Plus

De tweede plaat van Nona is te licht om te blijven hangen – maar dat ligt niet aan haar stem

Op haar eerste album klonk de Nederlandse zangeres Nona als een Amy Winehousetribute, op haar tweede zoekt ze nadrukkelijk naar haar eigen geluid.

Stefan Raatgever
No Tears In My Champagne - Nona Beeld
No Tears In My Champagne - Nona

Nona van der Wansem uit het Brabantse Odiliapeel kan er uiteraard ook niets aan doen, maar haar stemgeluid ligt van nature zo dicht tegen dat van Amy Winehouse aan dat doorwrochte soulliedjes bijna automatisch de gedachte aan een tributeact oproepen.

Die associatie zorgde ervoor dat haar titelloze debuutplaat net iets te weinig eigen smoel had. Nona’s stem maakte niettemin zoveel indruk dat naar haar tweede album reikhalzend werd uitgekeken. Op No Tears in My Champagne trekt ze haar soul wat meer naar de moderne tijd. De productie is verzorgd, de beats bij vlagen aanstekelijk en haar stem blijft glanzen.

Toch wil het maar niet echt vlammen op No Tears in My Champagne. Dat kan niet anders dan aan de liedjes liggen. Die wijken door de bank genomen te weinig van de middle-of-the-road en zijn te keurig gezongen om echt te ontroeren. Someone Like You en Missing zijn eerder pop dan soul en te licht om te blijven hangen. Ninetiesduo Loïs Lane zong dit soort liedjes ook, maar dan veel spannender.

Beste song is Liar, een onderkoelde soultrack over een ontsporende relatie. Nona is en blijft een grote belofte, maar moet in elk geval nog één plaat wachten voor ze haar ideale vorm vindt.

SOUL/POP

Nona
No Tears in My Champagne
(Universal)

Meer over