PlusErelijst

Bud Powell kon Charly Parker wel aan in hét ultieme bebopkwintet

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Jazz at Massey Hall van The Quintet, bestaande uit Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Charles Mingus, Max Roach en Bud Powell.

Erik Voermans
null Beeld

Op deze dag werd in 1924 in Harlem, New York Earl Rudolph Powell geboren, bij- en roepnaam Bud. Hij zou zich ontwikkelen tot een van de grootste pianisten uit de geschiedenis van de jazz. Miles Davis noemde hem de allerbeste beboppianist die er was, Bill Evans noemde hem zijn grootste invloed als het ging om ‘artistieke integriteit en de originaliteit en grandeur van zijn muziek’, Chick Corea schreef als eerbetoon het stuk Bud Powell en nam later een heel album in zijn nagedachtenis op, Remembering Bud Powell en Erroll Garner vond Powell met Art Tatum het grootste pianospelende genie dat hij kende.

Terug in de tijd Zeggen dat Powell geen makkelijk leven had, is net zoiets als beweren dat het op de Noordpool in de winter aan de frisse kant is, al waren zijn jeugdjaren nog relatief zorgeloos. Zijn vader was een stride pianist, in de stijl van Fats Waller, en hij stuurde Bud al op zijn vijfde naar klassieke pianoles. Gedreven door een sterk competitieve inslag werd hij in het gezin Powell (waar iedereen een instrument bespeelde) en daarbuiten een factor om rekening mee te houden.

Zijn ontwikkeling raakte in een stroomversnelling nadat Thelonious Monk hem onder zijn vleugels had genomen en hij mocht mee­spelen in Minton’s Playhouse, op de eerste verdieping van het Cecil Hotel op 206 West 118th Street in Harlem, waar in de jaren veertig van de vorige eeuw de wieg van de bebop stond, toen een opwindende nieuwe stroming in de jazz.

Niets wees op dat moment nog op een leven met vechtpartijen, arrestaties, ziekenhuisopnamen, elektroschokken – de tol van een bestaan vol drugs en alcohol, dat in 1963 eindigde als gevolg van tuberculose. Powell was pas 41.

Dat hij er tussen alle ellende door in slaagde ook nog schitterende muziek te maken mag, zoals wel bij meer van zijn collega’s, een wonder heten.

In 1953 kwam het hoogtepunt: een concert in Canada, in de Massey Hall, met de grote sterren van de bebop, altsaxofonist Charlie Parker, trompettist Dizzy Gillespie, bassist Charles Mingus en drummer Max Roach, terecht The Quintet genoemd. Het album dat eruit voortkwam, geldt nog steeds als een hoogtepunt in het genre.

Waarom nu herbeluisteren? Om te horen tot welke buitengewone staaltjes van virtuositeit alle heren in staat waren. Parker was natuurlijk de ster, maar Powell doet niets voor hem onder. Er was geen pianist die zich zo overtuigend staande kon houden naast Bird.

Verder luisteren? Op Spotify is behalve het origineel uit 1953, waarop Mingus zijn baspartijen later opnieuw in de studio inspeelde omdat die op de eerste uitgave naar zijn idee veel te zacht waren geregistreerd, ook een heruitgave te horen, Complete Jazz at Massey Hall, met daarop het volledige concert, zonder overdubs.

Meer over