De Beeldmakers

De nieuwe lichting Beeldmakers: illustrator Emile Weisz

null Beeld Emile Weisz
Beeld Emile Weisz

De rubriek De Beeldmakers biedt een podium aan beginnende fotografen en illustratoren. Zij zijn verkozen door een jury bestaande uit fotograaf Gilleam Trapenberg, fotograaf en regisseur Rahi Rezvani en beeldend kunstenaar Awoiska van der Molen en vertegenwoordigers van Het Parool en Vandejong, de initiatiefnemers. De winnaars krijgen de ruimte in Het Parool. Deze week: illustrator Emile Weisz (23).

Jan Pieter Ekker

Weisz, in 2020 afgestudeerd aan aan de Rietveldacademie in de richting VAV-Moving Image, is een verhalenverteller. Hij maakt gebruik van verschillende media; zo is hij bezig met een filmscenario – een persoonlijke zoektocht over een kunstenaar die probeert te achterhalen wat hij eigenlijk wil vertellen – en met een aantal getekende verhalen in boekvorm. Op deze pagina’s staan twee voorbeelden. Het ene is een vormexperiment gemaakt met de computer; het andere is het eerste deel van The World’s Last Specimen (2019). Dat gaat over een apocalyptische wereld waarin de mensheid al is uitgeroeid en een nieuwe diersoort opduikt die een definitief einde aan ál het leven op aarde moet maken.

Weisz: “Ik zou heel graag toegepast werk willen maken, maar ik heb nog zoveel ideeën en nog zo’n sterke drang om mijn eigen verhalen in beeld te brengen dat al mijn tijd nu daar in gaat zitten.”

null Beeld Emile Weisz
Beeld Emile Weisz

Emile Weisz week 1

null Beeld Emile Weisz
Beeld Emile Weisz

‘De tekeningen van Emile Weisz nemen je mee in een fantastische wereld,’ aldus de jury. ‘Zijn illustraties, vol persoonlijke metaforen en mysterieuze beeldtaal, zijn het resultaat van de droomachtige staat waarin hij verkeert wanneer hij zijn creativiteit met meditatie activeert.’

De expressieve houtskool- en inkttekeningen op deze pagina’s zijn uit de 50 pagina’s tellende graphic novel Beyond the Isle, die hij in 2020 maakte als afstudeerproject voor zijn studie VAV-Moving Image aan de Rietveldacademie. Ze vertellen het verhaal van een eiland met bergen sloophout, waar de bewoners een primitieve samenleving hebben opgebouwd. Vanuit de omringende oceaan spoelt een grote witte kubus aan, hun enige verbinding met de wereld buiten hun eiland. De kubus explodeert en er wordt een baby geboren.

Weisz: “Het is een boek over rouw. Mijn broer is overleden en ik wilde mijn gevoelens van rouw omzetten in een verhaal. De dood is zo’n abstract iets, ik heb geprobeerd dat om te zetten in iets visueels. Op de Rietveld werd daar wisselend op gereageerd; het ligt blijkbaar nog altijd ingewikkeld als iets te direct en concreet een verhaal wil zijn.”

null Beeld Emile Weisz
Beeld Emile Weisz

Nikki Roosma week 2

null Beeld Nikki Roosma
Beeld Nikki Roosma

Wie wint waterpolo in haar zwembad? Kun je ‘nat’ maken van de letters op de shirts van de badmeesters? Hoeveel opblaaskrokodillen zijn er meegenomen en hoe oud wordt de jarige?

Elke keer als Nikki Roosma in Bad Hesselingen was – een zwempark met een subtropisch zwemgedeelte in Meppel, Drenthe – ontdekte ze iets nieuws. Het door de zon uitgespaarde silhouet van een dolfijnenplaat die ooit op de muur van het buitenbad heeft gehangen. De tweede douche van links die altijd lekt, of de zoon van de eigenaren van een Chinees restaurant die elke dinsdagavond komt voor de glijbanen. Die verzameling aan observaties komen samen in deze ‘wemelplaat’. Het begon met een tekening van het wedstrijdbad, daarna volgde het tropisch bad, het peuterbad, het buitenbad, de glijbaan, de douches, de kleedruimte en passenderwijs tot slot de cafetaria. Het kostte drie HB-potloden en negen A3’tjes, toen was het zwembad compleet.

Nikki Roosma week 1

null Beeld Nikki Roosma
Beeld Nikki Roosma

Nikki Roosma, die de bachelor illustration design haalde aan ArtEZ in Zwolle, vat plekken en verhalen uit haar eigen omgeving in kriebelkronkelige potloodlijnen. De ene keer is dat in een uitgezoomde wemelplaat van bijvoorbeeld de supermarkt of een melkveehouderij. De andere keer is het ingezoomd op haar eigen ervaring in een boekje over een tripje naar de eerste hulp, het begraven van haar kat of een vakantie naar Frankrijk. “Het alledaagse vind ik het allerleukst: de dagelijkse dingen die we allemaal doen, maar waar niet zo vaak de schijnwerpers op staan. Het normale leven. Ik vind het dan bijvoorbeeld leuk om te tekenen hoe iemand onder de douche staat, hoe iemand zijn vissen eten aan het geven is. De onbewaakte momenten die mensen niet van zichzelf delen.”

Roosma leeft voor de lijn. Zelfs haar vlakken zijn stiekem lijnen, doordat ze gevuld zijn met stipjes of streepjes. Ze gebruikt vaak één kleur; als ze meerdere kleuren gebruikt dan wel vaak maar één kleur per getekend ding. En met die al dan niet gekleurde potloodlijnen tekent ze platen waarnaar je eindeloos kunt kijken. Vaak staat zo’n illustratie helemaal vol met tientallen kleine mensjes die allemaal iets aan het doen zijn.

Hoewel ze bij uitstek tekenaar is, beperkt Roosma zich niet tot potlood en papier. Haar afstudeerwerk was een verzameling van breiwerken, knuffels, video’s en illustraties. Het wemelt dus niet alleen van de badgasten en de koeien, maar ook van kleur, vorm en materiaal.

null Beeld Nikki Roosma
Beeld Nikki Roosma
Meer over