaust tussen aanhalingstekens zetten) en kunstenaars die pleiten voor oprechtheid; ironie kan mensen buitensluiten die niet snappen wat je bedoelt, en dat mag niet meer in deze inclusieve tijden. Dat maakt deze theaterconfrontatie op papier spannend: blijven die twee groepen op het podium elkaars vreemden of delen ze meer dan ze denken? Op zoek dus naar ironie met respect voor elkaar, zegt DWW, maar ja, hoe serieus kun je hén nemen en hoe oprecht kan een ode zijn aan een fenomeen dat het juist van zijn onoprechtheid moet hebben?

Een voorstelling met dubbele bodems dus, spelend op een tropisch eiland met jacuzzi, plastic palmbomen, een openlucht barretje en een villa met openslaande deuren (mooi decor van Theun Mosk). Een tv-scherm, spannende soundtrack en voice-over bevestigen het idee dat we in een aflevering van een soort Temptation Island terecht zijn gekomen, de natuurlijke habitat van Lesley, Danicio, Shirley en Bella. Zonder te veel te willen spoileren kan ik zeggen dat de DWW-ers erin geslaagd zijn om het spel voldoende naar zich toe te trekken om de balans mooi in evenwicht te brengen.

Ze doen bloedserieus mee aan de ‘challenges’, groepsopdrachten en stemrondes, maar het strakke format wordt aan alle kanten van een vette knipoog voorzien, met onbegrijpelijke jurering (‘Jullie mogen nu de loden staf uit de derde ronde verzilveren’) en een hilarische meerkeuzevragenronde als hoogtepunt. Tussendoor heerst de kenmerkende lamlendigheid als in de jacuzzi, op de stretchers en aan de bar wordt gehangen met veel drank, en gaat het qua ironie verbaal de diepte in. De vier gastspelers worden daar ook respectvol in betrokken, en er is duidelijk een klik met de acteurs van DWW, dat is mooi om te zien.

Een geweldige monoloog van Florian Myjer die het eigen collectief ironisch ter discussie stelt, leverde hem bij de première een opendoekje op. En zelfs daar bleek weer een dubbele bodem onder. Een feest om mee te maken. Het tweede deel van de voorstelling is eigenlijk de ware ode aan de ironie, als een wereld zonder dubbele bodem gelijk blijkt te staan aan de hel. De avond eindigt met ironie die voor iedereen om te lachen is, waarna een polonaise volgt. Bruggen geslecht, missie geslaagd. Al is (citaat) ‘alles relatief en elke mening subjectief’.

Theater

Wat Een oprechte ode aan de ironie - De Warme Winkel

Gezien 30/10 ITA

Nog te zien t/m 8/12 op verschillende locaties

Meer over