PlusBeeldspraak

Deze fraudeur kreeg gratie van Trump – en maakte een film over verkiezingsfraude

De Amerikaanse filmmaker Dinesh D’Souza levert met 2000 Mules eindelijk bewijs voor de verkiezingsfraude die Donald Trump uit het Witte Huis verdreef. Hij heeft er verstand van.

Bart van der Put
Filmmaker Dinesh D’Souza in New York, 2014. Beeld Alamy
Filmmaker Dinesh D’Souza in New York, 2014.Beeld Alamy

Een oorlog zonder eindpunt, aanhoudende inflatie, virusvarianten en pfas-lozingen, vogelgriep en apenpokken. Het blijft dweilen met de kraan open. Maar gelukkig hebben we de Amerikanen nog. Die komen altijd over de brug wanneer het water ons aan de lippen staat. Kom op, Joe! Doe iets! Je kunt het. Maar misschien ook niet.

Terwijl we op Joe Biden wachten is het goed om de zinnen te verzetten met wat lichte kost. Hollywood zat twee jaar op een berg vol betovering en spektakel en laat de paradepaardjes eindelijk tot ons komen. Driewerf hoera, maar met Jurassic World: Dominion is de eerste portie bedorven waar al uitgeserveerd, als we de recensies moeten geloven.

Dat is een bittere pil voor de generatie die met dinospektakel opgroeide. Maar die pil moet iedere liefhebber van populaire genrefilms ooit slikken. De derde delen van Star Wars, The Godfather, Mad Max en Spider-Man lieten ook te wensen over.

De vernietigende kritiek op de slotfilm uit de Jurassic World-trilogie doet het ergste vrezen, maar laat die miskleun geen voorbode zijn voor de kwaliteit van het derde deel van de enige Amerikaanse trilogie die er nu echt toe doet. De televisiecriticus van The Hollywood Reporter schreeuwde het afgelopen week van de daken: dit kan het must-see-evenement van deze zomer worden. Ik hoop dat het inderdaad een spektakel wordt.

Nieuwe bestormingsfilm

Het sluitstuk van de Trump-vervolgingstrilogie begon een week geleden met een reeks van vijf openbare hoorzittingen in het Capitool, dat op 6 januari 2021 door aanhangers van de president bestormd werd om diens democratische opvolging te saboteren. De commissie die de aanval onderzoekt boekte de eerste en de laatste zitting op primetime, om zoveel mogelijk Amerikanen gelegenheid te bieden de ontmaskering van de aanstichter live op het beeldscherm bij te wonen.

Aan deze kant van de grote plas zijn we op dat tijdstip het spookuur voorbij, maar dat geeft een historische liveuitzending extra cachet. Een man op de maan, Muhammad Ali op de Filipijnen en Trump in de touwen, daar blijf je voor op. Ali trok in 1975 naar schatting wereldwijd een miljard kijkers toen hij in de Thrilla in Manila met Joe Frazier afrekende en wereldkampioen werd. Het was het derde treffen tussen de twee zwaargewichten. Het werd een klassieker in de bokssport.

De eerste ronde in de derde vervolging van president Trump werd ongetwijfeld minder goed bekeken. Alweer een proces tegen Trump? Alweer een overdaad aan bewijs voor een aanklacht die tot niets zal leiden? Alweer die filmpjes van de chaos in het Capitool? Republikeinse partijgenoten en aanhangers van de slechte verliezer verklaarden dat Amerika het boek wil sluiten en dat burgers wel wat anders aan het hoofd hebben met de torenhoge benzineprijzen. Kom op, Joe! Doe iets!

Het derde deel in de vervolgingstrilogie leek aanvankelijk een herhaling van zetten. Maar de nieuwe bestormingsfilm leverde krachtig bewijs voor de stelling dat de beklaagde een staatsgreep probeerde te plegen. Dat was te danken aan de Britse filmmaker Nick Quested, die in de nasleep van de verkiezingen een documentaire over de rechts-radicale Proud Boys opnam en daarom midden in de storm stond toen Trump zijn vicepresident met een tweet vogelvrij verklaarde om te voorkomen dat die de verkiezingsuitslag kon bekrachtigen.

Conservatieve publicist en filmmaker

Voor de presidentsverkiezingen verscheen er al een pijnlijke documentaire waarin Trump-gesel Michael Moore Hitler van stal haalde. Nu was er verdorie weer een documentairefilmer die zijn opmars dwarsboomde. Zou Trump een bloedhekel aan filmmakers hebben?

Waarschijnlijk niet: hij verleende gratie aan een filmmaker. De conservatieve publicist en filmmaker Dinesh D’Souza werd in mei 2014 in New York veroordeeld voor fraude met campagnedonaties voor de senaatsverkiezing van een Republikeinse kandidate. In 2018 kreeg hij een presidentieel pardon van Trump.

Een maand geleden presenteerde D’Souza in zijn zesde film 2000 Mules de bevindingen van een onderzoek naar de stemfraude die Joe Biden naar het Witte Huis zou hebben gebracht. Gegevens van telefoonverkeer en beveiligingsbeelden van stembuslocaties zouden aantonen dat er meer dan tweeduizend koeriers actief waren, die enorme stapels frauduleuze stembiljetten van linkse samenzweerders hadden ingediend.

D’Souza’s bewijsvoering rammelt aan alle kanten, maar zijn conservatieve experts annex podcastcollega’s verklaren aan het slot van de knullige film dat de linkse media de aangetoonde verkiezingssabotage zullen verwerpen omdat de filmmaker gratie van Trump kreeg.

Dat is nonsens. Het ontbreekt 2000 Mules eenvoudigweg aan inzichtelijk, feitelijk en verifieerbaar bewijs. En de maker is niet verdacht omdat Trump hem gratie verleende, maar omdat hij zelf in 2014 veroordeeld werd voor verkiezingsfraude. Of zijn weldoener bij de derde vervolging ook de sigaar is moet nog blijken.

Meer over