PlusAlbumrecensie

Bruce Springsteen en de E Street Band op hun enerverendst

Stefan Raatgever
null Beeld

Het was het jaar waarin Bruce Springsteen schaafde aan de opvolger van zijn door critici en publiek warm ontvangen album Darkness on the Edge of Town. Toen de zomer van 1979 eindigde was de plaat zo goed als af. Tien songs die samen The Ties that Bind zouden gaan heten, met de eind augustus opgenomen folky ballad The River als een van sleutelstukken.

De toekomstige evergreen beleefde dat jaar op 21 september zijn livedebuut in Madison Square Garden, waar Springsteen met zijn E-Street Band optrad tijdens de antikernwapenconcerten met de naam No Nukes. Na zijn twee shows op het door onder anderen Bonnie Raitt, Graham Nash en Jackson Browne opgezette evenement was Springsteen van gedachten veranderd over zijn nieuwe album. Het zou The River gaan heten en een dubbelelpee worden waar stemmige stukken meer in evenwicht waren met opgewekte rock-’n-roll.

Goed nieuws

Die eerste live-uitvoering van The River is, 42 jaar na dato, eindelijk in goede kwaliteit te horen én te zien. Regisseur Thom Zimny restaureerde de korrelige filmbeelden en boetseerde van de twee shows één concertfilm van anderhalf uur, die ook als livealbum is verschenen. Van het concert kwamen op een officiële No Nukes-compilatie in 1980 enkele coversongs uit, de originele Springsteen-songs werden bootlegmateriaal.

Dat dat nu is veranderd, is goed nieuws, want Springsteens E-Street Band verkeerde eind jaren zeventig in een van zijn enerverendste fases. Het concert is een explosie van spelvreugde en een voorbode van wat in het volgende decennium zou gebeuren.

Met The River en vooral met opvolger Born in the USA werd Springsteen een superster. De daarbij horende podiumenergie spreidt hij tijdens No Nukes al uitgebreid tentoon. Springsteen leerde later zijn zangstem beter te gebruiken en minder hijgerig te zingen, maar de manier waarop hij songs als The Promised Land en Sherry Darling werkelijk bespringt, is aanstekelijk.

Voor de band geldt ongeveer hetzelfde. De formatie speelde na het door Springsteen afgedwongen reces (de frontman ging helemaal solo en zette de band van 1989 tot 1999 op non-actief) strakker en minder gehaast, maar de intensiteit van 1979 is zelden geëvenaard.

Modepolitie

De concertbeelden schetsen een geweldig tijdsbeeld. Alleen al de podiummode is een film waard. The Boss zelf verschijnt in New York niet in zijn later bijna aan hem vergroeide spijkerjack, maar in een grijze blazer, die van de modepolitie niet lang daarna levenslang moet hebben gekregen. Naast hem is gitarist Steven Van Zandt nog niet de bandiet met bandana, maar verstopt in een lange regenjas, onder een alpinopet.

Uiteraard trekt de muziek de meeste aandacht. Genieten is de all-starsamenzang op doowopklassieker Stay, waarvoor Springsteen Jackson Browne, Tom Petty en Rosemary Butler uit de coulissen roept. Prachtig, zeker als ook de diepe basstem van saxofonist Clarence Clemons aan de mix wordt toegevoegd. Maar het mooist zijn de bijna tien volle minuten van Jungleland, van het album Born to Run. Een track die, net als zijn maker, live steevast tot volle bloei komt.

De concertfilm is te koop op blu-ray of te downloaden via brucespringsteen.net

ROCK

Bruce Springsteen
The Legendary 1979 No Nukes Concerts
(Sony)

Meer over