Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

De verjaardag die ik niet per se had willen vieren

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

Ik wilde het niet per se vieren, dat ik vijftig werd. Mijn veertigste, díé verjaardag had voor mij als kantelpunt gevoeld, ik had er tegenop gezien en het mooi gevonden tegelijk. Dát was mijn feestje geweest, en ik had achteraf bezien best willen stollen zo rond midden veertig – minder kniekraak en kinkreukel dan nu, toch al de waan van de wijsheid in pacht.

Ik heb het wel gevierd, dat ik vijftig werd. Voor mijn familie was het onbestaanbaar dat ik dat níét zou doen. Dus kocht ik een nieuwe jurk, lachte om de Sarah, liet een traantje bij het fotoboek dat mijn vader had gemaakt en de videohulde van mijn dochter. En we dansten, al was het niet tot diep in de nacht, want we waren al een dagje ouder kennelijk.

Misschien dat die me later nog dwarszit, die verjaardag die ik niet per se had willen vieren en die zo abrupt vroeg eindigde. Ik reageer in ieder geval als een stier op een rode doek als het zoveelste boek voorbij komt over dat ijkjaar. Nieuwste loot, bij Pepper Books De beste 50 van Stine Jensen, ‘een inspirerend cadeauboek vol filosofische inspiratie over ouder worden’.

Ik heb helemaal niets tegen Stine Jensen, schrijver, filosoof, programmamaker (alhoewel, ze deed in 2018 wel heel rare dingen in Wie is de mol? voor iemand die niet de mol was). Maar waarom, waarom?

Ze schrijft nota bene zelf dat dat vijftig in Nederland een gecultiveerde rite de passage is. ‘Er worden nog altijd Sarahs in de tuin gezet en inmiddels is er de trend dat schrijvende vrouwen een boek publiceren met het getal groot op het omslag. Te denken valt aan Saskia Noort (50), Linda de Mol (50 so what), Sanne Wallis de Vries (Jubel. Hoe te rijpen en waartoe?) Louise Boelens (Vrouwen van 50).’

Klopt niet helemaal, Sanne Wallis liet het getal achterwege. Maar er sijpelt een zeker dedain door de observatie. Volgt: ‘En ik sluit me daar als anti-antirebel graag bij aan.’

Vijftig citaten mocht Jensen verzamelen, ze koos de categorieën kinderjaren, jongvolwassen, studentenjaren, dertigers en veertig, op weg naar vijftig. Resultaat is een bonte mix uit eigen dagboeken (‘Ik kan misschien wel naar IJsland, of toch Jordanië als ik even doorspaar’, Stine, 29 jaar), Agatha Christie (‘Time is the best killer’) Søren Kierkegaard (‘Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is uiteindelijk jezelf verliezen’) en, ja hoor, Saskia Noort (‘En trouwens, ik ben altijd nog jonger dan Madonna’).

Inspirerend cadeauboek vol inspiratie?

Het zal de kinnesinne zijn. Dat geen enkele uitgeverij in mij dat verdienmodelletje zag. En ik heb nog wel een kist vol dagboeken.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over