PlusInterview

Choreograaf Oona Doherty: ‘Lazarus gaat over de littekens die we allemaal oplopen’

De Ierse Oona Doherty bewerkte haar solo van een paar jaar geleden tot een stuk voor 22 dansers van het Ballet National de Marseille. ‘Uiteindelijk gaat Lazarus over de littekens die we allemaal oplopen.’

De choreografie gaat over een boze man uit de arbeidersklasse. 
 Beeld Kitakyushu
De choreografie gaat over een boze man uit de arbeidersklasse.Beeld Kitakyushu

Na een opleiding in Londen kreeg Oona Doherty haar eerste contract in Tilburg: als danser bij T.r.a.s.h. van de Nederlandse Kristel van Issum. Daarna keerde ze huiswaarts, naar Bangor bij Belfast, en begon ze eigen werk te choreograferen.

Al snel tourde ze daarmee internationaal en breidde ze haar dansnetwerk uit. Toen ze optrad in Lyon ontmoette ze de drie dansmakers van (La)Horde, die zeven jaar geleden een collectief startten en in 2019 de leiding kregen over het ballet in Marseille.

Doherty: “Eerst zei ik nee toen ze me vroegen of ik een stuk bij hen wilde komen maken. Ik was overweldigd, het is nogal een powerclub! Maar ik ben er wel een workshop gaan geven om de dansers te leren kennen. Daarna besloten zij dat ze mijn solo uit de voorstelling Hope Hunt and the Ascension into Lazarus wilden hebben.”

Die choreografie gaat over een boze man uit de arbeidersklasse. Een jongen uit Belfast die gearresteerd wordt op basis van een foto in de krant, figuren uit een filmpje over bastards op YouTube en gedichten van Kae Tempest vormden Doherty’s inspiratiebron. Hoe zet je dat over op een ensemble met een variëteit aan dansers?

“Goede vraag, hoe doe je dat? Ik heb de solo zelf gedanst en ik ben geen working class man. Gedrag van mannen is maar een aspect van de choreografie, het is wat je er vanaf de buitenkant in kunt zien. Van binnenuit gaat het over vechten voor iets waar je in gelooft. Er zitten zeker elementen van mannelijkheid in, maar waar het over gaat is oprecht zijn, echt. Wat ik probeer te laten zien is het soort agressief gedrag dat je weliswaar bij sommige mannen tegenkomt, maar daar zit iets achter, er zijn redenen voor. Die man heeft worstelingen die we allemaal kennen. Lazarus gaat over menselijkheid.”

Angst, boosheid en plezier

“Het gaat mij erom dat je als danser echte angst en boosheid en echt plezier kunt incorporeren. Ook al ben je zelf misschien niet agressief en nog nooit in een gevecht verzeild geraakt. Je moet je eigen connectie met die man zien te vinden, jezelf de vraag stellen: wat zou mij zo razend maken? Dat is waar Lazarus over gaat: je eigen pijn. En dan trek je dat kostuum aan, beweeg je op een bepaalde manier en lijk je misschien op een man, maar uiteindelijk gaat het over de littekens die we allemaal oplopen.”

Doherty bewondert de dansers uit Marseille. “Ze zijn ongelooflijk sterk. Ze zijn jong, dansen enorm graag en werken zich steevast in het zweet.” Ze had dan ook veel zin om met hen aan Lazarus te werken, maar toen kwam covid en kon niemand vliegen. Bovendien werd ze zwanger. Doherty vroeg Sandrine ‘Mufasa’ Lescourant van het Parijse gezelschap Hip Hop 4 Hope om haar choreografie in te studeren.

“Zij is een van de bekendste hiphopdansers in Frankrijk en heeft al heel veel verschillende dingen gedaan. Ze kent dit stuk, ze heeft het zelf gedanst. Ze is opgegroeid in een buitenwijk van Parijs en heeft een beetje dezelfde achtergrond als ik. Het voelde goed om het aan haar over te laten. Ik wist dat ze zich zou focussen op echtheid en niet op vorm.”

Minder diepe pliés

“Het is Mufasa gelukt om het op deze dansers over te brengen. Tijdens de repetities stuurde ze me regelmatig video’s zodat ik feedback kon geven. Ik moest natuurlijk ook keuzes maken over het ruimtegebruik, de positionering van al die dansers in de ruimte. Maar waar ik in de filmpjes vooral op lette was of het nergens te fake overkwam. Mijn opmerkingen gingen vooral over intentie. Want dat heb je met zulke goedgetrainde dansers: de beweging kan een beetje te mooi worden. Je moet ze zover zien te krijgen dat ze minder diepe pliés maken of wat relaxter in hun bekken hangen. Anders gaan ze vooral op een danser lijken in plaats van op een mens.”

Childs Carvalho Lasseindra Doherty,
Ballet
National de Marseille / (La)Horde: 15 & 16/9, ITA

Meer over