PlusBoekrecensie

De ijdele toon van Möring maakt hem niet sympathieker in zijn compacte memoir

Dries Muus
Marcel Möring. Beeld Harry Cock
Marcel Möring.Beeld Harry Cock

Hij vertelt over zijn kinderen, zijn grootouders, zijn afwezige vader en getraumatiseerde moeder, over verloren gewaande en nooit gekende familieleden. Maar in Familiewandeling vertelt Marcel Möring in de eerste plaats over degene die hem het sterkst fascineert, de even getalenteerde als getroebleerde persoon van wie hij, ondanks zichzelf, het meest onder de indruk is: Marcel Möring.

In de compacte memoir vertelt Möring vanuit de eerste persoon. Al op de eerste pagina verwijst hij naar zijn eigen werk. Het zal niet de laatste keer zijn. In latere passages krijgen we er ook nog een making of en duiding bij.

Dat Möring over zichzelf schrijft is natuurlijk geen probleem, en dat zijn schrijverschap een grote rol speelt in zo’n autobiografische vertelling, is logisch. Zelfs de ijdele toon waarop hij over zijn ontwikkeling, zijn denkwijze, zelfs over zijn complexen schrijft, had nog iets sympathieks kunnen hebben – als er een beetje ironie of juist drama in te ontwaren viel.

Maar de persoonlijke karakterschetsen zijn komisch noch tragisch. Mörings pijn en trots worden gerelativeerd noch uitvergroot. Hij zet zijn leven in grote lijnen op papier, steeds vertellend, zelden tonend. Uit vrijwel niks blijkt dat hij zichzelf en zijn geschiedenis van een kritische afstand kan bekijken.

Die oppervlakkige blik komt trouwens ook terug in passages die níet direct over hemzelf gaan. Hij beschrijft een prachtige zonsondergang met nauwelijks meer details dan: ‘Ineens was alles gehuld in het zachtste en mooiste licht dat ik ooit had gezien’. Er volgt geen poging om het tafereel tot leven te brengen, en ook het bijbehorende extatische gevoel wordt gemakzuchtig en nogal algemeen neergezet: ‘Het [komt] uit mijn geheugen als een vloedgolf van... Ja, wat? Geluk? Ja, ik denk: geluk.’

Iets verderop lezen we: ‘Mijn liefdes en vriendschappen zijn even spaarzaam als intens, mijn vermogen om op te gaan in een gevoel, in mijn fantasie is grenzeloos.’

Had hij die intense gevoelens en grenzeloze fantasie maar in beeldende of originele zinnen gevat. In plaats daarvan moeten we het doen met schetsmatige en generieke formuleringen. Möring prikkelt vooral zijn eigen verbeelding en lijkt te vergeten dat niet elke lezer onmiddellijk gefascineerd is door die vage contouren van zijn persoonlijke geschiedenis.

Een geboren schrijver zou beter moeten weten – of harder moeten werken.

null Beeld

Familiewandeling

Marcel Möring
De Bezige Bij
€18,99, 136 blz.

Meer over