PlusGalerierecensie

Bij Willem de Rooij is het wit is niet zo wit als het lijkt

Kees Keijer
Willem de Rooij speelt met allerlei wittinten. Beeld Sonia Mangiapane
Willem de Rooij speelt met allerlei wittinten.Beeld Sonia Mangiapane

Moderne kunst is onlosmakelijk verbonden met de kleur wit. En hoewel er niet veel over is van de idealen van de moderne kunst, blijven de galeries en museumzalen bij voorkeur spierwit. Willem de Rooij doet er nog een schepje bovenpop door bij Fons Welters een witte ruimte met slechts één kunstwerk te presenteren, een doek dat vierkant en bovendien helemaal wit is. Puur, minimalistisch, zuiver. De buitenwereld wordt buitengesloten en kunst leidt hier zijn eigen leven, losgezongen van tijd en plaats.

Of toch niet? Wie goed kijkt, ziet dat de wanden van de ruimte niet allemaal dezelfde kleur hebben. Verffabrikanten maken een onderscheid tussen levend wit, herfstwit, leliewit of ander soorten wit en Willem de Rooij heeft acht verschillende muren en plafonds in acht verschillende tinten gesaust.

Handgeweven synthetische draden

Het witte doek bestaat uit synthetische draden die handgeweven zijn. De draden van de schering en inslag zijn opgebouwd uit tien afzonderlijke draden, in tien verschillende varianten van wit.

Het wit is dus niet zo wit als het lijkt. En De Rooij probeerde de vermeende neutraliteit van het wit verder te ondermijnen door samen te werken met een historische weverij net buiten Potsdam, waar in 1945 door de geallieerden werd besloten hoe Duitsland moest worden geregeerd. Door zulke informatie aan het werk toe te voegen, benadrukt De Rooij dat zuiver wit eigenlijk niet bestaat. Alles is gekleurd.

Tikkeltje naïef

In de achterruimte van de galerie exposeert Evelyn Taocheng Wang een aantal werken onder de titel Reflection Paper, een anagram van De Rooijs titel Flare Perception. Beide kunstenaars delen een conceptuele aanpak met een fascinatie voor waarneming en voor het minimalisme. Wang heeft een reeks kopieën gemaakt van schilderijen van Agnes Martin uit de jaren zestig en zeventig. Abstracte composities waarin de basis van de composities vaak gevormd wordt door een regelmatig grid.

Wang kopieerde ze een tikkeltje naïef, zoals een kind het zou doen. De afstanden tussen de lijnen is onregelmatig en ze liet allerlei toevalligheden toe. Zo zijn in een van de werken een paar vliegjes in het natte verfoppervlak gevlogen, wat het idee van zuiverheid van de abstracte composities ondergraaft.

Het woord ‘gek’

Wang groeide op in China en verhuisde als jonge kunstenaar naar Nederland, omdat ze gefascineerd was door de Nederlandse kunstgeschiedenis. Het is dan een cliché om te zeggen dat ze tussen twee culturen leeft, maar veel tekeningen van Wang gaan daar inderdaad over. Typisch Hollandse glas-in-loodramen worden gecombineerd met weersomstandigheden die eerder uit de Chinese schilderkunst komen.

Naast een kat en bloemen, in Chinese stijl geschilderd, staan allerlei korte zinnetjes met ‘gek’, een woord waarvan Wang verrast was dat het zoveel tegenstrijdige betekenissen kan hebben. Het werk van Wang is overigens nu ook te zien in de winkel van Agnès B, Rokin 126, waar ook de tijdelijke etalage door Wang ontworpen is.

Evelyn Taocheng Wang en Willem de Rooij: Reflection Paper, Flare Perception

Waar Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140
Te zien t/m 8/1

Meer over