PlusAlbumrecensie

De prijs van slechtste song van het jaar gaat naar Tumbleweed van Keith Urban

Stefan Raatgever
Keith Urban - The speed of now Beeld -
Keith Urban - The speed of nowBeeld -

Je hoort het de directeur van de Amerikaanse tak van de platenmaatschappij tegen zijn Europese collega zeggen: ‘Die Keith Urban is bij ons een A-ster. Waarom bij jullie niet?’

De laatste platenbaas heeft vast iets gemompeld over dat country in pakweg de Alpen nu eenmaal minder aanslaat dan in een staat als Tennessee. ‘Oké,’ heeft de Amerikaan toen gezegd, ‘We laten Keith een popalbum maken, maar dan verwachten we wel betere resultaten.’

En tja, nu wordt van The Speed of Now verwacht dat het hier bewerkstelligt wat zijn elf voorgangers aan de andere kant van de wereld (Urban is ook een grootheid in Australië, zijn vaderland) bereikten. Dat moet gebeuren met een album dat het midden houdt tussen het werk van Enrique Iglesias, Michael Bolton, Years & Years en Jason Mraz.

Dat klinkt niet best en dat is het ook niet. Hoewel Urban (52) een prettige luisterstem heeft met een licht rauw randje en soms knappe melodielijnen weet uit te denken, gaat The Speed of Now ten onder aan zijn eigen ambities. Zou Nile Rodgers ooit aan een plomper lied hebben meegewerkt dan de stampende albumopener Out the Cage?

De grootste kanshebber voor de prijs van slechtste song van het jaar is echter Tumbleweed, een hillbillyversie van een doorsnee top 40-elektropophit.

POP

Keith Urban – The Speed of Now

(Hit Red Records)

Meer over