PlusDansrecensie

Dansvoorstelling ICK Amsterdam: Overdaad aan theatrale prikkels

Disappearance van ICK Amsterdam heeft sterke groepsdansen en mooie elementen, zoals de betoverende projecties van dansende figuren, maar inhoudelijk staat er niet zoveel tegenover de overdaad aan theatrale prikkels.

Fritz de Jong
null Beeld Alwin Poinana
Beeld Alwin Poinana

Als natuurkundig fenomeen is het natuurlijk nooit verdwenen. Toch klinkt radioruis als een geluid van vroeger. Aan het begin van Disappearance horen we het kenmerkende gepiep en gekraak dat ooit hoorde bij het zoeken naar een zender, met daartussendoor flarden muziek. Ook die muziek, die de hele voorstelling fragmentarisch blijft, maar wel herkenbaar, kun je omschrijven als geluid van vroeger.

Radiohead en Björk

Veel Freddie Mercury horen we, maar ook stukjes Radiohead, Björk, Eurythmics en David Bowie. Overbekende mopjes allemaal, die behoren tot het collectief geheugen van de wat oudere theaterganger. Zou dat soms de ‘disappearance’ zijn uit de titel? De nieuwigheid die deze liedjes ooit hadden, die nu is verdwenen? En die is vervangen door niet meer dan een herinnering?

Dat klinkt misschien vergezocht en vaag. Maar in de begeleidende tekst bij de voorstelling blijkt het nog veel vager te kunnen: ‘Choreografen Emio Greco en Pieter C. Scholten zijn geïntrigeerd door de inwisselbaarheid van aan- en afwezigheid en vooral door de aanhoudende cadans waarin de twee elkaar op de hielen zitten.’

Juist, ja. Daar worden we dus niks wijzer van.

Betoverende projecties

Dan gewoon maar kijken. We zien een paar mooie elementen, zoals de betoverende projecties van dansende figuren door videokunstenaar Ruben van Leer. Of de al net zo intrigerende schaduwbewegingen van jonge ICK-dansers die op het achtertoneel echo’s creëren van de dansers op de voorgrond.

Sterk zijn ook enkele groepsdansen die zomaar organisch lijken te ontstaan. Minder sterk is dan weer het gebrek aan samenhang. Tussen dans, projecties en muziek, bijvoorbeeld. Of tussen de verschillende sequenties. Sommige scènes slaan de plank mis, zoals een veel te lange musicalvariatie op een Bowieklassieker.

Disappearance confronteert de kijker met een overdaad aan theatrale prikkels, met als obligaat uitroepteken een in verblindend wit licht badend slotbeeld. Inhoudelijk staat daar helaas weinig meer tegenover dan de pretentieuze kletskoek uit de toelichting.

Dans

Disappearance
Choreografie Emio Greco en Pieter C. Scholten
Door ICK Amsterdam
Gezien 7/3, ITA
Te zien 9/4, De Meervaart

Meer over