PlusInterview

De winkel van Kiki Niesten is een begrip in modekringen: ‘Je mag niet al te lelijk gekleed over straat gaan’

Kiki Niesten  Beeld Stephan Vanfleteren
Kiki NiestenBeeld Stephan Vanfleteren

Kiki Niesten runt al 42 jaar de gelijknamige designerkledingwinkel in Maastricht, drie panden groot en een begrip in modekringen. Ze heeft haar ervaringen, én kijk op de wereld, gebundeld en neemt geen blad voor de mond. ‘Tussen mijn klanten zitten ook draken die het bloed onder je nagels vandaan halen.’

Fiona Hering

Ze zit in de auto, haar geliefde Jo achter het stuur, zij ernaast, Lucky Strike in de hand uiteraard, want Kiki Niesten is een kettingroker. Op haar veertiende leerde ze klasgenoten in de fietsenkelder al inhaleren, zegt ze. Haar enige poging tot stoppen – drie maanden – was een hel, en ze heeft geen zin om haar ‘laatste jaren te laten vergallen’. Dus moet niet-roker Jo maar even naar lucht happen, want normaal zet ze sociaal het raam open, maar dan kan de verslaggeefster haar vast niet meer verstaan. Jo vindt het prima. “Ach, hij heeft weer andere verslavingen.”

De avond ervoor hadden ze een feest in het Amstel Hotel, nu zijn ze op weg naar een lunch nabij Maastricht. “Hoogst uitzonderlijk hoor, ik krijg veel uitnodigingen maar ik accepteer ze zelden, ik ben al zo vaak van weg.” Al 42 jaar is ze kind aan huis bij modeshows in Milaan en Parijs. Als de modepers weer verdwenen is, begint daar voor Niesten het echte werk: de inkoop in de showrooms van onder meer Marni, The Row, Prada, Thom Browne en Alaïa, niet de makkelijkste en zeker niet de goedkoopste merken. Een risicovolle job waarmee serieus geld gemoeid is, en waar veel klantenpsychologie bij komt kijken. Ze schreef er een boekje over. De helft van de columns verscheen eerder in het Limburgse culturele tijdschrift Zuiderlucht, de rest schreef ze tijdens de lockdown.

De titel van uw boek is Kiki ziet wat jij niet ziet. Hoé kijkt u naar modeshows?

“Door de ogen van mijn klanten. Ik vraag me af: wíe gaat er hier goed in uitzien. Ik hou niet van conceptuele flauwekul, waar de modepers nogal eens jubelend over kan zijn omdat iets nieuw is. Ik zoek kleren die mijn klanten knapper maken. Ze komen uit de omgeving, België, Duitsland en de Randstad. Als ze bellen dat ze komen, hangt het team een selectie klaar, met bijpassende schoenen en tassen. We zitten nu in de fase van de wijde broeken. Dan vind ik het een sport om vrouwen die met van die tubes tandpasta onder hun jas uit, aka de skinny, door het leven gaan, te overtuigen toch zo’n wijde broek te proberen.”

U verlangt naar een straatbeeld met mooi geklede mensen, schrijft u.

“Jazeker. Ik ben wel klaar met al die uit proportie getrokken silhouetten, streetwear met megagrote logo’s en afgrijselijke sneakers in formaat surfplank. Het is kuddegedrag. Als je nou maar die verschrikkelijke Balenciaga Triple S draagt, hoor je erbij. Niets zo oncomfortabel als een trui met te lange mouwen. Ik krijg vrouwen in de winkel die een Balenciagajas dragen die zeven maten te groot is. Ze kunnen zich er nauwelijks in omdraaien. Waarom zou je jezelf dat onhandige gedoe aandoen?”

U kunt ook ‘niet wachten tot de huidige casual richtlijnen veranderen naar stijlvol, zelfs een tikkeltje formeel’.

“Ik bedoel dat je je na het werk even omkleedt voor een etentje, inclusief andere schoenen. Of mensen in Limburg beter gekleed gaan dan in Amsterdam? Ik denk het echt, ja. Dat bourgondische wordt vaak uit zijn verband getrokken, maar we leven er wel een paar treden minder nonchalant. In Amsterdam zie ik veel praktische windjacks, tegenover mooie wollen jassen in het zuiden.”

Wat was de grootste tassenhype in uw carrière?

“De D-bag van Tod’s, vernoemd naar prinses Diana, close gevolgd door de Luggage Bag van Celine, een tas die in prijs varieerde van 2000 tot 40.000 euro voor een lizard exemplaar. Die laatste kocht ik, omdat ik wist dat ik er een klant voor had. Over exemplaren van slang à 6000 euro hoefde ik niet na te denken, ik wist: er zijn klanten die ’m in drie kleuren willen. Van Celine mocht ik slechts 20 stuks van het Luggagemodel inkopen, terwijl ik er wel 600 van kwijt had gekund. In één seizoen. Zo hebben ze heel slim schaarste gecreëerd.”

Er zijn tijden geweest dat u op de knieën moest om een merk te mogen verkopen.

“Zo’n beetje wel ja. Dertig jaar geleden kocht ik voor de eerste maal Jil Sander. Na afloop kwam Jil zelf naar me toe om me te feliciteren met het feit dat we ‘de Bentley van de mode’ in huis hadden gehaald. Mysteryshoppers van diverse merken controleren de winkel ook, hangt er een merk dat ze te middelmatig vinden, dan word je op de vingers getikt. Heel vermoeiend ja, dat elitaire gedoe, maar inmiddels legt een aantal merken ook de rode loper uit als ik met mijn inkoopteam kom.”

Wat vindt u van jonge meiden vol botox, met opgespoten lippen en elke dag een andere designertas aan hun arm?

“Doodeng! Ik heb een bloedhekel aan dat opspuiten, nóg ernstiger is het als je dat al op jonge leeftijd doet. Het gaat alleen over de buitenkant, terwijl ik de pretentie heb dat het in mijn winkel niet alleen om de buitenkant gaat, maar vooral ook over je comfortabel voelen en je identiteit onderstrepen. Zelf loop ik al vijftien jaar met dezelfde Bottega Veneta-tas. Ik heb ‘m laatst laten opknappen en hij is weer als nieuw.”

Draagschaamte, het is tegenwoordig not done om spullen na een seizoen af te danken.

“Ben ik het helemaal mee eens. Er is niet leuker dan een ‘oud’ stuk te herontdekken en op te pimpen met iets nieuws. Zo droeg ik gisteren een Pradarok uit de brokaatcollectie van twaalf jaar geleden. Veel complimenten gehad.”

U heeft twaalf vrouwen en één man personeel.

“Ik zou het liever andersom zien, maar mannelijke sollicitanten zijn schaars. Veel vrouwen bij elkaar zorgt af en toe voor spanningen. Iedereen wil uiteraard graag de beste verkoopster zijn, én ook de fijnste klanten helpen. Daar hebben we er gelukkig veel van, maar we hebben er ook echte draken bij die het bloed onder je nagels vandaan halen. Belt die vervelende mevrouw X dat ze zaterdag komt, dan kies ík de medewerker die de klos is. En ik zeg ook wie vooral uit de buurt moet blijven. Sommige karakters werken nu eenmaal als een rode lap op een stier.“

De grootste fout die vrouwen maken is dat ze denken dat kort, strak en bloot jong zou maken, schrijft u.

“Vrouwen willen per se kleine maten. Veelgehoord: ‘een enkele keer heb ik maat 38, maar meestal 36'. Dan denk ik: daar gáán we weer. Niets is erger dan een te bloot lichaam in een te strak en te kort jurkje wanneer het lichaam die aanblik niet (meer) verdient. Als je een pokdalige rug hebt, kies je niet voor een rugdecolleté. Dat lijkt gesneden koek, maar echt: kijk om je heen. Vrouwen zijn niet kritisch genoeg.”

De burgemeester van een Italiaanse badplaats verbood ooit vrouwen boven de veertig topless te zonnen, op straffe van een boete.

“Lijkt me een prima idee voor wanstaltige kleding. De term ‘modepolitie’ heeft een vervelende lading gekregen, maar net zoals je niet te hard mag rijden, mag je wat mij betreft ook niet al te lelijk gekleed over straat gaan.”

Zijn mensen inmiddels weer koophongerig, na de lockdown?

“Gelukkig wel, want ik ben veel omzet misgelopen. Er was nog wel een handjevol klanten dat online bleef bestellen. Zo had een Belgische dame kort voor alles op slot ging een naturelkleurige Celinetas gekocht. Later belde ze dat ze er geen bijpassende botten (laarzen) bij had. Die heb ik opgestuurd, maar het fantasiebeeld dat ze thuis in d’r eentje met die tas en laarzen aan zat te Netflixen, bleef me nog weken achtervolgen.”

Online inkopen moet een crime zijn geweest.

“Wat heet, ik had er maagpijn van. Ik wil het verschil voelen tussen boterzacht kalfsleer of de oneffenheden in pigskin. Ik heb ook echt fouten gemaakt. Zo had ik bij Prada twee dure lammyjassen ingekocht. Zelfs een man van tweehonderd kilo zou er een hernia van krijgen, zo zwaar. Maar ik heb ze gelukkig mogen omruilen.”

Uw geliefde woont honderd meter verderop, u schrijft dat u nooit meer wil samenwonen.

“Jo en ik zijn 32 jaar samen, waarvan we er zes één huis hebben gedeeld. Maar het is zo fijn om mijn eigen territorium te hebben. Als de een zin heeft om alleen te zijn, voelt de ander zich niet afgewezen. Na een feestje fietsen we soms elk een andere kant op. Dat vinden mensen vaak raar, maar ik denk dat ze jaloers zijn. Vooral de mannen, roept Jo.”

U bent 65, kunnen we het boekje zien als een afscheid?

“Echt niet! Mijn dochter heeft veel van mijn werk overgenomen, is een onmisbare rechterhand, en uiteraard denken we na over de toekomst. Vijftien jaar geleden ben ik naar Knokke verhuisd om niet meer continu de adem van de winkel in mijn nek te voelen. Mijn terras vol planten is mijn lust en mijn leven. Volgens Jo moet ik daar straks als pensionado meer mee gaan doen. Ik ben opgegroeid als boerendochter in Oud-Caberg, ik stond er zelf ook soms om vijf uur de koeien te melken of aardappels te sorteren. Met mijn handen in de aarde wroeten vind ik heerlijk. Dat zit er na al die jaren kasjmier en kalfsleer blijkbaar nog steeds in.”

Kiki ziet wat jij niet ziet is te koop via www.kikiniesten.com, 19.50 euro

Verkoopstorm

In een poging om de tegenvallende verkoopresultaten van het derde kwartaal in China te tackelen, benoemde Gucci vorige week een nieuwe brand ambassador: acteur Xiao Zhan. Dat zorgt voor een verkoopstorm. Chinese fans posten op sociale media massaal producten, gekocht na dit heuglijke nieuws. Maandag, enkele dagen na de aankondiging, had de hashtag op Weibo al 40 miljoen ‘discussies’ opgeleverd.

Pop-upkerst

Een goed merk is op de kerst voorbereid. Zo opende het Franse juwelenhuis Cartier een geheel witte design pop-up­boutique in de Bijenkorf, waar t/m 9 januari klassiekers als de Santos, Tank, Trinity, Love, Juste un Clou en Panthère verkocht worden.

Meer over