PlusDansrecensie

Conny Janssen Danst zet met Danslokaal deuren weer open voor jonge makers

Goocheltrucs, publieksparticipatie en een stuk dat lonkt naar clubdance: tijdens Conny Janssen Danst krijgen jonge choreografen een podium voor hun dansstukken. En dat loont. Zelfs de muzikale omlijsting werkt opwekkend.

Jacq. Algra
Danslokaal 9, geproduceerd door dansgezelschap Conny Janssen Danst. Beeld Salih Kiliç
Danslokaal 9, geproduceerd door dansgezelschap Conny Janssen Danst.Beeld Salih Kiliç

Alleen al wat de muziek betreft is het een gevarieerde avond die deze vier aanstormende dansmakers, geselecteerd door Dansateliers, Korzo en Conny Janssen Danst, ons bezorgen. Ze maakten elk een korte choreografie met de toegewijde dansers van het gezelschap van Janssen, die iedere editie van Danslokaal de productionele taken voor haar rekening neemt.

Astrid Boons werkte opnieuw samen met Miguelángel Clerc Parada, die dreigende, bijna postapocalyptische klanken componeerde. Bij Sinada en Dennis – ze presenteerden eerder werk tijdens de Rotterdam International Duet Choreography Competition – horen we een rustige, slepende en later stuwende, opwekkende sound van Sam Nunez.

Groot verlangen

In Caught in Between van Ian Yves Ancheta is de muzikale verrassing het grootst: we horen de hier relatief onbekende Oekraïense folkband DakhaBrakha gecombineerd met ons aller Queen.

Freddie Mercury’s grote verlangen-met-een-knipoog in I Want to Break Free vormt de leidraad voor een mooi opgebouwd stuk over twee jonge mensen die blij zijn eindelijk weer eens live publiek, en elkaar, te ontmoeten. Ovidi Álvarez Ferré trekt onze aandacht met goocheltrucs, Liza Wallerbosch start een dialoog met een toeschouwer op de eerste rij.

In een uitgekiend belicht toneelbeeld (Remko van Wely) laten beide dansers zien dat ze overtuigend kunnen bewegen en bovendien theatrale kwaliteit in huis hebben. Ze willen graag. Maar net zoals Queen niet verder komt dan het intro, bereiken de dansers elkaar nooit. Zodra hun lijven elkaar naderen, knettert kortsluiting door hun armen.

Ancheta’s amusante duet vormt een fijne tegenhanger van de nieuwe creatie van Astrid Boons, waarmee het programma opent. Now you can swallow her is fascinerend, maar niet echt opbeurend. In dit kwartet staan de dansers onder invloed van een mysterieus krachtenveld waardoor ze zich letterlijk moeten losworstelen van de vloer. Het is inmiddels een handelsmerk van de choreograaf, die zich in een eerder werk liet inspireren door horizontale wortelstelsels.

Met elkaar verbonden

Ook nu zijn de dansers innig met elkaar verbonden. Bij aanvang liggen ze als een kluit op de vloer. Een handje geholpen door Maud Huizing, die als enige rechtop staat, en leunend tegen elkaars schouder, hals of hoofd, lukt het ze uiteindelijk zich op te richten. Langzaam stroomt er energie door de ledematen, maar na een korte episode in verticale positie knakken de lijven toch weer naar de bodem.

In de afsluiter In Silent Company van het Londense duo Sinada en Dennis is het toneel opnieuw in duister gehuld, maar nu is de sfeer die van vredig voorovergebogen schaatsers in de vroege ochtend. Hun beweging is langzaam, vloeiend en saamhorig, met van tijd tot tijd krachtige erupties van eenlingen die zich kort losmaken uit de groep.

Hoe verder de voorstelling vordert, hoe sterker het vermoeden wordt dat het duo veel inspiratie put uit het werk van Hofesh Shechter. Hun choreografie lonkt naar de clubdance en vormt een hecht amalgaam met de muziek. Dat blijft heel aangenaam.

Danslokaal

Door Astrid Boons, Ian Yves Ancheta, Waddah Sinada & Rhys Dennis/Conny Janssen Danst
Gezien 15/10 Schuur Haarlem
Te zien 12 & 13 /11 Theater Bellevue