PlusAlbumrecensie

De bedwelmende charme van Harry Styles kleurt zijn nieuwe verzameling retrosongs

Harry Styles gaat Robbie Williams achterna. Met het verschijnen van zijn derde soloalbum zullen weinigen hem nog associeren met de boyband waarmee hij zijn carrière is begonnen.

Stefan Raatgever
null Beeld

Het lijkt erop dat het Harry Styles (28) is gelukt een van de moeilijkste transformaties uit de popmuziek te volbrengen. Van posterboy uit jongensgroep One Direction veranderde hij in sprinttempo in een serieus te nemen popzanger. Bij het verschijnen van zijn derde soloalbum heeft hij de status van Robbie Williams na diens Angels bereikt.

Waar de andere vier One Directionleden in meer of mindere mate worstelen met hun doorstart, stapelt Styles succes op succes. Zijn laatste single As it Was boekte een Spotifydagrecord: bijna 22 miljoen streams in 24 uur. Daarmee is hij nog succesrijker dan eerdere Stylessolohits als Sign of the Times, Watermelon Sugar en Adore You.

Royale stijlvariatie

Een van de opvallendste onderdelen van Styles’ lancering als solosuperster is dat hij het geluid van de hedendaagse hitlijsten bepaalt zonder modern te klinken. Sterker: als zijn nieuwe album niet zo ingenieus was geproduceerd, zou je Harry’s House gerust een retroplaat kunnen noemen.

Want de invloeden die de dertien liedjes kleuren, variëren royaal in stijl, maar stammen bijna allemaal uit de jaren zeventig en tachtig. Daarmee blijkt As it Was – met z’n analoge synthesizers die flirten met het iconische loopje uit A-ha’s Take On Me – een perfecte etalage voor de rest van het album. Je kunt er zomaar een funky gitaarriff horen die uit een Chic-hit lijkt geslopen (Cinema) of een blazerspartij die van Earth, Wind & Fire had kunnen zijn (Music for a Sushi Restaurant).

Styles schreef Harry’s House in coronatijd aan het einde van stille maanden waarin hij met zichzelf werd geconfronteerd. Met een afgelaste wereldtournee en het verstomde geschreeuw van fans zocht hij naar een plek om zich thuis te voelen. In letterlijke zin, maar ook mentaal.

Wat hielp: Styles vond de liefde. Zijn teksten verkennen die gelukzalige toestand, zonder daarbij tot heel spannende inzichten te komen. Maar zelfs als hij een regel als If I was a bluebird I would fly to you (uit Daylight) zingt, voelt dat bij de Britse zanger niet als poëziealbumromantiek. Styles houdt het bij elkaar zonder uitgesproken goed te zingen, maar vooral met een monumentale dosis doeltreffende charme.

Oraleseksmetafoor

De muziek daaromheen is eerder een verzameling singles dan een memorabel album. Maar die singles zijn dan wel prijsnummers van het zuiverste water. Grapejuice is er zo eentje. Een song waarvan je met enige fantasie kunt zeggen dat de Beatles zo zouden hebben geklonken als ze zestig jaar later waren opgericht.

Met die fruitige titel verwacht je na de oraleseksmetafoor van Watermelon Sugar (2020) opnieuw een ondeugende analogie, maar Styles begint braafjes met ‘I was on my way to buy some flowers for you’ om te concluderen dat ‘There’s no getting through/ Without you’.

Bijna net zo knap geconstrueerd: de akoestische gitaarpop van Boyfriends, die slim leent van de sound van Fleetwood Macs Rumours. Ook te plaatsen in die jaren: de psychedelische pop van Satellite.

Met Harry’s House zet Styles een flinke stap voorwaarts. Tegelijkertijd blijft de belofte behouden: zijn beste plaat moet absoluut nog komen.

Op 9 juli speelt Harry Styles in de Ziggo Dome.

POP

Harry Styles
Harry's House
(Columbia Records)

Meer over