PlusInterview

Depeche Mode-frontman Dave Gahan: ‘Elvis was de ultieme bedrieger’

Dave Gahan. Beeld Spencer Ostrander
Dave Gahan.Beeld Spencer Ostrander

Dave Gahan, zanger van de Britse synthesizergroep Depeche Mode nam een album op met interpretaties van songs van artiesten als Bob Dylan en Neil Young. Coveralbum dekt volgens hem de lading niet. ‘Dit is het verhaal van mijn leven.’

Peter van Brummelen

Het interview vindt plaats op twee voorwaarden. Depeche Mode is niet taboe, maar kunnen we het alsjeblieft vooral over zijn nieuwe, eigen album Imposter hebben? Wel geheel onbespreekbaar: drugs. Dave Gahan heeft nogal een geschiedenis op dat gebied. Hij was lang verslaafd aan heroïne en bezweek diverse malen net niet aan een overdosis. Eens stond zijn hart zelf twee minuten stil.

The Cat word de Brit wel genoemd omdat hij net als een kat negens levens lijkt te hebben (behalve die overdoses overleefde hij ook kanker). Aan zijn hoeveelste leven hij inmiddels toe is, weten we niet, maar zijn vroegere zelfdestructie en gezondheidsproblemen zijn hem niet aan te zien. Op het zoomscherm verschijnt een opvallend gezond ogende man. Hij is 59, maar je zou hem makkelijk tien jaar jonger schatten.

Flinke vertraging

Hij is in Montauk, op het oostelijke puntje van Long Island in de staat New York. “Ik woon met mijn gezin al jaren op Manhattan. Daar hebben we de eerste lockdown doorgebracht. Maar het was er zo deprimerend, New York leek wel een spookstad, dat we naar ons buitenhuis aan de kust zijn gevlucht. Aanvankelijk kregen we in de supermarkt wel rare blikken van de locals: hmm, je komt uit de stad hierheen... Inmiddels zijn de meeste mensen gelukkig gevaccineerd.”

Corona is ook de reden dat Gahans nieuwe album met een flinke vertraging verschijnt. “Eind 2019 waren we klaar met de opnames in Los Angeles. Het mixen rondden we in januari 2020 af in Londen. En vlak daarna sloeg de wereld dus op hol.”

Imposter een soloalbum noemen, is niet correct. Hij maakte de plaat, zoals hij dat twee keer eerder deed, in innige samenwerking met Soul Savers, het productieteam waarin Rich Machin de belangrijkste man is. Gahan ziet Imposter liever ook niet omschreven als een coveralbum, hoewel de plaat vol staat met zijn versies van songs van anderen, onder wie Bob Dylan, Neil Young en Gene Clark – niet direct artiesten die je associeert met de zanger van een Britse synthesizergroep.

“Coveralbum klinkt of ik tussendoor even vrijblijvend wat liedjes van anderen zing. Maar dit is een plaat die over mijzelf gaat. Het kiezen van de songs was een lang proces. Ik was op zoek naar werk dat echt aansloot bij mijn leven, dat ik kon zingen vanuit mijn eigen perspectief. Heel belangrijk vond ik op het album ook de volgorde van de songs. Ik steek daar bij Depeche Mode ook altijd veel werk in, maar nu ging ik er heel ver in. De ene song volgt logisch op de andere en samen vormen ze het verhaal van mijn leven.”

Worstelwedstrijden

Imposter werd opgenomen in Shangri-La, de eigen studio van sterproducer Rick Rubin in het Californische Malibu. “We konden er terecht omdat hij zelf op vakantie zou gaan. Uiteindelijk was hij gewoon thuis en kwam hij af en toe ook binnengelopen. Intimiderend? Welnee, we kennen elkaar goed. Toen ik nog in Los Angeles woonde, eind jaren negentig, gingen we samen naar worstelwedstrijden. American wrestling, ja. Noem het in aanwezigheid van Rick geen nepworstelen, want hij is een groot en toegewijd liefhebber. In de kelder van Shangri-La heeft hij een enorm archief van videoregistraties van wedstrijden.”

Rick Rubin is ook de man die de American Recordings van Johnny Cash produceerde, een serie albums waarop de countryzanger repertoire coverde uit onder meer de alternatieve hoek van de popmuziek. Zo zong hij ook Personal Jesus van Depeche Mode. “Ik weet zeker dat Cash nooit van ons had gehoord, maar Rick wist precies wat voor songs pasten bij zijn stem en persoonlijkheid. De American Recordings waren een grote inspiratiebron voor Imposter.”

Ultieme bedrieger

Het moet vleiend zijn geweest dat een grootheid als Johnny Cash een nummer van Depeche Mode opnam. “Zeker. Ik weet nog goed dat Martin Gore (een van de leden van Depeche Mode, red) me in een telefoongesprek bijna achteloos zei dat Cash iets van ons ging opnemen. Hij wist niet zo goed wat hij ervan moest vinden. Ik zei: ‘Man, Johny Cash is van een zelfde orde als Elvis Presley! Dit is echt een waanzinnige eer.’”

Over Elvis Presley gesproken: op Imposter zingt Gahan ook Always on My Mind, een nummer waarvan veel uitvoeringen bestaan, maar dat vooral bekend is van Elvis. Gahan is fan? “Oh ja! Ik wilde ook per se een Elvisnummer op de plaat omdat hij in wezen de ultieme bedrieger (in het Engels: imposter, red) is. Geen song zelf geschreven en acteren kon hij ook niet, maar toch de grootste ster aller tijden. Hij pakte ons allemaal in met die geweldige stem.”

Van Neil Young voert Gahan de jarenzeventigklassieker A Man Needs a Maid uit. Dat is een titel die in het huidige tijdsgewricht sommige mensen best eens als ongepast zouden kunnen beschouwen. “Jammer voor die mensen dan,” zegt Gahan opgewekt. “Je kunt aan A Man Needs A Maid heel veel betekenissen geven, maar het lijkt me duidelijk dat de ik-figuur zich heel eenzaam en hulpeloos voelt. Dat ding dat we leven noemen kunnen we alleen samen met anderen aan, daar gaat het over.”

Dave Gahan en Soul Savers: Imposter (Columbia)

null Beeld Spencer Ostrander
Beeld Spencer Ostrander
Meer over