PlusAlbumrecensie

De woestijnblues van Imarhan klinkt gortdroog, maar is ook dromerig en lieflijk

Peter van Brummelen
null Beeld

Wereld

Imarhan
Aboogi
(City Slang)

In het zuiden van Algerije ligt Tamanrasset, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. Op internet zijn de foto’s van de stad, waar tegen de 80.000 mensen wonen, niet van dien aard dat je denkt: daar moet ik na de pandemie nodig eens naar toe. Prachtig lijkt wel de omgeving, die vooral uit woestijn bestaat.

Uit Tamanrasset, oorspronkelijk een oase, komt ook de groep Imarhan, die het soort muziek maakt dat in het Westen de naam woestijnblues kreeg opgeplakt. Tinariwen is de bekendste groep in het genre, maar het jongere Imarhan timmert de laatste jaren flink aan de weg, ook internationaal.

Toeareg

De eerste twee albums van Imarhan werden opgenomen in het buitenland, album nummer 3 kwam volledig tot stand in een door de leden van de vijfkoppige groep zelf gebouwde studio, de eerste van Tamanrasset. Net als die studio heet het album Aboogi, wat zoiets betekent als nederzetting.

De leden van Imarhan zijn Toeareg, net als die van Tinariwen. De Toeareg (de Volkswagen Touareg is ernaar vernoemd) zijn een Berbervolk dat vroeger een nomadisch bestaan leidde. Tegenwoordig wonen ze verspreid over landen als Niger, Mali en Libië. Het Algerijnse Tamanrasset is van oudsher een centrum van de Toearegcultuur.

De volksmuziek van de Toeareg wordt door groepen als Tinariwen en Imarhan gecombineerd met uit het Westen overgewaaide invloeden. Dat hun muziek woestijnblues wordt genoemd, valt te begrijpen. Het is vaak klaaglijk klinkende, op een aantrekkelijke manier eenvoudige muziek, die wordt gespeeld op vooral gitaren.

De geneugten van sterke thee

De gortdroge, soms zelfs zanderige sound ervan is precies wat je je voorstelt bij muziek uit de woestijn. Imarhan klinkt iets lichter en relaxter dan Tinariwen. In plaats van de in het genre dominante elektrische gitaar kiest de groep vaak voor de akoestische variant. Herhaling is een belangrijk onderdeel van de muziek van Imarhan, maar ook zijn er zoete en lieflijke melodieën die soms verrassend poppy klinken.

Die eigen studio van Imarhan voldoet uitstekend. De dromerige muziek op Aboogi klinkt mooi ruimtelijk en warm. Heerlijk, die om elkaar heen kringelende gitaren. En mooi subtiel, de ondersteunende percussie. Wat worden er bij die percussie eigenlijk voor instrumenten gebruikt? De video bij het nummer Achinkad geeft het antwoord: er wordt gewoon met de vingers getrommeld op de achterkant van de klankkast van een akoestische gitaar.

Songteksten zijn als het om wereldmuziek gaat vaak onbegrijpelijk voor westerse luisteraars. Het tekstboekje bij Aboogi is hun van dienst met Engelse vertalingen van de teksten. Weemoed en verlangen, daar gaat het vooral om, maar sommige songs hebben ook een politieke lading.

Een geval part is het nummer Edar Newlan, waarin de geneugten van sterke thee worden bezongen. Maar dan wel in het Welsh. Te gast in het nummer is Gruff Rhys, bekend van de Britse groep Super Furry Animals.

Aboogi, dat wel eens een van de interessantste wereldmuziekreleases van het jaar zou kunnen zijn, wordt volgens de planning komend voorjaar gevolgd door een uitgebreide Europese tournee. Amsterdam doet Imarhan daarbij helaas niet aan, wel zijn er in maart optredens in Haarlem en Den Haag.

Meer over